Tsar B - The Writer
Eigen beheer
Op ‘The Writer’ komen alle elementen samen: vuur, aarde, water en lucht.
Justine Borgeus aka Tsar B is aan een derde album toe. De klassiek geschoolde violiste en zangeres doet een klein Rosalía-tje door klassieke muziek te mengen met elektronische klanken. Of moeten we zeggen dat de gevierde Spaanse superster een TsarB-tje deed? Want fair is fair: onze Justine Borgeus deed dat al eerder. Alleen valt het hier nog meer op.
Voor een aantal songs werkte Borgeus dan ook samen met het Weense klassieke vocale ensemble Dionysus Now! Samen interpreteerden ze muziek van de zestiende-eeuwse Belgische polyfonist Adriaan Willaert. De componist werd onder haar aandacht gebracht door haar broer, die onderzoek deed in een Italiaans klooster en die zo bijdroeg tot de inspiratiebronnen.
Want er is meer natuurlijk. Dat is altijd zo bij Tsar B. Andere inspiratiebronnen voor de plaat zijn surrealisten als David Lynch, Leonora Carrington, Salvador Dalí en Alejandro Jodorowsky. Is het niet voor de muziek, dan minstens voor het visuele aspect van de plaat of om een audiovisuele wereld op te bouwen ergens tussen realiteit en droom.
‘The Writer’ is een plaat over allesverzengende liefde en die klinkt dan ook barok. Dat wordt reeds duidelijk vanaf Opening Scene waarin zoemende synths als een soort vervormde buisines klinken. Het filmische karakter van de plaat wordt meteen in de verf gezet. Of is dit enkel een uitloper van de soundtracks, waaraan Borgeus tegelijk werkte? Met Symphonie verschuift het geluid naar de broeierige sound, die ook Banks ooit wist op te wekken. Andere referentiepunten zijn FKA Twigs, Arca en Sevdaliza en qua stemgeluid denken we zelfs een paar keer aan Amy Lee van Evanescence. Ook zij waren trouwens niet vies van barokke emoties.
Hoe allesverterend verliefdheid kan zijn, komt het best naar voor in I Wanna Love You met de terugkerende zin “Love hurts, but it hurts so good.” Dit is zeker één van de “vuursongs” van de plaat, maar er zijn er meerdere. De nummers waarin bittere tranen geplengd worden (Amor), het centrale Song By The Sea en Into You zijn de “watersongs”. Met een interpretatie van Nancy Sinatra’s These Boots (hier vermengd met Les Pêcheurs Des Perles van Bizet) staat Tsar B plots met beide voeten op de aarde en dan is er ook nog de gedurfde versie van Heaven van Bryan Adams. Als kind van de jaren tachtig kunnen we dat nummer niet meer horen, maar voor Borgeus en band, heeft de song een intieme betekenis en voor de huidige generatie zal het zeker anders aanvoelen. Er zijn ook nog enkele “lucht-songs”. Daarvoor kijken we vooral richting Forever, een song met amper tekst, maar gedragen door zweverige violen en Borgeus’ etherisch klinkende smachten.
‘The Writer’ is wat ons betreft alweer een voldragen album van internationale klasse, diepgeworteld in de traditie, maar zo modern als maar kan zijn.