Interpol - This Mirror weighs a ton

Vier jaar na de vorige release keren Paul Banks en de zijnen terug met een achtste album.

Interpol is gepokt en gemazeld in de klei van de New Yorkse millenniumscene, waar onder andere ook The Strokes de eerste successen mochten beleven. De eerste wapenfeiten, 'Turn On The Bright Lights' (2002), 'Antics' (2004) en het meer integere 'Our Love To Admire' (2007) mogen best wel tot het collectief muzikaal erfgoed gerekend worden, gekenmerkt door de typerende Interpolsound. Sindsdien is het voor de band een zoektocht geweest naar relevantie.

De platen, die volgden, waren verre van prullenbakmateriaal, maar, de albumhoes van 'Our Love To Admire' indachtig, echt in het nekvel bijten deden ze nu ook weer niet. De voorgaande plaat 'The Other Side Of Make Believe' gleed dan ook zo geruisloos voorbij als de nieuwe roman van Herman Brusselmans. De band tekende voor deze nieuwe plaat bij Partisan Records, waar ook kleppers als Idles en PJ Harvey op stal staan en waar Fontaines D.C. groot mocht worden. Bovendien trokken ze naar de roots in de Lower East Side van Manhattan voor de opnames.

De band haalde daarenboven Andrew Wyatt binnen als producer, een ietwat opvallende keuze gezien zijn werk met Rosalia, het Oscar-winnende Shallow, de soundtrack van de Barbie-film, maar ook met Liam Gallagher. Samen met David Fridmann (MGMT) aan de mixtafel zorgt deze samenwerking direct voor een geluid dat zowel vertrouwd als verrassend experimenteler klinkt dan we gewend zijn. Het geluidspalletpalet dat door de zolderkamer wordt verspreid, is een stuk breder. We kunnen zowaar strijkers, blazers en gelaagde zangharmonieën ontwaren, die naast rauw galmend gitaarwerk het soms ijle, sferische geluid van songs zoals de – overigens schitterende - openingstrack This Mirror Weighs A Ton kleuren.

Toch blijft de “Interpolsound” immer aanwezig, soms sterk op de voorgrond, soms iets meer weggedrukt. Nummers als See Out Loud, Bird And The Serpent, Wings On Fire en persoonlijke favoriet Ever The Actor klinken als Interpol pur sang: de typische gitaar-op-stem-sound reflecterend, waarbij de riffs schampend ritmisch tegen de zanglijn aan schuren en al eens krullend blijven stuiteren. Gitarist Daniel Kessler leent trouwens zijn stem ook nog eens aan See Out Loud en dat voor het eerst sinds culttrack PDA (2002).

Het werkt, maar er zitten ook enige smetten op het vernieuwde blazoen. Minder geslaagd is Wake Up, waar het hoekige gitaarspel plots wordt vergezeld van bongo’s. Het klinkt even ongemakkelijk als het klinkt. Voorganger Darling Thoughts flirt dan weer met de grens van saaiheid, een euvel waar de band op meer recente platen iets vaker last van had.

Tekstueel verhaalt de band over actuele politiek en persoonlijke hellekrochten. In Iron City, een heerlijk gelaagde track ondersteund door een bijtijds dreigende baslijn, voert Paul Banks een dialoog met een toekomstige AI, die de mensheid (misschien) beschermt. Wounded Soldier trekt die lijn door, geïnspireerd door Oekraïense oorlogsdronebeelden als duistere inspiratiebron.

Ook verrassend is een zowaar onvervalste “I will never leave you”-pianoballade, genaamd Enemy. De song wordt ondersteund door zoetgevooisde vrouwelijke vocalen en geluidseffectjes die het geheel net dat tikkeltje meer cachet geven, zonder al te pathetisch te worden. Fans van The National zullen in deze en tracks als afsluiter Sudden en So Rides The Reindeer mogelijk herkenbare invloeden vinden, maar zonder dat het Interpol-DNA vervliegt.

'This Mirror Weighs A Ton' ontplooit zich na een aantal keren afspelen als een verfijnde luisterplaat. Het is geen plaat die je na één luisterbeurt prompt de laptop doet opklappen om het vliegtuig te boeken naar het dichtstbijzijnde land waar de band speelt, maar eentje die moet rijpen op het vinyldeck. De band tast duidelijk nieuwe horizonten af – soms aarzelend, altijd origineel, en meer overtuigend grijpend naar een meer gekende muzikale receptuur. Dit roept alvast de vraag op hoe dit zal klinken in de zaal. Zal het accent meer op het gekende gitaarwerk worden gelegd? Of gaan we meer de sferische kant op?

Zelf horen hoe dat klinkt? Je hoeft het niet te vragen aan een AI-chatbot. Interpol komt namelijk gewoon naar hier: op 18 november 2026 zakken ze met de spitsbroeders van Bloc Party in het kielzog van de Amsterdamse AFAS Live af naar Vorst Nationaal. Geen algoritme dat daar tegenop kan!