Sambassadeur - European
Labrador Records
Olivier Constant — 24 maart 2010
De Zweden van Sambassadeur genieten buiten eigen land nog niet zoveel bekendheid, maar daar kan European misschien wel eens verandering in brengen. Met een speeltijd van 33 minuten levert de band een kort, maar bijzonder sfeervol album af.
Na ‘Sambassadeur’ (2005) en ‘Migration’ (2007) nam de groep ruimschoots de tijd om negen prima popsongs bij elkaar te schrijven. Daarin exploreren ze een breed gamma aan instrumenten, waarin vooral de harmonische strijkers, de zwevende keyboards en de sporadische blazers de blikvangers zijn. De sterkste troef blijft echter het zachte en gevoelige zangwerk van Anna Persson. Nu eens onderkoeld, dan weer vol emotie, weet ze altijd de juiste sfeer op te roepen.
De pakkende pianoklanken en heerlijke melodie van opener Stranded zetten het album meteen op de rails. Wat daarna volgt is voortkabbelende indiepop met veel oog voor kleurrijke arrangementen en de nodige melancholie. Sambassadeur weet als geen ander ingetogen klanken te koppelen aan teksten die bij tijden door merg en been snijden.
Het voortkabbelende karakter is echter ook de keerzijde van het album, want ondanks prachtige songs als I Can Try en High And Low, blijft het geheel een beetje hangen in het klassieke straatje. Er mochten gerust wat meer tempowisselingen inzitten en van een stevige uithaal op de gitaar zijn ook nog maar weinig muzikanten slechter geworden.
In Sandy Dunes geeft Sambassadeur voorzichtig gehoor aan deze smeekbede, maar het blijft allemaal wat op veilig gespeeld. Zo blijf je op het einde van het album toch een beetje met een dubbel gevoel zitten. Alle meerstemmige en melodieuze patroontjes dreigen gaandeweg te verzanden in een monotone sound en dat kan toch niet de bedoeling zijn?