#ExitPoll - 't Hof Van Commerce - 'À La Belgique EP'
"W'en weg gewist / 't publiek et 't lastig ge'ed / moa we maken retour en te were vet." Deze zin uit Kom Mor Ip kondigde in 2002 de terugkeer aan van ’t Hof Van Commerce. Vorig jaar werd de comeback overgedaan door na ruim tien jaar nog eens een album uit te brengen, het sterke LP6. ‘Leegaerts’ zijn Buyse en Kowlier allerminst, want ter gelegenheid van de Week van de Belgische Muziek brengt het olijke duo deze week een al even eigenzinnige als onzinnige tribute aan de belpop.
Het ep’tje trapt af met een ode aan één van Vlaanderens grootsten. Vijfenvijftig jaar geleden vertelde Will Tura het verhaal van Linda. Of beter: het verhaal van de dagen na de breuk van een vriend met Linda. ’t Hof Van Commerce brengt met Linda Toch! een hedendaagse remake van het nummer, vol dichterlijke vrijheden, die de hele Turalura-plaat uit 1990 naar de kelders verbant. Trefzekere gepitchte samples, zompige beats, vette rhymes uit het leven gegrepen en aan het eind van het verhaal de beste hiphop-plotwending sinds Stan van Eminem (waarna Grootmeester Will door de laatste halve minuut van de track mag galmen). Humor en hiphop… "’t Hof Van Commerce è nie best / ’t Hof Van Commerce is alleine".
Van Die Daegn drijft op een sample van een song uit de jaren zeventig die erom smeekt om een halve eeuw later gesampled te worden. De lijzige, loungy disco-sound van Golden Music Orchestra wordt samengebald in een drie minuten durend relaas over de kleine dingen des levens die al eens fout lopen. Raker gemikt dan Ironic van Alanis Morrissette en even meelijwekkend als ’t Zit Tegen van Steven H. Van raak gemikt gesproken, horen we Kowlier daar zingen dat “de kat in huis heeft gepist / recht in mijn schoenen / en z’heeft niet gemist”? Dingen des levens, quoi.
De vooruitgeschoven single Ben Ier Weg hoorde je de voorbije weken misschien al op de radio. Een gebald West-Vlaams eerbetoon aan Je Suis Venue Te Dire Que Je M’En Vais, oorspronkelijk van de hand van Serge Gainsbourg, maar in ons collectief geheugen vooral gekend in de tegelijk zwoele en koele versie van Jo Lemaire. Het synth-lijntje en de thematiek werden gerecupeerd, maar dan wel met een erg dikke laag Hof-humor. Spits en vinnig. Zowel een instant oorwurm als een instant belpop(2.0)klassieker, is Ben Ier Weg ook een gedroomde titel en song om de komende kwarteeuw elk (ja, elk!) concert van ’t Hof mee af te sluiten, vrolijk richting coulissen huppelend. Doen, gasten!
Op ‘À La Belgique’ doet Ben Ier Weg de deur nog niet dicht. Die rol is weggelegd voor Geld Doet De Weireld Draein, een rustig voorkabbelend deuntje (horen we daar iemand fluiten?) over de toestand van de wereld, drijvend op een flard van Judy & Cie (de song waarmee Pierre Rapsat in 1976 zesde eindigde op het Eurovisiesongfestival). Hmm, iemand een ep van ’t Hof Van Commerce met tributes aan het songfestival? Of wacht, dat deden De Strangers al!
‘À La Belgique’ komt op 2 februari uit via Petrol Music, en zal fysiek als 10” in de winkel liggen.