Matmos - Supreme Balloon
Matador Records
Koen Van Dijck — 20 november 2012
Zelfs onder de vlag van musique concrète wordt Matmos als een vreemde eend in de bijt beschouwd. Met zijn bizarre concepten beslaat het duo een groot muzikaal terrein, van elektronica tot glitch en ambient over post-rock en industrial. Toegankelijk kan je de muziek niet altijd noemen, doordacht wel. En juist dat laatste willen ze voor één keer achterwege laten. De weinige regels die Matmos hanteert, gooien ze deze keer over boord en op ‘Supreme Balloon’ gaan ze volledig loos op een horde synthesizers.
Alsof onze maatschappij microfoonmisbruik verwerpt, staat volgende waarschuwing in grote drukletters te lezen in het cd-boekje: “No microphones were used on this album”. Geen mozaïek aan samples, field recordings en vocoders zoals op ‘The Rose Has Teeth In The Mouth Of A Beast’, geen flarden middeleeuwse folk zoals op ‘The Civil War’ en geen medische ingrepen zoals ‘A Chance To Cut Is A Chance To Cure’ bevat. Enkel synths. En voor wie écht geïnteresseerd is: het gaat om vintage stuff uit de jaren '60, '70 en '80: Arp, Korg, Roland, Waldorf, Moog, enzovoort.
Die revolutionaire toestellen worden nu door Matmos gebruikt om ons te laten zien waartoe ze in staat zijn. En dat lijkt dan vaak op het produceren van een hoop herrie. Laat Rainbow Flag horen aan je ouders en ze zullen terugdenken aan de periode dat je hen teisterde met je Gameboy. Voeg daar een scheut exotic-lounge-calypsolibrarymuzak bij, eerst nog schudden en dan pas serveren.
Ook Mister Mouth en Les Folies Françaises zorgen voor zenuwstoringen in ons brein, met stuiptrekkingen tot gevolg. Dit houdt zelfs een ADHD-patiënt niet vol. Want zelfs Exiter Lamp and the Variable Band, dat ons met zijn glitchy sampletechno nog het meest doet denken aan de vorige platen van Matmos, werkt snel op ons systeem en drijft ons naar de fast forward-knop.
Ook Mister Mouth en Les Folies Françaises zorgen voor zenuwstoringen in ons brein, met stuiptrekkingen tot gevolg. Dit houdt zelfs een ADHD-patiënt niet vol. Want zelfs Exiter Lamp and the Variable Band, dat ons met zijn glitchy sampletechno nog het meest doet denken aan de vorige platen van Matmos, werkt snel op ons systeem en drijft ons naar de fast forward-knop.
Beter verteerbaar is Polychords, waarin Alec Empire op de vuist gaat met Boards Of Canada: een warme elektronicasound wordt ondersteund door een gortdroge basdreun. Twee tegengestelden die hier een mooi duo vormen. De vierentwintig minuten durende titeltrack doet denken aan de ambienttechno van Brian Eno. De compositie is log en sleept zich langzaam vooruit, maar schept mooie klanklandschappen. Van onze slapeloosheid zijn wij de komende maanden weer verlost.
Revolutionaire machines die revolutionaire geluiden voortbrengen, dat is absoluut waar. Maar na een uur Mario Bros.-achtige nervositeit zijn wij knettergek. Leuk voor freaks die kicken op synths, maar ‘Supreme Balloon’ biedt te weinig houvast voor de anderen. Bovendien omschrijft hun platenlabel dit album als “lighthearted cosmic pop”. Que? Geef ons maar de doordachte Matmos terug. Volgende keer beter, jongens.