The 3 Clubmen - The 3 Clubmen ep

Al ruim drie jaar geleden verscheen de debuut-ep van the 3 Clubmen, bestaande uit zangeres Jen Olive, bassist/producer Stu Rowe en componist/zanger/gitarist Andy Partridge van de legendarische band XTC.

Na het verschijnen van 'Wasp Star' uit 2000 viel deze band definitief uit elkaar. Waarom XTC in de jaren tachtig niet wereldberoemd is geworden maar altijd in de marge heeft moeten opereren blijft een raadsel. De briljante songs op albums als 'English Settlement' (1980) en 'Skylarking' (1986) waren misschien te hoog gegrepen voor het gemiddelde poppubliek, wellicht door de ‘twists’ die Partridge aan zijn muziek telkens wist te geven. Hij wist de term ‘catchy’ een nieuwe lading te geven: melodieën die altijd een onvoorspelbaar verloop hadden maar die op een bepaalde raadselachtig manier bleven hangen.

Sinds 2000 hebben we nog maar weinig vernomen van Partridge, afgezien van een samenwerkingsverband met oud-collega Barry Andrews en een project getiteld 'My Failed Songwritings Career' waarin hij songs de revue laat passeren die hij schreef voor anderen maar werden afgewezen. Humor en zelfreflectie zijn hem getuige deze titel dus niet vreemd, maar hij wordt evenzeer gekenmerkt door nieuwsgierigheid en vernieuwingsdrang. En gelukkig heeft hij zich hervonden in dit nieuwe project met The 3 Clubmen en zich laten inspireren door zangeres Jen Olive en bassist/producer Stu Rowe. Ze hebben overigens flink de tijd genomen (de eerste sessies vonden al plaats tien jaar voor het uitbrengen van de ep).

Aviatrix is de glorieuze opener van het veel te korte album. Een typische XTC-gitaar-riff opgevrolijkt met een niet al te zuiver maar o zo speels fluitje, zoals we die kennen uit Harvest Festival van XTC in een aanstekelijk huppelritme. In het ‘refrein’ horen we Jen, mooi passend bij Andy’s stem, met een tekst in de trant van "I'm flying, straight into the sun", en inderdaad we worden helemaal high van dit nummer, draaierig zelfs. Speel het af op een heerlijk, zomerse dag.

Met Racecar vervolgen we deze trip: twee gitaren spelen aan weerszijden van het stereobeeld dwarse akkoorden, refererend aan Captain Beefhearts 'Trout Mask Replica' maar de zachte tonen van de xylofoon geven het nummer iets betoverends. Daarop de sterke zang van Jen Rowe, soms uitgelaten zoals Björk, dan weer onderkoeld in de terzijdes ("you need to get yourself a racecar, baby"). Wat een nummer. Max Verstappens autootje is er niks bij.

Green Green Grasshopper, een prachtig gitaarmotiefje in E-mineur, herinnerend aan Love on a Farmboy’s Wages maar dan in een meer country-achtige setting. En als Jen de zang overneemt krijgt het nummer een ander, meer machinaal karakter, maar doordat ze heel erg tegen het ritme inzingt met haar eigen timing krijgt ook dit nummer zijn verrassende gelaagdheid.

Look at those Stars moest een hit worden. Dat kon niet anders. Maar was Partridge weer niet gegund. In de opening klinkt Jen een beetje als de vrouwelijke helft van popduo Bauer, met een jazzy timing fraserend en uitmondend in een fantastisch refrein waarvan je wenste dat het door alle kelen op Lowlands werd meegezongen. Al met al verdient deze bijzondere ep meer aandacht, niet alleen in Engeland maar ook op het vasteland van Europa maar ik ben bang dat het Andy helaas wel weer niet gegund zal zijn.