Harrys Gym - What Was Ours Can't Be Yours
Splendour Records
Mattias Devriendt — 2 april 2011
“Geel, het is eens iets anders.”, dachten wij bij het zien van de nieuwe schijf van het Noorse Harrys Gym. De band liet met het gelijknamige debuutalbum vorig jaar een bommetje los, maar een waardige opvolger maken, bleek voor de Scandinaven een moeilijker opdracht.
‘What Was Ours Can’t Be Yours’ begint zoals het debuut eindigde: een stevige popsong, geleid door de zweverige vocals van Frøkedal en gedragen door syntharrangementen die de ingehouden spanning tot een goed einde brengen. Old Man ademt de klare melodieën uit van de voorganger. Daarop leunde het stemgeluid van het frêle zangeresje aan bij dat van Karin Dreyer Andersson van The Knife. Het viertal wist de adjectieven melodieus, opzwepend, dromerig en melancholisch tot een uitstekend geheel te weven. De plaat klopte daardoor in de meest uiteenlopende omstandigheden op je gevoelssprieten en belandde terecht in ons eindejaarslijstje.
Tot zover het palaveren over de vorige plaat, want met het langdradige The Visitor valt Harry’s Gym al na twee nummers door de mand. Waar de mysterieuze gejaagdheid van het debuut de perfecte symbiose vond met het dragende stemgeluid van Frøkedal, verwordt die anno 2011 niet zelden tot een flauw afkooksel daarvan. Mountains, No Hero en The Part That Falls, ze zijn allemaal in hetzelfde bedje ziek. De band vergeet dat de compacte en perfect uitgebalanceerde popsong haar krachtigste wapen was. Ook Toothpaste en het dreigende The Ring zijn slechts schimmen van het meesterlijke debuut.
Sailing Home houdt zich dankzij de rollende drums en de gerichte zanglijnen nog enigszins staande en ook afsluiter Next Time kan nog op haar instrumentale en dromerige zoden teren om ons in slaap te wiegen.
Maar overtuigen of bevestigen doet Harrys Gym allerminst. We zullen het hapklare debuut nog eens afspelen om de slechte smaak van dit nagerecht door te spoelen. Jammer, want we hadden van deze band veel meer verwacht.