Ora Cogan - Hard Hearted Woman

Sacred Bones Records

Alchemie, dat is het toverwoord dat we bij de plaat van Canadese songwriter Ora Cogan meekrijgen van het platenlabel Sacred Bones, haar nieuwe thuisbasis. En dat blijkt de nagel op de kop. ‘Hard Hearted Woman’ is een mysterieuze zoektocht langs folk, rituele muziek, blues en meeslepende ballades.

De zesde plaat van Ora Cogan is een soort van "onderweg-plaat", waarin het landschap van Nanaimo, B.C., weerspiegeld wordt: de desolate leegte van het godvergeten berglandschap Lillooet dat telkens doorkruist werd voor een bezoek aan de zieke grootmoeder. De tijd en ruimte, die hierdoor ontstonden, gaven voldoende inspiratie voor dit album. Niet dat je veel muzikale leegte moet verwachten. Daarvoor heeft de folksinger dan weer net te veel te vertellen. Of in feite te zingen. Want rituele klanken en gezangen vormen een wezenlijk onderdeel van Cogans avonturen.

Ergens voel je ook nu weer dat de meeste songs de eenvoud van een kampvuur verdienen of een directe band met de natuur. Tegelijkertijd steekt de Canadese elk van de tien nummers vol impressies, instrumenten, sfeer en klank. Het is moeilijk om de vinger echt op de pols te leggen: een duister en heimelijk The Smoke met een hobbelgroove van akoestische gitaar en congapercussie, waardoor voortdurend een slide galmt, terwijl we met de ogen toe plotseling bij de hemelse stem van Heather Nova of Mariee Sioux belanden. Of een eerder dramatisch Division met dramatische orgelarpeggio’s en een smekend “Do you feel more than I?”, waarbij de zangeres zowel zichzelf als haar muzikanten in vraag lijkt te stellen. Je voelt voortdurend een tweestrijd tussen eenzaamheid en overweldiging, tussen macht en onmacht.

Grote constante is de hoge stem van Ora Cogan zelf, die zowel zacht en somber kan toefluisteren, als mysterieus hoog kan wegglijden. Vooral dat laatste trouwens: erg verheven en ijl en met een ietwat doorrookt, native accent. Zwoel, hol galmend, ontastbaar. En als je dan nog regelmatig diepe shoegazewalmen over je heen krijgt, waarbij de stemmen van de voorouders je in de verte lijken toe te roepen,…

In feite proberen we jullie al een minuut of drie te vertellen dat deze plaat ons serieus bij de lurven heeft. Hoe we mee zweven in de verslavende stempartijen van deze doezelprinses, terwijl piano/orgel, gitaar, slide, bas en akoestische drums zo’n druktemakers durven te zijn (Limits). Hoe we lang in een psychedelische roes zitten bij River Rise, terwijl we op het einde wakker worden in een allegro van trotse digitale strijkertjes.

En zo komen we terug uit bij het begin: alchemie. De mysterieuze zwart-withoes, waarbij een artiest het eigen spiegelbeeld ondersteunt en tegelijkertijd in het niets staart, een plaat die ons veel houvast geeft en tegelijkertijd in een ontastbaar avontuur meeneemt van donkere, psychedelische folk, waar klagen een deugd wordt,... En zo kunnen we nog even doorgaan.

Wat ‘Hard Hearted Woman’ als titel juist wil zeggen, daar kunnen we naar raden. Maar we kunnen er ons wel een beeld bij vormen.