De Progprof (aflevering 25)

De ProgProf

Christoph Lintermans — 22 november 2026

Neal Morse, die ooit de proggemeente schokte door Spock's Beard te verlaten voor een profetische U-bocht richting christelijke opstanding, heeft een nieuwe groep. Misschien waren zijn bandmakkers van jaren zijn constante gepreek dan toch beu geworden. The Resonance heet de groep en Morse heeft op 'River Of Light' het plezier van het samenspelen hoorbaar niet verleerd.

De Progprof (aflevering 25)

'River Of Light' is – ongelooflijk toch – album nummer zesendertig onder zijn naam, en ofschoon een nieuw hoofdstuk in het leven van de herboren christen horen we vooral een innemende plaat zonder concessies. De opening, onder de wonderlijk creatieve titel Opening (River Of Light), klinkt - hoewel zwaar aangezet - toch speels en strak. Het geeft meteen de marsrichting aan voor het hele album.

Zoals in zijn jaren bij Spock's Beard weigert Morse de gemakkelijke weg te gaan. Hij blijft wel de man van de flamboyante keyboardpartijen en de initiator achter instrumentale vulkanische erupties. Na dertig jaar in het vak zou hij op veilig kunnen spelen, maar neen, de Amerikaan blijft buiten de lijntjes kleuren. Luister maar eens naar het verbluffende Cascading Skies.

Morses stem blijft een dragende factor, zowel solo als in de harmony vocals. Het klinkt allemaal erg doorleefd, met wat moeite zou je de krassen op zijn ziel kunnen tellen. Wonderlijk is dat zijn stem de ouderdom niet prijsgeeft, maar enkel aan maturiteit gewonnen heeft. In het tegendraads geritmeerde The Ashes pijnigt de profeet Gods zijn stembanden zelfs zodanig dat het lijkt alsof de duivel hem op de hielen zit.

God en de duivel, het hoge woord is eruit. Maar op deze plaat zijn 's mans prekerige sermoenen beter te verdragen dan op vorige worpen. De orkestraties van Andre Madatian trekken dan weer symfonische randjes rond de muziek zonder de sentimentele kaart te trekken. Neal Morse & The Resonance is een succesvolle romance in de maak.

En doe het maar eens na, zeventig minuten muziek schrijven zonder dat het ergens inzakt of begint te slepen. Nieuwe drummer Philip Martin doet een prima job om Mike Portnoy te doen vergeten. Oké, het gezongen eerste deel van Walk On Water werd ons even te veel, maar het instrumentale geweld dat erop volgt maakt veel goed.
Ook de titulaire slotsong is een heuse wall of sound. Morse moet door een "open door" maar het klinkt alsof hij de Rode Zee in tweeën splijt. Dan weet je het wel met die rivier van licht. Maar kom, geen gezeur, want 'River Of Light' is eindelijk nog eens een Neal Morse die je zonder samengeknepen billen kunt uithoren.

'River Of Light' van Neal Morse & The Resonance is een release van InsideOut/Sony.

← Terug naar overzicht