Holliz - Het wordt een drukke, hete zomer

Met Living Proof heeft Christophe Verholle, beter bekend als Holliz, opnieuw een sterke kaart in handen. Na zijn overwinning in 'The Voice Van Vlaanderen' groeide hij uit tot één van de opvallendste nieuwe namen in het Vlaamse muzieklandschap. Met een warme, doorleefde stem en een sound die schatplichtig is aan Nashville, timmert Holliz verder aan de weg. Nieuwe single Living Proof vertelt een klassiek liefdesverhaal, maar doet dat op een persoonlijke manier. Authenticiteit lijkt daarbij het sleutelwoord. Geen grote franjes, wel een song die recht uit het hart komt en gedragen wordt door een herkenbare stem en stevige riffs.

Living Proof voelt een beetje als een statement. Waarom wou jij die titel per se op dat nummer kleven?

Holliz: Als je rondkijkt, zie je dat relaties vaak wat losser zijn geworden. Net daarom besef ik des te meer hoe goed de relatie van mijn vrouw en mezelf eigenlijk is. Ondanks alles wat er al gebeurd is en de veranderingen die we samen hebben meegemaakt, zijn we daar altijd goed doorgeraakt. We begrijpen elkaar en hebben nog altijd een sterke band. Ik denk dat het in deze tijden bijna een unicum begint te worden. In mijn hoofd is vaak de gedachte gepasseerd dat het evengoed ooit over had kunnen zijn. Ik had wel eens verwacht dat het misschien ooit van haar kant zou stoppen. Ik dacht soms: "Zo’n fantastische vrouw, dat kan toch niet dat die bij mij blijft”. Maar kijk, het is toch zo gelopen. Vandaag zijn we er nog altijd. Sterker dan ooit samen.

In de single vertel je een klassiek liefdesverhaal, maar dan heel persoonlijk. Wat maakt dit nummer anders dan je vorige werk?

Misschien heeft dat persoonlijke karakter juist ook iets extra’s. Over het algemeen schrijf ik niet zo vaak over echte privézaken, maar dit keer wilde ik er wel een kantje aan geven dat iedereen kan oppikken. Ik kon het iets persoonlijker maken, zonder meteen alles van mezelf bloot te geven. Het gaat niet om concrete namen, maar het krijgt toch vaak meer betekenis. Ook muzikaal past het goed bij mij. Mijn eerste singles waren wat meer uptempo en met stevige beats, dit is meer mijn DNA: het rock- en countrygevoel dat ik naar voren kan brengen.

Ligt je muzikale identiteit in een soort van mengeling tussen pop en rock met een vleugje Americana en country?

Dat denk ik wel. Die genres zitten helemaal in mijn manier van denken en ook in de wijze waarop ik mijn stem gebruik. Ondertussen heb ik ook steeds meer ontdekt over wat ik zelf wil brengen. Ik heb de countrymuziek à la Chris Stapleton leren kennen en ben helemaal in het genre gedoken. Ik begon niet zomaar oppervlakkig te luisteren, maar ik ging echt op in de sound en de feel ervan. Wat ik daarbij ontdekte, is dat er verrassend veel raakpunten zijn met rock. Denk aan een artiest als Luke Combs, een groot voorbeeld in dit genre. Die liet me zien hoe je die mix van stijlen goed kunt neerzetten. Misschien is het niet altijd makkelijk om er meteen een groot publiek mee te bereiken, maar voor mij voelt het juist oprecht. Met een nummer als Traffic Jam heb ik al een eerste stap gezet, deze nieuwe single voelt als een volgende in die evolutie.

Hoe zou je zelf die muzikale evolutie omschrijven?

Ik denk dat het gaat om de zoektocht naar een eigen sound. Vroeger zat ik echt in de rockscene, mijn eerdere bands hadden soms wel die klassieke aanpak die erg stevige muziek opleverde. Misschien was dat niet de beste manier om door te breken. Daarom ben ik gaan experimenteren met een mengeling: iets meer tempo, iets meer mainstream, maar wel iets dat dicht bij mij blijft. Op die manier ervaar ik dat ik ook muzikaal ben geëvolueerd. Soms voelde het misschien een beetje te hip en niet helemaal als mijn ding, maar het was leuk om te doen en het heeft me veel geleerd. Deze nieuwe richting gaat eigenlijk terug naar mijn roots die me doen denken aan artiesten als Nate Smith, Rag’n’Bone Man en Kings of Leon. Die invloeden zitten zeker in wat ik nu maak.

Hoe zorg je ervoor dat ondanks die invloed het altijd Holliz blijft?

Het gaat erom dat ik die countryachtige stijl erin kan laten doorschemeren, samen met mijn eigen stemgeluid, zonder dat het voelt dat ik een kopie probeer te worden van iemand anders. Dat zou ik geen goed idee vinden. Live proberen we steeds meer onze eigen sound te vinden, stap voor stap. Dat geldt trouwens ook voor het schrijven van teksten: ik probeer er meer persoonlijke elementen in te verwerken. Waarschijnlijk doen andere artiesten dat ook, maar voor mij is het belangrijk dat onze sound zich blijft ontwikkelen en dat het een beetje afwijkt van wat mensen al gehoord hebben. Dat is natuurlijk niet makkelijk, maar we werken er voortdurend aan en blijven ernaar streven.

