You Say France & I Whistle - Angry Men
SPV
Janne Degryse — 27 maart 2012
You Say France & I Whistle is een opgetogen vijftal uit het land van ABBA, Robyn en Lykke Li, die met hun frisse sound moeiteloos een brug slaat tussen powerpop en indierock. Op Eurosonic Noorderslag, hét festival voor de Europese muziek, presenteerden de Zweden hun speelse debuutalbum ‘Angry Men’. Binnenkort staan ze ook op SXSW, en met reden.
We worden meteen aangenaam verrast door de titeltrack. Een fijne gitaarlijn wordt aangesterkt door strakke drums en beelden van palmbomen en zonovergoten stranden vliegen aan ons netvlies voorbij. Het artwork van deze cd is dan ook heel erg toepasselijk.
Een uitgelaten saxofoonsolo leidt ons moeiteloos naar het volgende nummer, Attaboy. Met enkele woehoe’s, die alweer diezelfde warme oorden oproepen, laat de melodie ons verder kennismaken met een bende goedgehumeurde Zweden. Hier worden de gitaren afgewisseld met elektronische geluiden zoals ook The Human League dat kon in de jaren tachtig. De stem van de zanger doet denken aan Arcade Fire, en klinkt al even energiek als deze populaire groep.
En Arcade Fire is niet de enige referentie, ook de mannen van The Cure brengen een bezoekje op deze plaat. Animal wordt ingeleid door een vrouwelijke stem die best pittig klinkt, maar ze verdient allesbehalve een award voor eersteklaszangeres. Desalniettemin kon de groep waarschijnlijk geen beter timbre vinden om dit overtuigend klinkend geheel aan te vullen. Er wordt geëindigd in schoonheid: met wat geschreeuw, dat ons aan Animal van The Muppets doet denken. Misschien was hij een inspiratiebron voor dit stukje toprock?
We zetten onze reis verder met Our Spiderweg, dat met zijn opzwepende baslijn eerder iets weg heeft van kermismuziek, maar op een goede manier. Het arsenaal wordt aangevuld met een soort ukelele, die er eigenlijk geen is en een opgewekte xylofoon die menigeen kan doen glimlachen. Prom Queens heeft dan weer eerder iets weg van Two Door Cinema Club, al was het maar door de gelijk klinkende gitaarsolo’s en de levendigheid.
Maar het summum van vrolijkmakerij vind je in When Lovers Die, een van de hoogtepunten van deze plaat, die bomvol frisse gitaren en zanglijnen zit. Als u van plan bent om deze zomer een roadtrip te maken, dan hoort dit nummer zonder twijfel op de cd die je daarvoor ging branden.
Tijd om stil te worden is er ook, zoals bij This Is Sunday, Right? en Where’s My Gun, maar wij zijn toch van mening dat luchtige nummers meer hun ding zijn dan deze twee kniesoren. Ook afsluiten wordt gedaan met een traag nummer. Ietsje meer energie had hier misschien geen kwaad gekund, naar het algemene beeld van het album. Maar alsnog: puik werk, mannen!