Kirri's Travelin' Kitchen Jam - Lalala... And Other Stories

Het is een nagel waarop we blíjven kloppen: de paarden die de haver verdienen, krijgen die meestal niet. Zeer jammer, want door een gebrek aan aandacht mislopen we zo vaak parels die daarom niet meteen levens veranderen, maar ons bestaan in dit tranendal toch wel een pak draaglijker maken. ‘Lalala… And Other Stories’ is er zo één.

Deze erg straffe plaat staat op naam van Kirri’s Travelin’ Kitchen Jam. Dat klinkt als een volwaardige band, maar is al geruime tijd het eenmansproject van Hagelander Kris – Kirri voor de vrienden – Valvekens. Samen met enkele muzikale compagnons die hem – waar nodig – voorzien van extra begeleiding, brengt hij na de ep’s ‘One/1’ (2013) en ‘Little Somethings’ (2018) eindelijk een volwaardige langspeelplaat uit. En die verveelt geen seconde. Integendeel.

Men zegt weleens dat muziek soms rare dingen doet met een mens. De luisteraar in gedachten meenemen naar een of ander parallel universum, bijvoorbeeld, naar een plaats en een tijd waar hij nog nooit is geweest, maar die toch heel erg vertrouwd aanvoelen. Dat gevoel kregen we tijdens de eerste luisterbeurten van ‘Lalala… And Other Stories’ meermaals: dat we zopas een verzamelalbum hadden ontdekt van een voor ons tot dan onbekende - maar zeer gerespecteerde - artiest, met daarop zijn beste werk uit de jaren zestig, zeventig en tachtig.

Helemaal onbekend was Kirri Valvekens nochtans niet voor ons, want zijn ep’s – uitgebracht bij Fandango Music – slingeren hier al een poos rond, en een paar jaar geleden wist hij ook al onze aandacht te trekken met de single Wild Wild Night. Het is echter door deze nieuwe plaat, die een heel mooi overzicht biedt van waar hij allemaal toe in staat is met zijn opvallende, forse stem en zijn tot het minimum beperkt instrumentarium, dat duidelijk wordt wat een straffe, bevlogen songschrijver en performer hij wel is…

…en altijd is geweest, want deze plaat komt niet zomaar uit de lucht gevallen. Valvekens is niet alleen al een hele tijd bezig met zijn eigen projecten (zoals Kirri Willy & Le Magasin Dangereux), hij dweilde jaren geleden ook al Vlaamse en Nederlandse clubs en festivals af met de blues- en coverbands AJ & The Moose en de 5 O'Clock Shadow Bluesband, én met Greenwood en Diamonds On The Rocks, waarmee hij hulde brengt aan de Peter Green-jaren van Fleetwood Mac en aan Neil Diamond. Wanneer u het gevoel krijgt dat zijn stem u bekend in de oren klinkt, dan bent u dus voor alle duidelijkheid niet aan het hallucineren.

Aan al die omzwervingen hield hij een pak goede vrienden over, en een aantal onder hen zijn ook te horen op ‘Lalala… And Other Stories’. Sommigen krijgen daarbij een opvallende, meteen in het oor springende rol toebedeeld, maar de eerder dienende, aanvullende bijdragen van de andere muzikale gasten zijn zeker zo belangrijk. Zij bepalen immers mee de sfeer en de textuur van de songs.

Maar in veel gevallen doet hij het gewoon allemaal zelf. Zo vliegt hij er – met enkel akoestische gitaar, mondharmonica en banjo - meteen gezwind in met de montere opener Song For Two. "Dylan, maar dan beter gezongen," schreven we bijna, maar dan hadden we ons waarschijnlijk een handvol fatwa’s op de hals gehaald. I’m Falling is een sterke folky ballad, For A Heartbeat een gemoedelijk samenzijn van akoestische gitaren (Stef Paglia, David Piedfort) en stemmen (onder meer die van Dirk Lekenne), dat na de eerste beluistering terstond belandde op onze shortlist voor “Gezelligste Song van het Jaar”.

Ook in het meeslepende Take Me Back zijn het akoestische gitaar en banjo die Kirri’s rauwe en erg toonvaste stem begeleiden. Het is zonder meer een straffe, tijdloze song, die wordt gevolgd door Most Common Way, een parel die nu al weken rondzingt in ons hoofd. Dit duet met de in het Italiaans zingende Arturo Bellini – ze spelen ook samen bij Il Trio Favoloso - is zo één van die tracks waarbij we meegezogen worden in dat parallelle universum. We beelden ons dan telkens in dat we de twee - als gelouterde en gelauwerde muzikanten met de nodige jaren op de teller - broederlijk naast elkaar zien zitten op een taboeret, in de studio van een druk bekeken tv-programma. De saxofoonpartij van Hugo Boogaerts maakt het helemaal af. Zonde dat er in de echte wereld voor songs als deze geen plaats is op de landelijke radiozenders…

Snarenwonder Stef Paglia, die net als Valvekens Aarschotse roots heeft, mag hier het vinnige Wild Wild Night doorklieven met zijn snedige slidegitaar. In het sobere Wonder Where You Are wordt even gas teruggenomen, waarna het doordringende Better Day – met Niels Verheest op piano en Hammond – klinkt als een verloren gewaande en pas herontdekte parel van Neil Diamond. Het contrast met het hupse en zeer aanstekelijke Staring At The Sunrise (met Rocco Di Turi) kon nauwelijks groter zijn.

Met de mooie dromerige folk van I’m In Love With An Angel (met David Piedfort op slide) en het heerlijke Summerwine (waarin de jazzy gitaar van Greenwood-collega Luc Canters rond het akoestische snarenwerk fladdert) komen we aan het einde van deze opmerkelijke, ongemeen boeiende en ijzersterke plaat, al volgt er met een volledig in het Engels gezongen reprise van Most Common Way nog wel een toegift.

Maar daarna is het écht en onherroepelijk gedaan…

(…en beginnen we gewoon weer van vooraf aan…)