TJE - Schade

Mayway Records

Exact een jaar nadat de eerste single uit deze debuutplaat verscheen, ligt ze eindelijk in de winkel. Het wachten duurde verschrikkelijk lang, maar Lindy Versyck, Melvin Slabbinck en Klaas Leyssen, maken het de moeite waard.

Wie denkt deze namen te kennen, vergist zich niet. Zangeres Versyck duikt regelmatig op bij Arsenal en Meltheads, Slabbinck drumt bij Kaat Van Stralen en Leyssen voert The Yummy Mouths aan. Toch is TJE meer dan een hobbyprojectje. Dat lieten de singles die de plaat vooraf gingen al duidelijk blijken. Ze zorgden ervoor dat iedereen met oren aan het hoofd uitkeek naar deze plaat. De band heeft trouwens nog een geheim wapen: Pieter-Jan Decraene. Hij schreef mee aan de nummers en trad op als producer en was heel belangrijk om de muzikale invloeden van de andere drie samen te lassen tot een uniek geheel, een sound die ongrijpbaar en toch aanstekelijk is.

Wie op zoek is naar het DNA van de band, beluistert best één van de centrale tracks: het eerder als single verschenen Supernatural. Daarin schakelt de band schijnbaar moeiteloos tussen folky lo-fi pop, crunchy ambient en strakke indie-artpop. De bijzondere stem van Versyck, die soms vergeleken wordt met die van Björk, is het glijmiddel tussen de fragiele emotionaliteit en meer weerbarstige uitbarstingen.

Vanaf opener Verlangen, een instrumentaal nummer dat niet zou misstaan in 'De Schemerzone' van collega (mdb) wordt duidelijk dat dit geen doorsnee plaatje is. Wie niet weet wat er nog wacht, staat zoals een frêle sprookjesprins voor een schier ondoordringbare doornenhaag van elektronische geluiden. Enkel wie twee minuten door blijft hakken met het zwaard, komt plots terecht bij het hemelse Easy, ook al zo’n single die ons deed watertanden. Hij balanceert op de slappe koord tussen emotie en experiment. Het is het eerste nummer in een drieluik van singles die elk op hun beurt de poort zijn naar het fragiele Hollow, dat fungeert als eerste rustpunt, al kreeg het ook die typische TJE-twist.

Daarop volgt een verrassing: een Nederlandstalig nummer. Stillend klinkt misschien nog breekbaarder dan de voorganger. Nergens klinkt Versyck zo etherisch als hier en ook al worden er heel wat effecten op de stem gezet, toch kunnen die niet verhullen dat ook hier met een minimum aan instrumenten, een maximum aan impact wordt bereikt. Dat doet ook het contrast met Sidewalk, een nummer dat als een stuiterbal alle kanten uitgaat. Versycks stem schiet constant uit de bocht. Voor de liefhebbers! Maar geef ons toch maar het broeierige This Is met die bezwerende baslijn en hese zang.

Het Black Country, New Road-achtige The Well sluit samen met het bijna naakte I Lost My Voice (we horen niet veel meer dan stem en een vervormde gitaar) deze geweldige debuutplaat af. Als ze al schade berokkende, is dat omdat we constant geneigd waren het volume hoger te draaien.

‘SCHADE’ wordt voorgesteld op 26 april in de AB en op 2 mei in Rotown/V11 in Rotterdam.