Tyler Ballgame - For The First Time, Again

Rough Trade

Dat ze net bij Leffingeleuren al doorhadden dat Tyler Ballgame een zeker je-ne-sais-quoi in zich had, mag al lang niet meer verwonderen. Dat festival weet telkens weer de juiste krenten uit de pap te pikken. En nu wordt die keuze bevestigd door de debuutplaat van dit merkwaardige talent.

Tyler Perry ontleende zijn artiestennaam Tyler Ballgame aan de bijnaam, die Ted Williams, een vermaard honkbalspeler kreeg. Nochtans heeft hij duidelijk niks met sport. Hij is namelijk een letterlijk gewichtig persoon. Maar daartegenover staat een stem, die je meteen de oren doet spitsen. De vergelijkingen met Elvis en Roy Orbison zijn echt niet zo ver te zoeken. En dat hij net met een cover van Crying het licht zag, is dan uiteraard ook geen toeval.

'For The First Time, Again' is zijn debuutplaat en vanaf de opener, de titelsong, gooit de impressionante verschijning meteen alle kaarten op tafel. Hij beschikt over een stem, die vogels kan doen verstommen, een tikkeltje gezwollen met hoge noten, die er loepzuiver uitkomen. In een nummer als Goodbye My Love bewijst hij dan dat het echt geen toeval is dat hij plots al die aandacht kreeg.

Als je dan ook nog eens fantastische singles als I Believe In Love (naar onze bescheiden mening het mooiste liefdesliedje van de afgelopen tien jaar) en het geweldige Got A New Car kan voorleggen, kan je echt wel een stukje zingen. Dat laatste nummer krijgt met de blazers trouwens een fantastisch arrangement aangemeten. Bovendien schrikt hij er niet voor terug om de draak met zichzelf te steken in dat laatste nummer: “Tyler Ballgame got his hopes up / Disrespected like a blue Kentucky podunk” (een “podunk” is een hypothetisch, saai en onbetekenend stadje).

Het pathos is moeilijk weg te denken uit deze songs, maar zat datzelfde pathos dan ook niet in het werk van Orbison of Presley? Je moet ermee overweg kunnen en Tyler Ballgame pakt dat op de juiste manier aan op deze plaat. En hij beschikt over de juiste stembanden om ermee weg te komen. Daarnaast durft hij in een nummer als Waiting So Long ook vervaarlijk uit te halen, maar altijd zonder de controle te verliezen.

Denk ervan wat je wil, maar wij hebben met dit 'For The First Time, Again' onze (voorlopig) beste plaat van 2026 al te pakken. Jammer dat het jaar nog zo lang duurt. Of misschien net niet.