Judith

Na jaren groeien en zoeken naar een eigen geluid brengt Judith Van Hirtum debuutalbum 'Panic First!' uit. De Belgisch-Nederlandse singer-songwriter, die in 2022 doorbrak als winnares van MNM Rising Star, staat bekend om de aanstekelijke popnummers en herkenbare teksten.

Op 'Panic First!' gaat Judith nog een stap verder en neemt ze de luisteraar mee in haar persoonlijke wereld waarin liefde, onzekerheden, angsten en dromen samenkomen. Ze schrijft eerlijk over tekortkomingen zonder daarbij de humor uit het oog te verliezen. Het resultaat is een album dat niet alleen kwetsbaar en oprecht is, maar ook laat zien hoe mooi het kan zijn om jezelf niet te serieus te nemen.

Je koos voor een titel die tot de verbeelding spreekt 'Panic First'. Je panikeert eerst om daarna te beseffen dat alles meevalt. Wat is het meest recente moment waarop je dat hebt ervaren?

Judith: Ik heb recent een releaseshow gehad in de AB. Op voorhand was ik daar erg gestresseerd voor. Dan denk ik dat ik mijn bindteksten en de lyrics van mijn songs ga vergeten. Uiteindelijk blijkt dat helemaal niet zo te zijn en weet ik het toch allemaal weer. Als ik in lichte paniek raak, bel ik meestal mijn vrienden om er even over te praten. Dat is voor mij een soort uitlaatklep: gewoon even mijn hart luchten. Die mensen zeggen dan altijd: "Judith, je kunt dat wel. Je hebt het al zo vaak bewezen. Dus deze keer gaat het ook gewoon lukken." Dan denk ik uiteindelijk: "Ja, misschien hebben ze wel gelijk".

Waarom heb je voor die albumtitel gekozen?

Ik vind de titel bijzonder omdat ik die nog nooit ergens had gezien. Ik hou ervan om titels te kiezen die je niet vaak ziet passeren. Dus was ik daar sowieso blij mee. In die titelsong wou ik zeggen dat er veel momenten zijn waarop ik het even niet helemaal onder controle heb of waarop het niet loopt zoals ik zou willen. Uiteindelijk komt het altijd wel weer goed en gaat het weer omhoog. Omwille van die positieve boodschap, is het uiteindelijk ook de titeltrack geworden.

Je hebt twee jaar gewerkt aan je album wat behoorlijk lang lijkt. Is dat omdat je nooit echt helemaal honderd procent tevreden was?

Het is begonnen toen ik twee jaar geleden van label veranderde en mijn platencontract bij Sony Music tekende. Toen hebben we besloten een album te maken. Bij het uitbrengen van de eerste single Hi How's Your Girlfriend wist ik nog niet zo goed welke nummers er finaal op de plaat zouden komen. Ik was wel al volop nummers aan het schrijven, maar het was nog zoeken naar welke songs echt een plek op het album verdienden. Ik ben gewoon blijven schrijven en blijven kijken tot ik het gevoel had dat ik twaalf nummers had waarvan ik dacht: dit nummer verdient echt een plek op die plaat. Na You Did Not Sign Up For This, de laatste song die ik geschreven heb, voelde het voor mij alsof alles klopte.

De teksten zijn persoonlijk en kwetsbaar. Hoe moeilijk is het om jezelf helemaal bloot te geven in je muziek?

Dat blijft altijd wel een beetje spannend. Ik hoop dat mensen zich niet te hard herkennen in mijn verhaal, maar tegelijk hoop ik ook dat mijn muziek iets voor hen kan betekenen. Als ik zelf naar muziek luister, interpreteer ik die vanuit mijn eigen wereld en geef ik er mijn betekenis aan. Ik hoop dat andere mensen dat met mijn nummers ook kunnen doen, dat ze er iets in vinden dat bij hun eigen leven past en dat het als het ware hun eigen nummer wordt in plaats van dat het per se over mij en mijn verhaal moet gaan.

Je schreef vroeger vooral over andere mensen en pas recent over jezelf. Vanwaar die switch?

Elke keer als ik nummers schreef, waren de songs, die we het leukst of het best vonden, toevallig nummers over slechte dates of relaties die waren misgelopen. Daarbij was het meestal de andere persoon die iets verkeerd had gedaan. Het ging dus vooral over die ander en niet zozeer over mij. Na een tijdje begon ik me daar wel bewust van te worden. Het waren allemaal supertoffe nummers, maar ik had het gevoel dat ik op die manier vooral een zelfzekere versie van mezelf aan de wereld liet zien. Natuurlijk heb ik ook een andere kant. Ik vond het belangrijk om meer muziek uit te brengen die echt staat voor wie ik ben, met mijn onzekerheden en imperfecties. Ik ben ook niet onaantastbaar en niet iemand die je nooit kunt raken. Daarom heb ik toen Self Made Woman gemaakt. Dat was het begin van een nieuwe manier van schrijven, waarbij ik besloot om eerlijker te zijn in mijn muziek. Ik hou zelf ook erg van artiesten die zich kwetsbaar durven opstellen en oprecht zijn in wat ze vertellen. Dat wou ik zelf ook meer gaan doen.

