Poison Ruïn - Hymns For The Hills

Relapse Records

Met de luide belfortklokken stapte Poison Ruïn een drietal jaar geleden de wijde wereld in dankzij het befaamde Relapse records, dat eerder gecharmeerd was door twee in eigen beheer uitgegeven cassettes. De unieke combinatie van anarchopunk, middeleeuwse taferelen en dungeon-synths bleek spek voor de bek van veel fantasy-metal-heroes. Een unieke smaakmaker die met ‘Hymn For The Hills’ een waardige opvolger krijgt.

Hoe kan het ook anders dan dat een plaat met filmische fantasy-inslag een neoklassieke intro verdient met sfeertoetsen, fluitende vogeltjes en een dromerige rust. Het is de voorbode van een avontuur van een dozijn songs waarin de zogenaamde “dark age punk” van Poison Ruïn hoogtes en laagtes kent. We blikken en prikken met u graag even doorheen de gimmick van traditionele folky melodietjes en scherpe, oldskool postpunkmuziek. Want achter de façade van middeleeuwse avonturen van pakweg Lily Of The Valley, Serpent’s Curse of Howls From The Citadel huist een zorgvuldig bewerkt en tot stand gekomen muziekproject van gedubde cassettes, vintage instrumenten en een bewust niet-professionele, DIY-aanpak, hoewel de mixkwaliteiten van Jonah Falco (Fucked Up) dat laatste toch enigszins tegenspreken.

Soms gaat het viertal uit Philadelphia voor spetterend vuurwerk zoals in de grimmige, snelle titeltrack die postpunk en singalonglijnen vooropzet en waar een jankende viool al snel wordt weggejaagd door een venijnig solerende gitaar. Plaats er gerust een vette knipoog richting Killing Joke bij, al is het maar omwille van de schorre, luidruchtige raasstem van zanger en oprichter Mac Kennedy. Een andere keer kiest de band voor volksvertier dat genadeloos over het geschreeuw van gefolterde zielen heen walst (Eidolon). Zo krijg je een constante balans tussen filmische taferelen en agressieve jarentachtigpunkmuziek, een hybride die de band zelf doopte als “New Wave Of Dark Aged Punk” - NWODAP. (Onder ons: het blijkt een mooie dekmantel om huidige wantoestanden in de wereld aan de klagen).

Deze plaat is dan ook een avontuur in twaalf episodes. Smerig, grimmig, overweldigend en verpletterend. Maar keer op keer ook anders, al is het maar door het gebruik van verschillende instrumenten of opname omstandigheden. Of omdat Kennedy de ene keer de één-twee-drie-vier rechttoe rechtaan-ritmen en dramatiek van The Damned als inspiratiebron verkiest en de andere keer de noise en gelaagdheid van punkmetal. En daar mag je dus ook de onvoorspelbaarheid van vintage apparatuur bij optellen met storingen, fricties of onzuivere output, al zijn die, in tegenstelling tot eerdere PR-releases, toch mooi in een noisy geheel weggewerkt.

We gaan niet vertellen dat we compleet verpletterd werden of dat elk hoofdstuk in Poison Ruïns nieuwe verhaal ons even hard bekoort. Soms moeten we even passen voor een net iets te rommelig vis-noch-vlees-gehalte en vatten we het gewoon even niet (Serpent’s Curse). Wat niet wegneemt dat het merendeel van deze plaat ons lekker om de oren slaat. En dan hebben we het niet enkel over een lekker log, instrumentaal en theatraal Sleeping Giant. Indrukwekkend is het in elk geval allemaal wel. Nu ja, allemaal… die hoes bijvoorbeeld?!?!