Seven Eyed Crow - Emerge
M & O Music
Je zal het maar voorhebben: maanden en jaren spenderen aan je muziek, alles tot in de fijnste details uitwerken, opnames, mixen, masteren en dan uiteindelijk een waardige releasedatum kiezen ... die dan dezelfde blijkt te zijn als de nieuwe Poppy en als de allerlaatste plaat van Megadeth. Hoe kan je daar dan in hemelsnaam bovenuit komen? Door simpelweg een zeer goed album uit te brengen. En nu hopen dat het Franse Seven Eyed Crow dat ook effectief gedaan heeft met vierde geesteskind ‘Emerge’.
Extra jammer is het als je muziek inspiratie haalt bij bands als Oceansize, Leprous en Karnivool, waarvan de laatste exact twee weken na jouw eigen release een comebackalbum uitbrengt. Je ziet het: soms zit het echt niet mee. Maar als je kan terugvallen op uitstekende songs, een warm en vol geluid en voldoende afwisseling, komt het heus wel goed.
Seven Eyed Crow komt uit Bordeaux en timmert al meer dan tien aan hun progressieve avontuur. Dat hoor je, want dit zijn verre van beginners in het vak. De link met Karnivool is terecht, want die stempel komt extra hard door in de riffs, zanglijnen en emotionele rode draad die doorheen deze songs loopt. Al vanaf de opener Gaslighted hoor een je band die weet waar ze mee bezig zijn. Een overtuigende opener, niet toevallig de single van ‘Emerge’.
Jammer genoeg valt de pudding daarna in elkaar. Eyes Wide Shut bevat enkele interessante stukken, maar de strofes en het refrein zijn te flauw en het begint op te vallen hoe de teksten eerder worden gezongen als fonetische klanken in plaats van degelijke woorden. De song duurt ook drie minuten te lang om relevant te blijven. Gelukkig is Mind Blowing Sings korter en staat het bol van de laaggestemde gitaarriffs. Zonder twijfel de zwaarste song van de tien, maar ook hier is de stem de zwakste schakel. Helemaal op het einde worden we getrakteerd op een vette schreeuw, maar die had er veel eerder en vaker mogen zijn om deze track extra ballen te geven.
Geen idee of Weird Boy een knipoog is naar Karnivools Simple Boy, maar de titelkeuze is alleszins heel opvallend. Een uitschieter in vergelijking met wat we tot nu toe gehoord hebben, vooral qua baslijn en een heel overtuigend refrein. Ook To My Old Man, met een middenstuk dat aan Opeths In My Time Of Need doet denken, en Hello Stranger, dat iets wegheeft van de schrijfwijze van Gordon “Sting” Sumner – zou het de saxofoon zijn? - mogen we tot de beste songs van het album rekenen.
Boven Megadeth en Poppy uitkomen zit er niet in, maar we moeten de Fransen toch extra punten geven voor motivatie en gedrevenheid. Het is natuurlijk een niche, maar misschien zou Seven Eyed Crow zelfs nog overtuigender klinken, mochten ze in de moedertaal zingen. Pleymo is er destijds mee weggekomen en Alcest doet het intussen al meer dan vijfentwintig jaar. Al bij al een aardige release.