Temple Of Void - The Crawl

Relapse Records

Een enkele blik op de hoes van de nieuwe Temple Of Void plaat verraadt alvast dat dit geen muziek voor softies is. De band is voor zijn vijfde langspeler getransformeerd tot een kwartet dat de grenzen van deathmetal genadeloos aftast.

Met grollende en gruntende frontman Mike Erdody aan het roer, is de band uit Michigan een toonbeeld van death en furie. Gooi daar de noodzakelijke speedexplosies met dubbele basdrums en jankende gitaarsolo’s bij, en je hebt een fraai recept van de groten der extreme metal.

En toch verraadt opener Poison Icon al meteen dat er wat meer aan de hand is. Want ja, zowel overgehaast snel als doom hakkend trage partijen, duwen je - compleet in het rood - omver, en Erdody blaast als een vurige Balrog in je gezicht. Maar psychedelische synthlagen (!?) en een tijdlang doezelende progsolopartij geven de song behoorlijk wat zuurstof – een zeldzaamheid bij dit soort muziek. En die ruimte keert meermaals terug bij de zeven knoerten van songs die Temple Of Void je schenkt.

Het is net die niet death/doom-gedachte die écht identiteit aan de band geeft. Godless Cynic in driekwartmaat met machinegeweer gitaren en een funky (!) baslijn, een episch en zweverig gitaarspel waarmee het bijna zeven minuten lange Thy Mountain Eternal vol verwachting opent en dan de aarde openscheurt (om symfonisch te eindigen) of “larger than life” synths onder een loodzwaar pompend Soulburn?

De band maakt zijn songs tot heuse avonturen. Avonturen die dan wel diep in de krochten van de hel plaatsvinden, maar tegelijkertijd ook focussen op momenten van het alledaagse leven, zijn keuzes en consequenties – met genadeloze gevolgen. Of pakweg op eenvoudige natuurwetten als het intrinsieke karakter van de mens om alles en iedereen te overheersen. Luchtig, maar ook weer lekker zwartgallig.

In elk geval verklaart zoiets wel waarom artworker Travis Smith (Opeth, Death) zijn tekenkunsten voor dit album openbaarde, of het legendarische Relapse Records voor de tweede keer deze heren in de armen sluit. Want doorheen deze extreme muziek zien wij vooral ook een speeltuin die zowel het breeddenkende karakter als de technische finesse van de band in de verf zet.