Waarom open je de plaat met Hi, How's Your Girlfriend? Het is niet meteen een meest vrolijke nummer.

De keuze om met dat nummer te starten was vooral muzikaal. Het was het eerste nummer, dat ik aan Sony had laten horen, en ze waren er meteen heel enthousiast over. Ik had het in Nederland geschreven, samen met mijn producer en co-writer Leon Balmen. We hadden het nummer ook ingestuurd naar de selectiecommissie voor het Songfestival. Dat was toen nog niet zo controversieel als nu en we behoorden uiteindelijk tot de laatste zes. We hadden zelf altijd het gevoel dat het nummer iets speciaals had en dus beginnen we er de plaat gewoon mee. Ik vind het leuk hoe het liedje rustig begint en daarna helemaal ontploft. Het zit vol emotie, maar heeft tegelijkertijd ook iets grappigs.

In Self Made Woman zet je een zelfzeker iemand neer. Terwijl je je ook liet ontvallen dat je je vaak een beetje kwetsbaar en onzeker voelt. Hoe verhouden zich die twee Judiths tot elkaar?

In Self Made Woman zit inderdaad een grappige tegenstelling. De titel doet vermoeden dat ik zo'n vrouw ben die alles onder controle heeft, maar de song gaat net over hoe ik ook zelf veel verantwoordelijkheid draag voor de dingen die misgaan in mijn leven of niet lopen zoals ik wil. Ik doe mezelf ook vaak dingen aan, dat is eigenlijk waarom ik voor die titel heb gekozen. Op het podium ben ik meer de Judith die je hoort in die zelfzekere songs. Dan ben ik onverschrokken en ga ik er gewoon voor. In mijn dagelijkse leven heb ik ook vaak momenten waarop ik me superonzeker voel en denk: "Doe ik het allemaal eigenlijk wel juist?" Die zelfzekere, krachtige nummers weerspiegelen dus echt de Judith die op het podium staat, omdat ik me daar veel zelfzekerder voel. Die andere kant is evengoed Judith. Het zijn gewoon twee verschillende kanten van mezelf.

Je haalt inspiratie uit voorbeelden als Lily Allen, Olivia Rodrigo en Taylor Swift. Wat heb je van al die grote namen geleerd?

Lily Allen is zeker een grote inspiratiebron voor mij. Ik luisterde vroeger al veel naar haar en vond het altijd zo leuk hoe vrolijk haar muziek klonk met die opgewekte instrumentatie en happy akkoorden, terwijl de teksten vaak heel pittig en recht voor de raap waren. Zelfs iets als Fuck You klinkt op een bepaalde manier bijna cute, terwijl ze iets heel uitgesproken zegt. Ik vond het altijd geweldig dat je dat met muziek kon doen: gewoon zeggen waar het op staat en geen blad voor de mond nemen. Bij haar zit daar vaak ook een grappige, feministische en activistische kant aan.

Daarnaast vind ik het verhalende aspect bij artiesten als Taylor Swift en Olivia Rodrigo heel boeiend. Toen ik een tiener was, printte ik de teksten van Taylor af en schreef ik er van alles bij. Ik bestudeerde hoe ze een verhaal opbouwde, waar de spanning zat, hoe ze naar een pre-chorus toewerkte en wat een refrein zo interessant maakte. Ik vind het belangrijk dat elk onderdeel van een nummer iets nieuws vertelt. Ik hou er niet zo van om hetzelfde verhaal telkens opnieuw in andere woorden te verpakken. Ik wil dat het blijft evolueren en dat er steeds een soort contrast ontstaat. Ik heb daar nooit les in gevolgd, maar ik denk dat ik mezelf door het bestuderen van hun teksten veel heb bijgeleerd. Olivia Rodrigo voelt voor mij ook als iemand die voortbouwt op de inspiratie van Taylor Swift en dat op haar eigen mooie manier doet. Daar ben ik echt fan van.

Het zijn allemaal wel popidolen, terwijl in jouw muziek ook country en stevige rock doorklinkt. In welk vakje plaats jij jezelf?

Ik denk daar vaak over na, maar ik vind niet meteen een hokje waarin ik helemaal pas. Ik kan mijn muziek ook niet zo gemakkelijk in één genre onderbrengen. Ik vertrek altijd vanuit een lyric of een tekstidee, van daaruit krijgt de song zijn eigen vibe. Bij mij werkt het dus nooit andersom. Over het algemeen zie ik mezelf als een popartiest die geïnspireerd is door country, folk en rock. Dat is misschien het hokje waarin ik het best pas, al neigt mijn muziek wel vaak naar folk en country.

Je hebt voorprogramma's gespeeld van Pommelien Thijs en Rick Astley voor grote publieken. Is dat de ideale leerschool om je live performance op een hoger niveau te krijgen?

