The Vines - Melodia
Ivy League Records
Frank D'hanis — 19 maart 2011
In 2002 scheerden The Vines hoge toppen. Ze piekten met een optreden op de MTV Music Awards en haalden zelfs de cover van Rolling Stone Magazine. Daarna volgde echter één middelmatig en één slecht album. Bakken kritiek van de media waren voortaan hun deel en het ziet er niet naar uit dat de rampspoed van de band met dit vierde album stopgezet wordt. Aussie-style of niet, “It’s crap mate”.
Bekwame medici die daar verstand van hebben, stelden eind 2004 het syndroom van Asperger vast bij Vines-zanger Craig Nicholls. Oh ramp. Het onvoorspelbare en hoogst energieke gedrag van de zanger werd veroorzaakt door een aangeboren afwijking. De artiest bleek een autist te zijn.
Die diagnose was het begin van een langzame, muzikale aftakeling. Na het heel geringe succes van het barslechte derde album ‘Vision Valley’ besloten de lui van Capitol Records, een welbekend sublabel van EMI records, dat de samenwerking lang over datum was.
‘Melodia’, het eerste album bij hun kleinere Australisch label, had dan ook een veel kleiner budget ter beschikking en dat springt meteen in het oog dankzij het afgrijselijke artwork van de albumcover. Een kleine felicitatie is op zijn plaats, want dit moet zo ongeveer de lelijkste hoes zijn die we ooit gezien hebben. Een kleuter, of doe maar een peuter, met een schaar en veel felle kleurtjes kan vast een mooier resultaat bereiken.
Die diagnose was het begin van een langzame, muzikale aftakeling. Na het heel geringe succes van het barslechte derde album ‘Vision Valley’ besloten de lui van Capitol Records, een welbekend sublabel van EMI records, dat de samenwerking lang over datum was.
‘Melodia’, het eerste album bij hun kleinere Australisch label, had dan ook een veel kleiner budget ter beschikking en dat springt meteen in het oog dankzij het afgrijselijke artwork van de albumcover. Een kleine felicitatie is op zijn plaats, want dit moet zo ongeveer de lelijkste hoes zijn die we ooit gezien hebben. Een kleuter, of doe maar een peuter, met een schaar en veel felle kleurtjes kan vast een mooier resultaat bereiken.
Maar kom, laten we niet flauw doen. Het gaat uiteindelijk om de muziek, niet? Al is de verleiding erg groot om het over niet-muzikale zaken te hebben. We kregen immers 14 songs voorgeschoteld, maar geen enkele track springt eruit of raakt ons zelfs maar een beetje. Eigenlijk hoeft u maar naar de twee singles van de cd te luisteren om te weten hoe laat het is.
Get out zou de energieke opener van de plaat moeten zijn, maar wij vatten de titel na nadere beluistering van de song op als een advies. Het is een nietszeggende song die elke provinciale punkband ook wel kon maken.
De tweede single, He is a Rocker, is zo mogelijk nog slechter en de tekst ontlokte ons een onbedaarlijk gieren van het lachen. “Well he knew every line, for the rhytm n rhyme. Move his head to the beat. As he walk down the street.” De heren menen wellicht dat slechte grammatica hip en cool is. Nee dus.
Spring-in-het-veld Nicholls zingt die kleffe woordbrokken bovendien op een bijzonder makke manier in. De jeugdige energie van de man heeft baan geruimd voor een verzadigder en meer bedachtzaam timbre, en dat past nu eenmaal niet bij een garagerockband als The Vines.
We hopen dan ook dat de heren van The Vines spoedig uit hun muzikale coma ontwaken, want de wijnrank is verdord en de druiven zijn zuur. Dit vierde album is te mijden als een bijtgraag varken met cholera.