Walls Of Jericho - System Error: Humanity

Napalm

Johan Giglot — 16 november 2026

System Error: Humanity

Awel!? Waar zaten jullie, Walls Of Jericho? Alsof er in de afgelopen tien jaren niet genoeg shit in de wereld gebeurde om jullie gal over te spuien!!

Alsof de gewone mens niet razend genoeg is over het geklooi van het kapitalistisch systeem en alle politieke corruptie om dat met een snedige portie metalcore te willen uitspuwen. Alsof jullie aanmoediging voor fans en aanhoorders om een betere en meer rechtvaardige wereld te creëren plots geen voorrang meer kreeg. Alsof…

Maar kom, zand erover. We zijn eindelijk terug bij elkaar op deze zesde studioplaat. Laten we dat dus vieren. Langs jullie kant met een vijftiental furieuze songs waarbij Candace Kucsulain - voor wie het nog niet doorhad: een tierende en gruntende frontvrouw – zich weer compleet in de vernieling schreeuwt. Waarin liedjes genadeloos doorrazen op een overstuurde wall of sound en razendsnelle dubbele basdrums, maar ook op hakkende riffs en in een zeldzame uitspatting solerende trashgitaren (Agency). Langs onze kant is het iets gemakkelijker: wij bouwen daar lovende woorden rond.

Want dit is muzikale moord op het hoogste niveau. Hard core. De ruwe energie en pure verwoesting van de live shows netjes benaderd door Converge-gitarist en producer Kurt Ballou. Samen sussen ze je heel eventjes met enkele akoestische akkoorden in Broken Mouths Can't Speak, maar al snel erna verscheurt het gezelschap alle vrede en vreugde in nachtmerrieachtige taferelen, die in tweevoud uitgeschreeuwd worden doordat Randy Blythe van Lamb Of God in grol- en gruntduel gaat met frontvrouwe Kucsulain. Dixit: twee huilende en tierende weerwolven bij elkaar.

Walls Of Jericho gunt de aanhoorders verder dan ook geen seconde rust of zuurstof. Meer nog, in een aanvurend Unchained lijkt de band de wereld enkel maar meer op te hitsen tot een eigen, zelfstandig leven zonder ketens, tot de sneltrein op het einde overgaat in zwaar hakkend geweld met een herhalend "I warn you to feel the truth / I force you to feel the truth".

Een tijd lang lijkt het er dan ook dat je enkel maar genadeloos kan ondergaan bij zo'n overdaad aan agressie, noise, getier en metalcoreriffs. En dat je zelfs hoopt dat het vijftal uit Detroit opnieuw even de tijd neemt om in een volgende studioplaat tot ontploffing te komen (al is tien jaar echt wel te lang). Maar dan krijg je plots zo'n heerlijk riffgeweld in Last Judgement: een bijna jumpmetaldriven song, die meer en meer gaat gieren. Vervolgens een bijna zes minuten durende symfometalballade met semi-akoestische gitaren, glijdende effecten en een verheven, heldere dubbelzang (?!) die meer en meer in dramatiek gaat smeken (A Brighter Fire). En dan vat Walls Of Jericho alles samen in een waanzinnig hakkend einde met The Reckoning, waarin je thrash, felheid en groovende riffs netjes naast elkaar krijgt: "Take me to hell / I wanna dance inside the flames." Vreemd genoeg in een fade-out die de band na drie kwartier intensiteit eindelijk het zwijgen oplegt.

Om maar eventjes te laten weten dat de drie sterkste momenten misschien wel op het einde van deze plaat staan. Hoewel, als we dan terugluisteren hoe opener en single True Til'Death netjes volgens het boekje tien jaar stilte doorbreekt…

← Terug naar overzicht