#InlandseMaatjes - PeetersMeulen - Feniks

Het tweeluik krijgt na drie maanden zijn beslag.

Elvis Peeters en Lo Meulen ken je vast nog van Aroma di Amore, de rockband die sinds de jaren tachtig maatschappijkritische poëzie koppelt aan rock. Met Verloren legde het duo drie maanden geleden een ei, dat niet in het nest van de band paste, maar wel in dat van een Feniks, want zo heet het tweede deel dat ze vandaag uitbrengen als PeetersMeulen bij Wagonmusic. 

De poëzie is er nog steeds, meer nog dan vroeger, maar de rock is ver weg, ook al scheurt er hier en daar nog wel eens een gitaar door je gehoorgang tussen de bevreemdende soundscapes, samples, streepjes klarinet en haperende piano- en xylofoonklanken. Geen van beiden neemt ook plaats achter de microfoon. Die eer is, ook in deel twee, weggelegd voor de piepjonge Luka Maria, dochter van Anton Walgrave. 

Mocht Tine Hens, auteur van 'Archief Van Mogelijk Verlies' nog muzikale ondersteuning zoeken voor haar boekvoorstellingen, dan zou dit er perfect bij passen. Het gedicht van Peeters lijkt te gaan over jaloezie voor de onbekommerdheid van de mus, de rietgors, de merel,... en de titel lijkt te verwijzen naar de zelfherstellende kracht van de natuur. 

Wij zetten de twee delen even bij elkaar zodat je de woorden en klanken kan proeven: