#ExitPoll - Tanya Donelly & Chris Brokaw - The Undone Is Done Again
Legendes die de degens kruisen. Love it. In dit geval zijn Tanya “Throwing Muses” Donelly (tevens mede-oprichtster van Belly en The Breeders) en Chris Brokaw (Codeïne, Come) in de studio gedoken. Over naar nineties ruikend, indie gitaargeweld uit Boston gesproken. Maar laat u niet verrassen!
Een eerste rem op uw enthousiasme: het betreft een slechts vier (Latijns getitelde) tracks tellende ep. Maar wel één die superlatieven verdient. Nog een voorafje: twee van de vier liedjes passeren de zes minutengrens!
En dan nu de inhoud: het duo heeft zich toegelegd op middeleeuwse cantates en serenades, en die in een typische jas gestoken van duistere, semi-akoestische galmgitaren en verheven cirkelzang van Donelly. En dat geeft een bizar minimaal, sacraal effect. Iets oud en historisch met een duidelijk hedendaags jasje.
Alles begon met de verwerking van het oude kerstliedje In Hoc Anni Circolo voor een benefiet show, zo’n twee jaar geleden, waarbij de sobere, repetitieve gitaarimprovisaties van Brokaw een mooi kader creëerden voor de typische, hoge stem van Donelly - bijna op het engelachtige af. Zo besloot het legendarische duo nog enkele songs te transformeren naar een hedendaags Europees jasje, al dan niet met behoud van de oorspronkelijke renaissancemelodieën.
Het resultaat is vier keer op rij uniek, indrukwekkend in zijn minimalisme en bezit een stevige religieuze kracht. De Gregoriaans kronkelende stem van Tanya Donelly die Latijnse frases tot hoog in de kerktoren laat rondcirkelen, het aardse, traag notenplukkende spel van Chris Brokaw en de over de luisteraar stelpende galm en echo die eronder geplaatst werd, klinken bij luide beluistering enorm overweldigend. Als een onbeduidende gelovige die alleen in het midden van een enorme kathedraal staat… zo’n zeshonderd jaar geleden weliswaar.
Als je dat schouwspel zo’n zes minuten volhoudt langs verschillende frases (Novus Annus Audiit), beland je automatisch in een soort trance, een innerlijke rust die als een gloed over je valt. Toegegeven, we vallen geen vier keer op rij van onze kerkstoel. Sainte Nicholaes klinkt met zijn bluesy akkoorden iets meer glorieus en opgewekt en daardoor misschien net iets minder sacraal – horen we daar ook geen Engels in plaats van Latijn? Inderdaad, we plaatsen hier graag een vraagteken bij, want de ontastbaarheid van deze muziek is een essentieel kenmerk van deze ep. Met ambient heeft het niets te maken, maar in de letterlijke betekenis van Brian Eno als “omgevingsmuziek”, zouden wij dit als een knaller van een ambientplaat durven betitelen.