Midlake - Milkmaid Grand Army ep
Bella Union
Kevin Vergauwen — 28 januari 2010
Het was als een donderslag bij heldere hemel toen Midlake in het gezegende jaar 2006 ‘The Trails Of Van Occupanther’ op de mensheid losliet. De bevallige undergroundsingle Roscoe zorgde voor wereldwijde herkenning en de daaropvolgende eindejaarslijstjes spraken boekdelen. Echte liefhebbers wisten toen echter al lang beter. In hun platenkast schitterde het debuutalbum ‘Bamnan And Silvercork’ van dit Texaanse kwintet reeds geruime tijd.
Wat er bij de meeste Midlake-diehards toen nog niet in huis rondzwierf, was hun allereerste wapenfeit: het debuutep’tje ‘Milkmaid Grand Army’. Dit zevenkoppig, luistervriendelijk monster werd door de heren een zevental jaren geleden in eigen beheer ingeblikt en verspreid onder vrienden, familie en een horde woestijnrednecks op amper duizend exemplaren.
Gezien het groeiende legioen aan fans die hun eigen lichaam ten prooi zouden gooien voor dit hebbedingetje, besloot de band toch maar over te gaan tot een re-release. Tot ons groot jolijt deden ze dit dan ook nog eens in de puurste vorm. Geen bonustracks, geen toeters en bellen. Gewoon het plaatje pur sang, zoals het destijds werd uitgebracht. Eenvoud die hen meer dan siert.
Kwatongen durven wel eens beweren dat Midlake het prototype van Radioheadkloon is. Akkoord, we kunnen niet naast het feit dat de sound die we op deze ep horen bij momenten bijzonder dicht bij de die van Thom York en zijn gevolg komt. Akkoord, eerder gaf frontman en songschrijver Tim Smith al toe dat hij tijdens het schrijven van de muziek voor dit plaatje bijzonder zwaar aan ‘OK Computer’-itis leed. Wij zien het echter als onze plicht om de evenbeeldtheorieën toch even te relativeren.
Zo worden we tijdens Paper Gown meegenomen in de zweverige droomwereld die we herkennen van wijlen Grandaddy. Niet alleen het slepende gitaargepingel en de in winterslaap verkerende stem van Smith doet ons bovengenoemde bende vermelden. Het zijn voornamelijk de warme akoestische gitaarklanken en daarbij aansluitende pianopartijen die het opwindende gevoel dat we kregen bij het beluisteren van ‘The Sophtware Slump’ weer tot leven brengt. De weemoedigheid en melancholie die Golden Hour in zijn kielzog meesleept, lijkt dan weer uit de donkere kelders van Sparklehorse en bij momenten Tindersticks geplukt. Terwijl Simple bijzonder gesmaakt zal worden door alle aanhangers van Mercury Rev en Tom Waits.
U ziet het, naast She Removes Her Spiral Hair en Excited But Not Enough heeft dit schijfje heel wat meer te bieden dan enkel en alleen hypnotiserende en bezwerende Radioheadachtige klankpatronen. Wij kunnen dan ook enkel besluiten dat een band die met dergelijk lo-fi debuutep’tje kan uitpakken een mooie toekomst is beschoren. Kom achteraf niet klagen dat u niet op de hoogte was!