Lien Schoeters - Safe Harbour
Faris Records / Kowzi Tunes
Mechelaars en hun fascinatie voor de maan, er werden al boeken over vol geschreven. De nieuwe plaat ‘Safe Harbour’ van Lien Schoeters is een plaat die het best gedijt in de schemering tussen dag en nacht, late-night-dekentjes rond ons almaar doordenderend bestaan.
Iets meer dan een jaar geleden stelde Lien Schoeters de langverwachte debuut-ep voor in de Stadsschouwburg van Mechelen. Het was toen een droom die uitkwam: op het grote podium staan waar ze overdag achter de schermen werkt. Ook al stond ze geregeld met een band op een podium, toch was Lien vooral een soloartiest. Lien met gitaar en/of toetsen, en een fluwelen stem die zich daarrond drapeerde, een ijzersterk combo. Sinds kort is daar enige verandering in gekomen. Op een blauwe maandag liep ze Olaf Janssens (Kowzi) tegen het vege lijf en de creatieve vonken spatten in het rond. Er werden nummer (her)opgenomen en nieuwe gemaakt. Er kwamen plannen om als duo op te treden en hiervoor leerde Olaf zelfs basgitaar spelen. Alleen maar om te zeggen: alle puzzelstukjes vielen op hun plaats. Dat konden we alvast zelf vaststellen tijdens hun passage op de troostconcerten van Reveil in Mechelen afgelopen november. We noteerden toen dat “(de) tweede stem (van Olaf) heerlijk samensmolt met die van Lien” en ook “verluchting voor onze vermoeide geest”. Het voelde aan als een soort thuiskomen, waar alle wegen samenkwamen.
‘Safe Harbour’ is een plaat over dat thuiskomen, soms letterlijk,over krachtige liefde en kunnen zijn wie je bent. De hoes rond de muziek toont de achtergevel van Liens huis, waar het altijd fijn aanmeren is en van waaruit krachtig levenslicht schijnt. Kracht vanuit de veilige cocon die thuis is. De cover werd ook dit keer ontworpen door Mechelse creatieveling en vriendin aan huis, Heleen Destuyver (The Girl Who Cried Wolf), die ook terug muziek aan het maken is.
De plaat bevat tien nummers, waarvan de fans er al zes in een eerdere vorm kunnen kennen, maar die voor de plaat een andere inkleding kregen. Openingsnummer Apparently hoort tot deze categorie. De nieuwe inkleuring door Lien en Olaf geeft het nummer een geheel nieuw elan en geeft meteen de muzikale richting van de plaat aan. Popmuziek met jazzy inslag waarbij beide stemmen elkaar optillen en de gensters in het haardvuur extra laten knisperen. Over verbrande bruggen en gemiste kansen en hoe er mee om te gaan.
Empty Fridge en ook Memories schilderen een beeld over het huiselijk geluk met de nodige adviezen aan de kinderen, die invulling geven aan die thuis. Ze laten de muziek anders klinken enkel door hun aanwezigheid. Een speelse melodie geeft raad voor ouder en kind: “You can say anything you wanna say / but in a polite way!” Met vuile voeten en een onstuitbare blik naar de toekomst, maar met het nodige respect in het leven staan, daar kunnen sommige wereldleiders nog een puntje aan zuigen.
Room For Doubt mijmert op een spoken word-intro en een zwoele bossanovagroove over liefde en leven. Singles Support And Understanding en Backpack illustreren dan weer Lien Schoeters' nieuwe stijl ten voeten uit: een subtiele orkestratie met hemelse koorzang en zangprestaties op topniveau. Muziekjes om de tijd bij te nemen.
Voor sommige platen is het moeilijk de juiste woorden te vinden waarom je ze goed vindt. Vooruit, nog twee dan: “Mooie plaat”.