Salem Hill - Pennies In The Karma Jar

Het duurt wel eventjes voor de band echt op gang komt. Opener Carry Me staat niet bepaald gespannen van het instrumentale vuurwerk; eerder is het een aardige meezinger (meestal in 4/4) met een boodschap. Die is overtuigd christelijk: Salem Hill is niet voor niets de vaandeldrager van de "Christian prog"-communiteit in de VS, waartoe ook Neal Morse, Ajalon en Glass Hammer gerekend worden. Met spirituele verheffing in de muziek is trouwens niks mis; ook progressieve voorvaderen als Yes en Gong deden het op hun manier.

Een goede daad heeft van nature gunstige gevolgen voor degene die de handeling verricht. Wie goed doet, goed ontmoet. Slechte daden hebben van nature slechte en onplezierige gevolgen. Wie wind zaait zal storm oogsten. Dat is het verschil tussen goede en slechte karma. Stel dus dat je kunt betalen om een goede afloop af te dingen. Zoiets als de oude aflatenpraktijk in de katholieke kerk. Maar Salem Hill komt uit de evangelisch-protestantse hoek, en die geloven eerder in de goddelijke genade of de voorbestemming. Bemiddelaars omkopen om z’n hemel te verdienen hoort daar niet bij.

Een song als My Gift To You – gezegend met een pakkend refrein en een lekkere groove – moet je dan ook niet in mercantiele zin begrijpen. Deze gift komt recht uit het hart; het is hetzelfde geschenk waarover Jon Anderson al ruim veertig jaar zingt. Groves is ook een verdienstelijk zanger maar concentreert zich eerder op de middelste regionen van de tessituur, waar Anderson met zijn alt de sterren van de hemel weet te zingen. Hier is het evenwel gitarist Michael Dearing die ons naar een hoger niveau voert.

Ook Fine komt met een refrein dat je door een ringetje kunt halen, terwijl Groves op zijn Wurlitzer- en Hammondtoetsen stijlbloempjes rondstrooit. Het contrast werkt in het stevige Stormclouds In Wonderland, waarin Dearing de leadzang overneemt. This Lump heeft zijn charmes dan weer te danken aan de harmonieuze samenzang en opnieuw de finesses van het ensemblespel. De clichés worden hierbij vakkundig ontweken – een instrumentale passage is in de handen van Salem Hill steeds een verrassende ontdekking.

In Why Did You Make Me vraagt Groves zijn Schepper rechtstreeks naar het antwoord op de vraag "Moeder, waarom leven wij?" Gelukkig is er in zo’n ernstige kwestie ook plaats voor humor (One more Beatles plagiarist, iemand?).  Ondertussen draait Patrick Henry overuren op de bas. De ironie in de titel The Horror of Fearlessness is ons evenmin ontgaan: "So when the grave requires I’ve nothing but a smile". Dit levensoptimisme typeert ook The Day Is Yours: "Dry your eyes smile at the Old Man in the sky / For He put you here to take each day and make it yours".  Het perfecte antidotum voor een deprimerende avond.

Sindsdien is het lachen ons inderdaad niet meer vergaan. Hoe kun je bijvoorbeeld zuur blijven kijken bij Kevin Thomas’ percussieve workout in The Day Is Yours? Het gebed tot de Heer in Glimpses verdrijft moeiteloos alle donkere wolken uit je leven. De symfonische finale zorgt voor een gepast orgelpunt. Toch blijf ik met één vraag zitten: waarom die titel Pennies In The Karma Jar? Maar dan haal ik de schijf uit de CD-speler; erop staat de afdruk van een dollar. In God We Trust. Rijkdom is de wil van God. Niet hoeveel we betalen is de kwestie, maar hoeveel we krijgen. Hoe Amerikaans.