Jolie Holland - The living and the dead
Anti Records
Sharon Buffel — 10 januari 2009
Onbemind mag onbekend zijn? Wij vinden van niet. Ook al zullen velen verdeeld zijn over de muziek die Jolie Holland brengt, toch is het een naam die menig zelfrespecterende muziekliefhebber zou moeten kennen. De Texaanse gitariste is met 'The Living and The Dead' al aan haar vierde album toe en krijgt onder ander lof van Greg Graffin, de leadzanger van Bad Religion en de grote Tom Waits himself.
De stembanden van Jolie Holland verraden al bij de eerste noot dat de zangeres ook op deze plaat geen afstand doet van haar cowboyachtige roots. De hele cd bevat een zwaar en weemoedig geluid, vermengd met de nodige countrysound.
Sommigen zullen haar stem ‘vals’ vinden, anderen vinden hem dan weer engelachtig mooi. Maar de meesten schipperen ergens tussen beide en zullen Hollands zang als 'apart' bestempelen. En 'apart' is nu eenmaal niet voor iedereen weggelegd. Waarmee we maar willen zeggen dat dit plaatje zijn voor- en tegenstanders zal kennen.
Sommigen zullen haar stem ‘vals’ vinden, anderen vinden hem dan weer engelachtig mooi. Maar de meesten schipperen ergens tussen beide en zullen Hollands zang als 'apart' bestempelen. En 'apart' is nu eenmaal niet voor iedereen weggelegd. Waarmee we maar willen zeggen dat dit plaatje zijn voor- en tegenstanders zal kennen.
In Fox in Its Hole gebruikt de zangeres haar stem op een heel andere manier. Ze gaat hoger zingen en breekt met haar typisch Amerikaans geluid. Een slimme zet van Holland, want dit is de aandachtstrekker van de cd.
Maar daarmee heeft ze meteen ook haar beste pionnen gebruikt. De vier songs na onze favoriet brengen immers exact hetzelfde als de vier die ervoor kwamen. En dus worden ze – zelfs na de achtste luisterbeurt – steeds weer vergeten.
De Texaanse slaagt er op de eerste cd-helft met de prachtige openingstrack Mexico City en Palmyra wel nog in om onze aandacht te behouden, maar acht gelijkaardige liedjes is nu eenmaal wat van het goede te veel.
Maar daarmee heeft ze meteen ook haar beste pionnen gebruikt. De vier songs na onze favoriet brengen immers exact hetzelfde als de vier die ervoor kwamen. En dus worden ze – zelfs na de achtste luisterbeurt – steeds weer vergeten.
De Texaanse slaagt er op de eerste cd-helft met de prachtige openingstrack Mexico City en Palmyra wel nog in om onze aandacht te behouden, maar acht gelijkaardige liedjes is nu eenmaal wat van het goede te veel.
De uitsmijter is een speelse track waarin vrolijk gelachen wordt en men in een beschonken toestand "Enjoy yourself, it’s later than you think" zingt. Dat had inderdaad een heel geslaagd einde kunnen zijn, ware het niet dat we ons Jolie Holland na haar stunt in de Handelsbeurs niet echt meer als een goedgehumeurd iemand kunnen voorstellen.
Muziekliefhebbers die Amerikaanse folkmuziek geen warm hart toedragen, laten Jolie Holland beter links liggen. Voor de anderen is dit het soort plaatje dat snel in je cd-kast verdwijnt, maar na een tijdje weer eens van onder het stof wordt gehaald en je toch dik tevreden maakt dat je het ooit gekocht hebt.