Thistle Sifter - Forever The Optimist
Eigen beheer
De Engelse artiest Pete Barnes blijft voor altijd optimist. Ook op de derde, in eigen beheer uitgebrachte plaat. Al durven we dat optimisme met een stevige korrel zout nemen, wanneer blijkt dat thema’s als dierenrechten, uitputten van land(bouw), kobaltmijnen in Congo of klimaatontkenning als inspiratiebron dienden voor zijn filmische postrockcreaties. Hoe dan ook, waar vorige twee albums eerder vanuit het ego vertrokken en de innerlijke tweestrijd, gezondheid of breuk met het verleden weerspiegelden, keert de DIY-componist de blik nu naar de buitenwereld. En dat levert muziek op die nog ruimtelijker klinkt dan voorheen.
Laat je niet misleiden door een etiketje als postrock. Want je krijgt evengoed onbestaande filmfragmenten met gesproken verhalen doorheen hoog zinderende gitaartonen (Ghost Acres), neoklassieke partijen en ambienteske droommomenten. Maar Thistle Sifter gaat bovenal voor veel sfeer en gemoedelijkheid. Verwacht geen moeilijkheden, maar wel een plaat vol inspiratie, die zowel als een heerlijk intiem onderonsje kan klinken als durft te overweldigen in grootse arpeggio’s en climaxen – tot Anathema-achtige progmetalpartijen of hoog opklimmende sensatie toe.
Voor de vele sfeerstrijkers kreeg de in Utrecht wonende Barnes trouwens hulp van hoboïst Mark Tersteeg, hetgeen in dank werd afgenomen. Want doorheen zelfgemaakte composities met drums, percussie, synth en (veel) gitaar, eisen cello, altviool en viool een centrale rol op in deze sfeerplaat. Het fantastische, epische gitaarstuk One Fleeting Glance is uitzondering op die regel: een grootse en dromerige serenade die elke liefhebber van progressief gitaarwerk zou moeten inkaderen.
In welk filmkader dan ook, ‘Forever The Optimist’ klinkt sterk en opgewekt. Laat gerust je fantasie de vrije loop wanneer een feeëriek Endling met het ochtendgloren lijkt te ontwaken en even later de zon in volle glorie gaat schijnen of doezel maar weg in de melancholie van een desolate gitaar en slepende cello bij Et In Arcadia Ego.
De realiteit blijkt trouwens anders. Want Thistle Sifter heeft elke track voorzien van fantastische beelden: kortfilms of verhalende documentaire fragmenten van pakweg een industriële, allesvernietigende apocalyps bij de titeltrack, massaconsumptietaferelen of het vernietigen van natuurschoon. Een keihard contrast met de dromerige, felle muziek die je krijgt. Die beelden die je op YouTube terugvindt, vormen natuurlijk ook wezenlijk onderdeel van de audiovisuele live shows van de band.
Mooimakers, noemen wij dat. Mensen die de zaken fantastisch mooi voorstellen, terwijl ze in feite oerlelijk zijn. En Peter Barnes aka Thistle Sifter is een mooimaker. Een héél mooimaker zelfs. Want dit is een pure genotsplaat die eindeloos kan blijven boeien, maar waarachter pure horror schuilt. Knap.