Zechs Marquise - Our Delicate Stranded Nightmare
Willie Anderson
Fabian Desmicht — 17 april 2009
De mellotron is terug van nooit echt weggeweest. The Beatles produceerden er de intro van Strawberry Fields Forever mee, maar de multifunctionele tapemachine raakte vooral bekend via progrockbands als Yes, King Crimson en Rush. Zij gebruikten de mellotron om het geluid van een symfonisch orkest te simuleren. Op ‘Our Delicate Stranded Nightmare’ schuift Zechs Marquise aan bij diezelfde traditie, maar de Texaanse band heeft tegelijk meer te bieden dan alleen maar een reanimatie van de clichés uit de jaren zeventig.
In Strange Love opent de plaat nochtans vrij stereotiep met een spookachtige mellotron en geluiden van donderslagen en aanspoelende golven. Ook het tweede nummer, Magmar, doet meteen een belletje rinkelen. Het aanzwellende baslijntje, de uitbarsting halfweg en de furieuze solo’s doen vermoeden dat we te maken hebben met (alweer) een nieuw project van Omar Rodriguez Lopez en – rispel raspel! – we zitten er niet ver naast, want het is zijn jongere broer Marcel die bij Zechs Marquise de lakens uitdeelt.
De stilistische gelijkenissen met Omars soloplaten zijn opvallend, maar toch voegt Zechs Marquise ook een heel eigen touch toe. Ten eerste omdat het geluid van de uitstekende gitaristen Marcos Smith en Matthew Wilkson toch weer net iets anders klinkt dan dat van Omar. Ten tweede omdat de band misschien nog wel verder gaat in het samenbrengen van genres en invloeden op één plaat.
Rotten Candy is een hypnotiserende funkjam. Bevreemdende jazz krijgen we te horen in het verrassend korte Strapped To The Mast. Met Black Ark Dub drukt Zechs Marquise zijn eigen veelkleurige stempel op de dub en ook Chase Scene heeft zijn naam niet gestolen. Bij aanvang van het nummer is de achtervolging al volop aan de gang en zijn we getuige van verbazingwekkend en gejaagd samenspel dat veel weg heeft van de Californische spacerockiconen Djam Karet.
Attack Of The 40Ft Wave toont hoe het experiment ook de verkeerde kant op kan gaan. Met een lugubere soundscape en trompetaccenten à la Miles Davis in zijn ‘Bitches Brew’-periode heeft het nummer heel wat goeds te bieden, maar niet genoeg om acht minuten lang te blijven boeien. Lady Endless en slotnummer Our Delicate Midnight Opera zijn in hetzelfde bedje ziek. Ook met The Sounds Of El Morro dreigt het fout af te lopen. Tot een razendsnelle bulldozerbeat de rust komt verstoren en brandhout maakt van onze verwachtingen.
Ondanks enkele missers is ‘Our Delicate Stranded Nightmare’ een veelzijdige plaat geworden. De mysterieuze bandnaam en het macabere artwork vullen de muziek perfect aan en maken de plaat tot een bescheiden totaalervaring. Zechs Marquise creëert het soort van nachtmerrie waaraan wij ons met veel plezier overgeven.