Tom Waits - Glitter And Doom Live
Anti Records
Dimitri Muylaert — 8 december 2009
Liveplaten worden uitgebracht om grofweg twee redenen: ofwel wil de groep of artiest in kwestie een carrière-overzicht uitbrengen, zonder bestaand materiaal te herkauwen; ofwel wordt een dergelijke concertregistratie op de markt gegooid om een creatief dipje te maskeren. Bij Tom Waits ligt dat echter enigszins anders. Op 'Nighthawks At The Diner' wist hij een echte jazzbarsfeer te creëren, terwijl hij zich met 'Big Time' volledig liet gaan in een vreemdsoortige vorm van het aloude cabaret. Met zijn nieuwe worp, 'Glitter And Doom Live', een liveregistratie van de Europese tour die hij afgelopen jaar ondernam, weet Waits zich echter niet te onderscheiden van andere “middle of the road”-liveplaten.
Geef nu toe: het is ook al enkele jaren geleden dat Tom Waits nog eens een plaat heeft uitgebracht en dit album kan dan inderdaad ook gezien worden als zoethoudertje waarmee snel wat geld kan verdiend worden. Toch zijn wij het slechts gedeeltelijk met deze opinie eens. Waits heeft namelijk niet voor de makkelijkste weg gekozen. Wie de setlist bestudeert, merkt dat er bitter weinig echte hits op staan (voorzover we bij Waits van hits kunnen spreken).
Geen enkel nummer op dit document (want dat is een live-opname toch) dateert van voor 'Rain Dogs' en bijgevolg blinken Martha en Tom Traubert's Blues uit door afwezigheid. In plaats daarvan krijgen we vooral materiaal uit 'Mule Variations', 'Bone Machine' en 'Real Gone'. U raadt het al: dit is geen zeemzoet, romantisch plaatje. 'Glitter And Doom Live' is deels door de keuze van de nummers en deels door de almaar gruiziger wordende stem van Waits een erg ruwe plaat geworden.
Luister bijvoorbeeld naar nummers als Make It Rain. Eén van de beste nummers van Real Gone krijgt hier een extra groezelige bewerking mee. Maar het werkt. Ook Goin' Out West, wellicht het meest onheilspellende nummer uit de Waitscatalogus krijgt een nog bezwerender effect door de zich steeds herhalende mondharmonica.
Maar het is niet allemaal prachtig en fenomenaal. Waits' steeds zwaarder wordende stem begint op den duur wel wat te storen. We weten wel dat die stem ondertussen het handelsmerk geworden is van onze favoriete brulboei, maar wij hebben soms het gevoel dat Waits het hier eerder als een gimmick gebruikt.
Ook van het tweede schijfje van deze dubbelaar zijn wij niet volledig weg. Deze vijfendertig minuten durende 'Tom Tales' bevat namelijk de droge, bij wijlen surrealistische commentaren waarmee Waits zijn shows doorspekt. In de context van die shows zijn de hilarische tussenkomsten fijn, maar zo op een hoopje gegooid gaan ze al snel vervelen.
Veel liveplaten hebben als groot probleem dat ze niet adequaat de sfeer van het bewuste concert kunnen weergeven. En ook deze plaat gaat ten onder aan deze kwaal. De performances van Waits zitten zo vol magie en voodoo dat er haast geen surrogaat bestaat voor het bijwonen van een optreden. Een fijn document, dat wel, maar een beetje ondermaats ten opzichte van zijn studiowerk.