#REIntroducing - Io - A Concept Of Regret
Op 25 februari was het twintig jaar geleden dat 'A Concept Of Regret' uitgebracht werd, de eerste en tevens enige release van Io. Reden te meer om even terug te blikken.
Io was een progressieve metalband uit Zaventem die eind 2004 opgericht werd door bassist Yann De Ceukelaire, zanger Lio Meessen, keyboardspeler Toon Noppen, gitarist Tom Van Den Bosschelle en drummer Steve Vanderperren. Genoemd naar één van de vier grootste manen van Jupiter, was het doel om zo origineel mogelijk uit de hoek te komen. De invloeden varieerden van klassieke muziek tot new wave en van black metal tot progrock.
Op korte tijd wist de band een resem eigen nummers bij elkaar te schrijven, die voor de live shows aangevuld werden met covers van Pain Of Salvation, Dream Theater en Evergrey. De heren wisten zelfs eens compleet onvoorbereid Metallica's Master Of Puppets foutloos uit de mouw te schudden als bijkomend bisnummer. Faut le faire! Met een gemiddelde leeftijd van slechts drieëntwintig jaar slaagde de band erin bij elk optreden vriend en vijand te verrassen door de hoge techniciteit en vlekkeloze uitvoering.
Na enkele gigs kon Io op 2 oktober 2005 de Soundshape Studio in Schaffen intrekken, studiotijd die de band gewonnen had met de Rockrally in Jeugdhuis De Smurf in diezelfde gemeente. Er werden acht songs op drums en bas ingeblikt, waarvan er uiteindelijk zeven op de schijf terechtkwamen. Gitaar, bijkomende fretless bas, keyboards en zang werden thuis opgenomen. Ook de mix werd door de band thuis verzorgd.
Qua artwork had de band het eigen logo al ontworpen, maar voor de cd riepen ze de hulp in van Dirk Vollon, aka. Harbinger Design en ook bassist bij ZeroGravity. De stijl en sfeer waren gebaseerd op kunst, religie, filosofie, sterrenkunde (een vroegere band van Tom, Yann en Steve heette Astronomy) en literatuur.
Het album opent met Of This World, een donkere song met de meest complexe maatsoort en huishoudelijk geweld als rode draad. Nadien volgt het "Regrets"-drieluik, bestaande uit A Concept Of Regret, Persuasion en Self-assurance, respectievelijk deel drie, twee en één. Elk van deze songs verwijst naar elkaar, zowel qua muziek, vocalen als tekst. Als vijfde song krijg je Construction, gelijk ook de allereerste song die de band schreef. Wat begint als een doodgewoon en simpel gitaarriedeltje, mondt uit in een zware, snelle en progressieve song.
De langste en tevens oudste track op het album is Fragile Skin, die al sinds 1999 op de plank lag. Deze versie werd gedoopt in het thema van Shakespeares 'Julius Caesar' met verschillende citaten en passages uit het toneelstuk. Afsluiten doet Io met de tegenhanger van Construction, met name Deconstruction. Hier weegt de black/deathmetalinvloed hard door in de refreinen, terwijl de strofes door de keyboards en drums eerder nervositeit naar boven brengen.
De achtste song, die uiteindelijk niet gebruikt werd, was Winter's Rose. Oorspronkelijk enkel gebaseerd op een solo baspartij, maar aangevuld met percussie, rustige keyboards en ingetogen zang. Een heel breekbaar en persoonlijk nummer dat slechts één keer live gebracht werd, in Jeugdhuis Merlijn in Wezembeek-Oppem.
'A Concept Of Regret' werd geheel DIY uitgebracht: de cd's werden zelf gebrand, het booklet afgeprint en geplooid en het cd-label werd als sticker op de schijf geplakt. Niet meer van deze tijd. Maar eindelijk, na veel bloed, zweet en tranen, was hij er dan eindelijk: tijdens het optreden op BOM Fest 2006 in Lido, Leuven.
Jammer genoeg hadden interne frustraties, het uitblijven van shows en een gebrek aan feedback over de release een negatieve impact. Zowel Lio als Steve verlieten de band en ondanks dat Laetitia Calcédonio als nieuwe zangeres aangeworven werd, kwam de band niet meer op een podium terecht. In 2008 werd nog de uitstekende en mysterieuze instrumentale track Olduvai op de MySpace van Io gepost, maar daar bleef het bij.
Een bijzonder beloftevolle band die een stille dood gestorven is.