Rodney Crowell - Then Again

Goed is vaak meer dan goed genoeg. Wij weten dat, u weet dat, alleen bij Rodney Crowell duurde het iets langer om door te hebben dat hij in 2006 echt wel een uitstekende plaat aan het maken was...

Crowell had toen net drie langspelers uitgebracht die hem na een artistieke en commerciële dip in de jaren negentig weer op de kaart hadden gezet. Met nagenoeg dezelfde muzikanten nam hij een opvolger op, maar die belandde na het beluisteren van de mastertapes al snel in een kluis. Te veel van hetzelfde, vond Crowell, die plots even genoeg kreeg van de eigen muziek. Het sierde hem natuurlijk dat hij niet voor de gemakkelijkste weg koos. Tegelijk was het ook begrijpelijk dat iemand met zijn status en reputatie de lat voor zichzelf erg hoog legde.

De muzikale loopbaan van Rodney Crowell startte al vroeg in de jaren zestig, toen hij op elfjarige leeftijd begon te drummen in de honkytonkband van zijn vader. Als prille twintiger verhuisde hij naar Nashville. Daar raakte hij niet alleen goed bevriend met (toen nog levende) legendes Townes van Zandt en Guy Clark, maar versierde hij ook een baantje als liedjesschrijver voor een grote muziekuitgeverij. Emmylou Harris was één van de eersten die een song van Crowell opnam voor haar solodebuut. Hij speelde zelfs een paar jaar in haar begeleidingsgroep, en veel later – in 2013 en 2015 – namen ze ook nog twee duoplaten op.

Hoewel hij zelf een succesvolle solocarrière uitbouwde, met als hoogtepunt vijf opeenvolgende nummer-één-hits in de periode 1988-1989, werd Crowell ook bekend als de “songwriter’s songwriter”. Onder meer Waylon Jennings, Garth Brooks en Bob Seger namen zijn liedjes op (en scoorden er vaak zelf ook een hit mee), maar de allerbekendste was wel Johnny Cash, na het huwelijk met Rosanne Cash zelfs enkele jaren de schoonvader van Crowell.

In de jaren negentig was de ster van Crowell tanende, maar sinds de autobiografische trilogie ‘The Houston Kid’, ‘Fate’s Right Hand’ en ‘The Outsider’ worden zijn albums wel weer steevast overladen met uiterst lovende kritieken. Nog geen jaar na het uitstekende ‘Airline Highway’ verschijnt nu al ‘Then Again’, maar eigenlijk is dit dus de eerder gewraakte opvolger van ‘The Outsider’. Crowell was naar eigen zeggen zelfs vergeten dat hij de plaat ooit maakte, en vond de opnames eerder toevallig terug.

Hij was niet alleen verbaasd dat de muziek allesbehalve gedateerd klonk, maar ook dat bepaalde teksten twintig jaar later nog steeds actueel waren. Samen met producer Dan Knobler werkte Crowell de acht teruggevonden songs verder af door een aantal nieuwe drumpartijen op te nemen en extra achtergrondzang, strijkers, blazers en toetsen toe te voegen. Om er letterlijk een langspeelplaat van te maken, kwamen er ook nog eens twee nieuwe songs bij.

Is Crowell plots veel milder geworden? Of wilde hij na de hernieuwde belangstelling het ijzer smeden terwijl het heet was? Nee, want de mengelmoes van rootsrock, americana, country, folk en radiovriendelijke pop en rock klinkt anno 2026 nog steeds heel fris. De Grote Vernieuwer wil hij niet uithangen met dit album, maar toch kleurt Crowell af en toe buiten de lijntjes. Geen twee songs zijn hetzelfde, wat van ‘Then Again’ ook een gevarieerde plaat maakt.

Crowell is altijd enorm geliefd geweest bij zijn collega’s en dat blijkt ook hier uit de lijst muzikanten die meedoen op de plaat. Zo wordt zijn stem in het aanstekelijke rootsrocknummer Are You One Of Us voor het laatst verenigd met die van wijlen Guy Clark en is het nieuwe Go Light A Candle een mooi duet met Emmylou Harris, met ook nog Lera Lynn, ooit te zien als barzangeres in het tweede seizoen van ‘True Detective’, op backing vocals. In Watcha Gonna Do Now #2 ('part one' stond in 2019 al op 'Texas') krijgt de hick-hoppende Crowell vocaal weerwerk van Lyle Lovett en Chely Wright. Benmont Tench (vooral bekend van Tom Petty And The Heartbreakers) speelt op de plaat toetsen en piano.

Heel erg sterk zijn ook americanaballad 40 Winters, Cohen-eerbetoon If I Could Speak To Leonard en folksong The Ballad of Artemis And Orion. De nummers, die na talloze beluisteringen het langst blijven plakken, zijn echter de sobere, maar beklijvende opener I Won’t Lie, het bloedmooie Sing Your Heart Out (met de Ierse folkartiesten Kieran Gross en Annie Kinsella) en de opzwepende rootsrock-meets-jarenzestigpop van Bring It On Home To Memphis.

Goed is dus wel degelijk goed genoeg. En zeker in het geval van Rodney Crowell, want met ‘Then Again’ heeft hij, ondanks d initiële twijfels, zonder meer een uitstekende plaat gemaakt.