Six Feet Under - Death Rituals

Met een rustige inleiding van opener Death Machete probeert Six Feet Under je even op het verkeerde been te zetten, al hoef je absoluut geen kenner van het genre te zijn om te weten dat het slechts een kwestie van tijd is voor de groep ontploft. En die explosie laat niet lang op zich wachten. Het eerste nummer zet de toon voor wat volgt met mid-tempo ritmiek waarbij overdreven ruige gitaren en de beste grafstem ooit hun effect niet missen. Typisch de genreclichés dus, maar dat is buiten de solopartijen gerekend die hun eigen stempel op alle tracks drukken.

 

Helemaal in strijd met wat de nieuwe lichting groepen probeert, brengt Six Feet Under de logge, net iets te trage en extreme metal van weleer. Een song als Seed Of Filth kent bijna geen variatie maar weet desondanks toch te boeien. Bastard klinkt meer als gemuteerde rock-‘n-roll met een zombie op de zang. Ongetwijfeld is die zang nog steeds de grote troef van de band, want zelden kom je iemand tegen die klinkt alsof hij elke ochtend de keel spoelt met een groot glas vol spijkers en ijzervijlsel. Barnes heeft niets van subtiliteit en er zit weinig variatie in zijn stem, maar de basisklank is zo direct en grotesk dat die elke keer weer imponerend werkt.

 

Maar hoe indrukwekkend de sound ook is, toch ontbreekt er iets aan ‘Death Rituals’. De plaat gaat steevast rechtdoor en steunt bijna uitsluitend op monotone tempo’s. In het verleden kwam de groep sporadisch origineel uit de hoek, maar dat lijkt definitief voorbij. Het is dan ook verschrikkelijk dat naarmate je aandacht verslapt, het hele gedoe transformeert in iets onmenselijks. Je hoort en ziet een cirkel vol hippies, allemaal bezig met saaie eentonige percussie. De hel, ziektes en dood zijn misschien uitverkoren topics voor dit genre, maar Six Feet Under gaat toch zwaar over de schreef.

 

Wie death metal weet te appreciëren en de roots van het genre wel kan smaken, zal deze laatste Six Feet Under wel aanvaarden, maar hippiehaters passen toch beter op. De huidige trend om nummers te overladen met technische hoogstandjes hoeft zeker niet altijd, maar aan ellenlange repetitieve nummers heeft ook niemand een boodschap. Als je in een lompe bui bent zal ‘Death Rituals’ zeker boeien, maar al even snel verveel je je te pletter.