Morrissey - Years Of Refusal
Polydor
Kevin Vergauwen — 24 maart 2009
Steven Patrick Morrissey wordt vijftig in mei. Nog heel even en het icoon bereikt de pensioengerechtigde leeftijd. Onlangs liet hij zich nog ontvallen dat de relevantie van een artiest wegebt met de jaren. Iets wat we deels kunnen bevestigen bij het beluisteren van zijn negende solo-album.
‘Years Of Refusal’ borduurt verder op de strakke sound van ‘Ringleader Of The Tormentors’. Het verschil met de vorige langspeler uit 2006 is dat het geheel wat scherper en vooral harder klinkt. Iets wat zeker op het conto van ’s mans voortreffelijke begeleidingsband mag geschreven worden.
Inhoudelijk niets nieuws onder de zon. Morrissey blijft op deze plaat dezelfde dramaqueen en knoopt ook nu weer het touw in de hoogste tak van de treurwilg. Tijdens de stevige opener Something Is Squeezing My Skull dweept hij met bakken antidepressiva. Waarna Mama Lay Softly On The Riverbed, of het relaas over zelfdoding in een kleinburgerlijke samenleving, opnieuw de puntjes op de i zet. Een trap onder de gordel links en een sneer onder water rechts. Morrissey op de tonen van een stevige marsdrum in zijn oude vertrouwde strijderkostuum.
Helemaal nieuw klinken de nummers niet. De man had immers drie jaar nodig om het album in te blikken, wat maakt dat het gros van de songs al meermaals opdook tijdens live concerten. Het stomende One Day Goodbye Will Be Farewell bijvoorbeeld blies ons al eerder van onze sokken, terwijl het gemis van Johnny Marr tijdens It’s Not Your Birthday Anymore ook al duidelijk was. Met hem erbij was dit wellicht één van de beste Smithssongs ooit geweest. Daarnaast verschenen het voortreffelijke That’s How People Grow Up en het ietwat overbodige All You Need Is Me vorig jaar al op ’s mans ‘Greatest Hits’ album.
En dan heb je nog de categorie ‘verplicht luistervoer’. Eerste in rij is de charmante en barokke popsingle I’m Throwing My Arms Around You Paris. Haast lieten we ons verleiden tot de uitspraak ‘Everyday Is Like Sunday revisited’. Het bombastische, naar Ennio Morricone neigende When I Last Spoke To Carol en de sehnsucht van I’m OK By Myself vervolledigen het rijtje.
Overbodig, te gepolijst en van routineuze makelij zijn Black Cloud en Sorry Doesn’t Help. Twee songs die het niveau van dit album enigszins naar beneden halen en ons telkens weer doen terugmijmeren naar de volledige perfectie van platen als ‘Your Arsenal’ en ‘Vauxhall And I’.
“After all these years I find I’m OK by myself” krijst de Mozzer meermaals net voor het slotakkoord van ‘Years Of Refusal’. Ten tijde van ‘You Are The Quarry’ zagen we hem nog poseren met een Thomson Gun in de hand, nu draagt de man een baby op de arm. Noem het berusting, noem het waardig ouder worden, feit is wel dat er alweer een prima plaatje werd afgeleverd. En dat is het enige wat telt, niet?