Illuminine - #1

Sommige muzikanten lijken – als het om muziek maken gaat – een dubbel leven te leiden. De IJslandse pianist/componist Ólafur Arnalds bijvoorbeeld. Hij bracht de afgelopen jaren prachtige, neo-klassieke albums uit en drumde ondertussen in de snoeiharde thrashmetalbands Fighting Shit and Celestine. Kevin Imbrechts van Illuminine is er ook zo een. Velen kennen Imbrechts als frontman van noiserockband Mosquito. Dat hij ondertussen werkte aan haast hypnotiserende stukken muziek, die invloeden van ambient, neoklassiek en postrock laten horen, had zelfs een kaartlezer niet kunnen voorspellen. Die stukken vormden uiteindelijk het debuutalbum ‘#1’.

Na enkele luisterbeurten is het nog steeds lastig het geluid van Illuminine in een hokje te stoppen. Dit omdat de band naast duidelijke eigen elementen ook invloeden van buitenaf heeft laten inwerken op hun geluid. In de prachtige albumopener - en tevens de eerste track die vrijgegeven werd - Dualisms hoor je A Winged Victory For The Sullen doorklinken alsook The Cinematic Orchestra ten tijde van hun soundtrack voor 'The Crimsonwing'. Subtiele doch emotioneel geladen strijkarrangementen, subtiel gitaarspel en een haast onheilspellende opbouw zorgen voor een zinderend resultaat.

Imbrechts stuurde de stukken naar de Ijslandse band Sigur Rós en kreeg niet veel later bericht van hun soundengineer Birgir Jón Birgisson met de uitnodiging om ‘#1’ af te mixen in de Sundlaugin Studio. Niet zo vreemd dus dat Sigur Rós ook doorklinkt op ‘#1’.  Llŷr laat sporen horen van die Ijslandse band. Het blijft echter bij sporen, want ook nu weer hoor je die Illuminine-elementen, die zo ongrijpbaar lijken. Het is ook meteen een van de hoogtepunten. Want uit de met effecten doorspekte gitaar worden hier ongehoord mooie melodieën tevoorschijn getoverd. De subtiele strijkers staan iets verder achterin de mix en maken het geheel meer dan af.

De parels liggen voor het oprapen, de een nog mooier dan de ander. Als we nog twee hoogtepunten mogen noemen, dan zijn dat Ardency en Lumen Reign. Laatstgenoemde is misschien wel de meest ongrijpbare track op het album. Een vervormde piano speelt een verlaten melodie over een diepe drone. Het is alsof je na dertig jaar door de straat loopt waar je bent opgegroeid om erachter te komen dat niks meer hetzelfde is. De gitaarpartij en strijkarrangementen staan haast haaks op de pianomelodie maar vormen toch een kloppend geheel. Een briljante prestatie.

Het enige puntje van kritiek is dat sommige interludes wat langer hadden mogen zijn. De schitterende Interlude II en Interlude V bijvoorbeeld. Die hadden wat ons betreft nog enkele minuten door mogen gaan. Maar verder is ‘#1’ een ijzersterk en sfeervol debuut, dat je muzikale en emotionele tentakels voortdurend op scherp zet.