Lamb Of God - Into Oblivion

Century Media Records

We schrijven het jaar 2003. De moderne slashermovies hebben stilaan een hoogtepunt bereikt, maar toch proberen ze nog snel twee iconen in één film te proppen. Het resultaat is 'Freddy vs. Jason'. De film is een draak van jewelste, maar de soundtrack is, net zoals bij vele slasherfilms van eind jaren negentig, begin 2000, een pareltje van de zuiverste Roadrunnermakelij. Nieuw en onuitgebracht materiaal van onder meer Ill Niño, Slipknot, Killswitch Engage en DevilDriver zorgt voor een schitterende schijf. Op de voorlaatste plek vinden we een onbekende naam: Lamb Of God. 11th Hour is een weergaloze zee van gitaarriffs en drumsalvo's om U tegen te zeggen.

Hoewel de band op dat moment al drie albums uit heeft (de eerste nog onder de naam Burn The Priest, 'New American Gospel' en 'As the Palaces Burn') komen ze nu pas echt in de spotlights. Sindsdien is het vijftal uit Richmond, Virginia niet meer weg te denken uit de "New Wave Of American Heavy Metal".

Na meer dan dertig jaar is de band nog steeds kwaad, bloeddorstig en buitenmenselijk strak, zoas te horen is op nieuwste telg 'Into Oblivion'. Met de titeltrack als opener wordt de lat meteen heel hoog gelegd. Meesterlijke gitaarriffs, zoals enkel Lamb of God ze kan schrijven, vliegen je meteen om de oren. Zanger Randy Blythe is duidelijk nog geen enkele van de pluimen kwijt. Integendeel. Als je een strot als "moddervet" moet omschrijven, dan is de zijne het perfecte voorbeeld.

Parasocial Christ gaat door in vijfde versnelling en Sepsis bevat de zwaarste bassriff van het hele album. Voor de beste breakdown moet je dan weer bij The Killing Floor zijn. De dubbele gitaren van Mark Morton en Willie Adler zijn nog niets veranderd. Men zou kunnen denken dat dit pure edits zijn, ineengeknutseld in de studio, maar nee, deze band is ook live echt zo strak.

Daarna hebben we tijdens El Vacio te maken met Blythe die clean zingt, iets wat toch net iets minder bij de band past. Het is niet slecht, maar het klinkt op deze manier over-Amerikaans en helemaal niet meer als Lamb Of God. Dat gevoel krijg je ook bij A Thousand Years, dat ingezet wordt met koebel. Ook deze is een skip waardig. Gelukkig zijn er Blunt Force Blues en Bully, waarin drummer Cruz volledig zijn gang mag gaan. Devise / Destroy is een knappe eindspurt die ervoor zorgt dat 'Into Oblivion' in schoonheid afgesloten wordt.

Het is gemakkelijk rekenen als je album tien songs telt. Met dit laatste wapenfeit scoort Lamb Of God namelijk acht op tien. Sterk gestructureerde songs met voldoende afwisseling, techniciteit en een heerlijk geluid. Alleen hopen we op beter artwork de volgende keer, want dit slaat werkelijk nergens op. Als je ziet hoe voorganger 'Omens' eruit zag, lijkt het alsof we nu met een lagereschoolproject te maken hebben. Zelfs het iconische logo is verdwenen. Maar goed, een mens kan niet alles hebben.