Milagres - Glowing Mouth
Memphis Industries
Koen Van Dijck — 11 maart 2012
Een aantal media berichtten al eerder over het bekend voorkomende stemgeluid van frontman Kyle Wilson. En toegegeven, ook wij even schrokken toen we Milagres’ debuutalbum in de cd-speler staken. Maar gelukkig vallen er behalve dat Chris Martin-stemtimbre niet al te veel vergelijkingen te maken met Coldplay. ‘Glowing Mouth’ klinkt als een goed gerijpte plaat met een rijke sound.
Het is vooral die eerste halve minuut van Halfway die verwarring zaait. De verraderlijk catchy synths zetten je op een dwaalspoor dat op dat moment nog twee richtingen kan uitgaan: de volledig platte poptour op of ontaarden in een aardige verrassing. Praise the lord, het juiste pad lijkt gekozen want we komen terecht in een sprookjeswereld die we kennen van Get Well Soon en Efterklang.
Dat doet de band uit het New Yorkse Brooklyn met zijn analoog klinkende elektronica, ijle stemmen op de achtergrond, groteske drums, strijkers en gitaren die op gepaste momenten de hoogte ingejaagd worden. In hun geluid zit ook heel het album lang iets treurigs. Gelukkig blijven we gespaard van flauwe pathetiek en zelfsmart. Milagres weet altijd de juiste balans te vinden en zich niet te laten meeslepen in weemoedigheid.
Het beste voorbeeld daarvan is Moon On The Sea’s Gate dat op onze hoofdtelefoon een ware streling voor de oorschelp wordt. Warme gitaarklanken worden stap voor stap aangevuld met piano, fluit, violen en iets wat lijkt op een hoorn. Het lijkt alsof er telkens weerkerende stukjes klassieke muziek in het nummer geplakt worden, die de groep vervolgens zelf inkleurt.
Op andere momenten lijkt ‘Glowing Mouth’ toch meer het popspectrum op te zoeken. Als Here To Stay een stevigere “hook” had, zou er zelfs een radiohit ingezeten hebben. Maar misschien vermijden ze dat bewust. Hetzelfde verhaal geldt voor Gentle Beast en Gone, die toegankelijk genoeg zouden kunnen klinken om een groter publiek aan te spreken, maar het vertikken om zich aan te passen. U hoort ons niet klagen, hoor.
Nope, wij zijn gebeten door dit plaatje. Ook al lijken we voorlopig met weinigen te zijn. Geef het in elk geval een kans en trek er gerust uw eigen conclusie uit. Wij vragen ons trouwens af hoe ze in Brooklyn dat Portugese woord “milagres” uitspreken. Misschien is dat het enige van de hele plaat dat we niet willen horen.