Golden Hours - Beyond Wires
Fuzz Club Records
Albums recenseren, het gebeurt minder en minder. Het is in deze razendsnel veranderende tijden ook veel eenvoudiger om algauw één single eruit te pikken en het daarbij te laten. Maar loop je dan niet vaak het nodige schoons mis? Wij vinden alvast van wel, en blijven koppig albumrecensies schrijven en publiceren. Zoals deze van Golden Hours.
Want was het bij de single(s) gebleven, dan was deze albumrecensie er misschien niet eens gekomen. En dat zou dan weer zonde geweest zijn. Want 'Beyond Wires' vraagt dan wel enige volharding, het loont uiteindelijk wel. Meer nog: je krijgt er een mooie plaat voor in de plaats. En dan zijn we waar we willen zijn: het loont om een beetje moeite te doen en te gaan voor het volledige pakket. Maar dan wel meer dan zomaar één keertje.
Maar laten we beginnen met Golden Hours even voor te stellen. In 2023 besloten Hákon Aõalsteinsson (gitaar, zang), Wim Janssens (bas, zang), Tobias Humble (drums) en Rodrigo Fuentealba Palavacino (gitaar) om samen een album uit te brengen. Fuzz Club Records zag dat wel zitten en Golden Hours stonden op de klok. Ervaring hadden ze zat. Elk van hen speelt of speelde wel bij andere bands, waaronder Gang Of Four, The Brian Jonestown Massacre, Tricky, The Fuzztones, Fifty Foot Combo en veel meer. Tijdens het touren rond de eerste plaat en alle hand- en spandiensten, die de bandleden aan de andere bands verleenden, werd 'Beyond Wires' geschreven in repetitiekoten in Berlijn en een statig herenhuis in Brussel. En die plaat belandde dus ook op ons bureau.
Vooraf waren er singles als The Letter, Heading For The Moon en Arctic Desert die de weg moesten wijzen. En het was even worstelen met die songs, voor ze de ware aard lieten zien. Vooral de zang vraagt enige gewenning. Maar de aanhouder wint ook nog altijd in deze TikTok-tijden. En dan komen de kwaliteiten van deze plaat door de kieren in de vloer naar boven, zoals water dat doet bij een overstroming: bijzonder moeilijk te stoppen.
Tekstueel werden de tien songs mooi verdeeld onder Aõalsteinsson en Janssens, waarbij de eerste de oneven nummers voor zijn rekening nam en de andere de even exemplaren. Maar die stemmen liggen hoe dan ook wel in elkaars buurt. Alleen is die van de bassist iets beter verstaanbaar en ook minder in reverb gedrenkt dan de andere vocalen. Echt happy word je niet van een Janssens-nummer als Heading For The Moon (over de dood) of Train I Ride (over afscheid). En ook Aõalsteinsson zet in zijn teksten niet meteen aan tot (glim)lachen, maar het past dan weer wel mooi bij de al even donkere klanken, die de band produceert.
Muzikaal is het de psychedelica die de plak zwaait met zware bassen, gitaren in laagjes, de ene er mooi duidelijk bovenop, de andere vervormd eronder met Fuentealba Palavacino, die daarnaast de solo's uit de boxen doet springen. En dat systeem werkt uitstekend. Tussen de liedjes zit er genoeg variatie om het spannend te houden. Het is duidelijk dat deze band de kunst verstaat om je bij de les te houden. Het tempo ligt nooit hoog, maar dat maakt het nog niet eentonig. Er is telkens weer meer dan genoeg te beleven.
'Beyond Wires' is duidelijk het resultaat van een band, die de kunst van het songschrijven verstaat en die weet wat al dan niet werkt. Zo kom je dan uit bij een plaat, die je moeiteloos helemaal uitzit. Vergeet die singles, ga gewoon meteen voor “the full monty”. Je zal het je niet beklagen.