Ik heb het gevoel dat ik het meest ben geëvolueerd tijdens de tour met Pommelien in Nederland. Daar heb ik echt veel geleerd. Ik stond toen nog best verlegen op het podium, maar ben gaandeweg iemand geworden die veel meer durft en beter begrijpt hoe je met een publiek omgaat, hoe je de aandacht vasthoudt en hoe je interactie creëert. Ik ging ook vaak naar Pommelien kijken, omdat ik het heel boeiend vind om haar aan het werk te zien. Ze is er echt heel goed in om de spanning vast te houden. Die tour was voor mij dus de perfecte leerschool.

Bovendien paste het publiek ook goed bij mij. We maken weliswaar een ander soort muziek, maar er is toch ergens een overlap. Het was fijn om voor een publiek te spelen dat ook openstond voor mijn muziek en zo vriendelijk op mij reageerde. Daardoor voelde ik me meer op mijn gemak en kreeg ik de ruimte om te groeien. Het was dan ook zalig om recent mijn album voor het eerst in zijn geheel te kunnen spelen, onder andere in de AB. Ik had al veel nummers live gebracht op festivals, maar er was één nummer dat ik nog nooit had gespeeld en eentje dat ik nog nooit met de band had gebracht. Het was bijzonder om die nummers eindelijk allemaal samen te kunnen brengen. Ik vind het ook fijn dat ik nu een nieuw hoofdstuk kan beginnen en niet meer zo hard hoef vast te houden aan mijn oudere nummers. Het voelt alsof het tijd is voor iets nieuws. Het mooie is dat mensen dat album niet alleen live kunnen beleven, maar het ook gewoon op Spotify kunnen beluisteren. Zo kan die muziek ook buiten de concerten verder leven.

Welk gevoel had je toen de plaat helemaal af was, klaar om op de wereld los te laten?

Eind november krijg ik de plaat fysiek in handen. Daar kijk ik enorm naar uit. Dat lijkt me echt "amazing". Ik voel sowieso veel trots, omdat ik er twee jaar aan gewerkt heb en het nu eindelijk allemaal samenkomt. Tegelijk vind ik het ook best spannend wanneer een album uitkomt. Het staat dan niet langer alleen op mijn computer en ik kan er zelf niet meer aan blijven sleutelen. Het is er gewoon, het enige wat ik daarna nog kan doen, is aan iets nieuws beginnen. Dan moet ik op zoek naar een nieuw project, blijven evolueren en mijn sound verder ontdekken. Dat vind ik ergens wel een vreemd gevoel. Zolang het album in mijn bestanden zit en nog moet uitkomen, heb ik altijd het gevoel dat er iets op me wacht. Plots is dat moment dan voorbij. Ik ben blij dat de plaat er is en ben er trots op, maar het is ook spannend dat hoofdstuk los te laten en opnieuw vooruit te kijken.

Hoe ver reiken je dromen en ambities?

Mijn doel is om volgend jaar op fijne festivals te mogen spelen. Het is een droom om ooit op Pukkelpop of Rock Werchter te staan. Daarnaast hoop ik ook in Nederland meer voet aan grond te krijgen en ooit op Pinkpop te mogen spelen. Dat zou ik echt geweldig vinden. Ik zou ook graag grotere shows willen doen. Een eigen clubtour door België en Nederland staat zeker op mijn lijstje. Op langere termijn hoop ik om ook in andere Europese landen verder te groeien. Ik merk dat mijn nummers veel beluisterd worden in Duitsland, maar ook in Spanje, Frankrijk en de UK. Het zou fijn zijn om daar ooit op tournee te kunnen gaan en mijn muziek op die plekken live te brengen. Ik vind het moeilijk om mezelf al in Amerika te zien spelen. Dat voelt nog ver weg. Mijn dromen liggen nu vooral in Europa, waar ik graag verder wil groeien en ontdekken welke landen openstaan voor mijn muziek. Als dat allemaal zou lukken, zou ik dat al ontzettend bijzonder vinden. Voorlopig durf ik nog niet veel verder vooruit te kijken.

Je hebt Belgisch-Nederlandse roots. Hoeveel Nederlander zit er nog in jou anno 2026?

Ik ben voor vijftig procent Nederlands. Dat merk je nog altijd wel. Mijn familie is Nederlands en ik heb er nog veel vrienden. Als ik met hen praat, verandert mijn accent vanzelf. In Vlaanderen klinkt het eerder Vlaams of misschien een beetje Brabants, maar er zit ook duidelijk iets Hollands in. Dat merk ik vooral wanneer ik voor een Belgisch-Nederlands publiek sta. Dan vind ik het soms moeilijk om mijn accent te vinden, omdat ik precies niet goed weet hoe ik moet praten. Het gaat helemaal automatisch, afhankelijk van met wie ik spreek. Daardoor klinkt mijn accent soms een beetje vreemd, maar dat is gewoon hoe het bij mij werkt. Het lijkt me de beste manier.