De samenwerking met Hans Franken gaf je sound een internationale flair. Wat bracht Hans in jou naar boven dat je nog niet kende?

Hij hielp me zoeken naar een eigen stemgeluid en hoe ik dat best gebruik. Soms durf je bepaalde dingen niet meteen, zoals ik zelf bij The Voice ook ervaren heb, maar door het gewoon eens te proberen, ontdek je vaak dat het wél kan. Misschien een andere toonaard proberen, wat hoger zingen, je stem een beetje pushen… Het voelt eerst buiten je comfortzone en je denkt: "Hier ga ik niet aan beginnen." Gelukkig had ik dan iemand als Hans die zei: "Dat lukt wel, probeer het eens." Hij was precies de man die ik nodig had om nieuwe dingen te ontdekken. Hij brengt leuke verrassingen in mijn performance en laat me uit de routines stappen van wat ik gewend ben. Op die manier leert hij mezelf beter kennen en kan ik groeien naar een eigen stijl.

Je won The Voice van Vlaanderen. Wat heeft die overwinning veranderd op muzikaal en persoonlijk vlak?

Ik kom door de wedstrijd veel mensen tegen die ik anders nooit zou ontmoeten. Dat vind ik geweldig: muzikanten die al jarenlang in de business zitten van wie je enorm veel kunt leren. Het mooiste vind ik dat ik kan zien hoe ze alles aanpakken, hoe ze optreden, hoe ze hun ervaring verwerken. Daar sta ik soms met open mond naar te kijken. Natuurlijk is er nooit een garantie op succes. Zelfs als je een wedstrijd wint, betekent dat niet dat je meteen overal kunt optreden of dat alles vanzelf gaat. Er is altijd werk aan de winkel. Het houdt je scherp en zorgt dat je blijft groeien. Op persoonlijk vlak is het ondertussen wel drukker geworden. Ik doe nog steeds een fulltime job, maar de muziek is een grote passie, dus probeer ik er zo goed mogelijk bij betrokken te zijn: songwriting, opnames, samenwerken met anderen, interviews, optredens… Dat zijn allemaal dingen die erbij komen. Het is een uitdaging om alles te combineren, maar het lukt en het wordt steeds beter. Wat ik ook fijn vind, is dat ik dit samen kan doen met mijn gezin. We hebben twee dochters van zestien en achttien die hun eigen ding doen, maar er ook bij betrokken willen zijn. Als ze meegaan, genieten we er samen van. Het mooie is dat we elkaar zo niet verliezen en alles op een gezonde manier kunnen combineren.

Hoe bekijken je dochters jouw muziek eigenlijk?

Mijn dochters horen me regelmatig spelen of schrijven, gewoon in de woonkamer, want ik heb voorlopig nog geen aparte ruimte. Intussen kennen ze dat ritueel wel. Als ze beginnen mee te zingen, weet ik meteen dat ze het tof vinden. Ook de nummers die nu uitkomen, neuriën ze al mee. Ze hebben een brede muzieksmaak. Mijn dochter is danseres, maar ze heeft ook haar eigen bandje waarin ze covers speelt van Queen of the Stone Age, Foo Fighters en meer van die bands. Mijn kinderen zijn creatief en kritisch tegelijk: als ze iets niet zo leuk vinden, laten ze dat ook merken. Dat waardeer ik enorm, want eerlijkheid en betrokkenheid zijn belangrijk.

Je treedt ook vaak op. Wanneer voel je zelf dat een show geslaagd is en ga je met een goed gevoel het podium af?

Ik vind het belangrijk te merken dat mensen er echt van genoten hebben. Als je ziet dat het publiek meezingt, geeft dat een gevoel van geslaagd zijn. Voor mij gaat het erom dat mensen plezier hebben en dat de muziek overkomt zoals ik het bedoel. Die connectie met je publiek, met je fans, vind ik ontzettend belangrijk. Natuurlijk zijn televisie en radio leuk, maar wat ik het allerliefste doe, is live optreden. Op het podium mensen ontmoeten, energie voelen, maar ook ernaast: iemand die langskomt voor een foto, een praatje of gewoon een groot gesprek. Het raakt me echt als mensen vertellen dat mijn nummers hen inspireren of blij maken. Het doet me veel wanneer ik zulke verhalen meekrijg. Het geeft alles wat ik doe nog meer betekenis.

Je hebt al een aantal singles uitgebracht. Is de volgende stap een full album?

We denken sowieso al aan een ep. We hebben een paar nummers die we misschien nog zouden kunnen toevoegen en een volledige ep zou echt tof zijn. Voorlopig doen we het stap voor stap, kijken we welke nummers het meest geschikt zijn. Je kunt niet zomaar nummers uitbrengen om een album vol te krijgen; het moet goed zijn. 2026 is nog maar net begonnen en Living Proof is net uit. Ik hoop dat het nummer goed opgepikt wordt en heel wat mensen me leren kennen. We hebben al wat zaalshows gepland en voor de zomer zijn we al volop bezig met het voorbereiden van een nieuwe show, met eigen werk en covers. Het wordt een drukke, maar leuke zomer waarin we hopelijk veel mensen kunnen bereiken en de muziek voor zich kunnen laten spreken.