ISE - Dit is een droom die werkelijkheid wordt, waarvoor ik heel dankbaar ben

Op amper negentienjarige leeftijd heeft ISE zich al stevig op de Belgische muziekscène genesteld. Als winnares van 'De Nieuwe Lichting' in 2024 verkocht ze meer dan vierduizend tickets voor haar clubtour, stond ze op festivals als Rock Werchter, Sziget en Pukkelpop, maar ook op grote podia als dat van Vorst Nationaal, als support voor Hozier. Daarnaast trad ze ook op in steden als Parijs, Londen en zelfs Japan. Debuutalbum 'Suitcase Child' is een intens en eerlijk werk dat haar persoonlijke verhaal en emotionele diepgang blootlegt. Met een jeugd, waarin ze moest pendelen tussen twee werelden en telkens haar koffertje inpakken, weet ISE gevoelens van verlies, verandering en volwassen worden op unieke wijze te vertalen naar muziek. Met intieme, persoonlijke songs en een sterke podiumprésence is ISE klaar om niet alleen België, maar heel Europa te veroveren.

'Suitcase Child' is de hele mooie titel van een erg persoonlijke plaat. Wanneer besefte je dat dat de titel van je plaat moest worden?

ISE: Ik wou mijn album over dat onderwerp laten gaan. Dat is onbewust gebeurd. Ik had allemaal nummers die ik op mijn plaat wilde zetten. Toen ik naar het geheel keek, merkte ik dat het allemaal over hetzelfde onderwerp ging. Daar vond ik 'Suitcase Child' een mooie samenvatting van. De titel betekent veel voor mij persoonlijk. Het is de letterlijke vertaling van "kofferkind" en beschrijft hoe het is om zo’n meisje te zijn, om gescheiden ouders te hebben en iedere week met een koffer heen en weer te gaan. Het gaat ook over hoe je daarmee opgroeit.

Je groeide op tussen twee huizen. Op welke manier heeft jou dat als mens en ook als artiest gevormd?

Ik denk dat ik als mens een brede kijk heb op veel verschillende situaties, gewoon omdat ik zelf al veel heb meegemaakt. Ik heb veel mensen ontmoet. En dat hoor je ook terug in mijn muziek. Mijn liedjes spreken een beetje voor zichzelf: ze komen voort uit de dingen die mij inspireren en raken. Voor mij werkt muziek ook therapeutisch. Het is helend. Als je het even moeilijk hebt, kan muziek echt iets voor je betekenen. Ik luister zelf ook heel veel naar muziek en ik merk dat het voor heel veel mensen op dezelfde manier werkt. Het mooie is dat ik nu ook heb ontdekt dat ik dat gevoel kan doorgeven in mijn eigen muziek, en dat ik mijn ervaringen en emoties kan vertalen naar iets wat anderen kan raken. Veel nummers liggen heel dicht bij mezelf. Dat maakt ze voor mij juist helend om te zingen. Iedere keer als ik zo’n nummer speel, komt de situatie weer in mij op. Soms raakt het me harder dan andere keren. Daardoor helpt het me om die emoties te verwerken. Muziek geeft me de mogelijkheid om ervaringen, die dicht bij mij staan, te doorstaan en ze langzaam een plek te geven.

Het album balanceert tussen kwetsbaarheid en boosheid. Was dat een bewuste keuze om die twee gevoelens toch een beetje centraal te plaatsen op je plaat?

Het was zeker niet bewust. Het is gewoon ontstaan uit wat er in mij zat. In mijn nummers zit zowel veel verdriet als veel moois. Veel van mijn liedjes zijn geschreven in het moment. Of ik me nu goed voelde of niet. Suitcase Child is mijn favoriet, Homestick voor mij één van de mooiste nummers. In dat liedje zing ik op een bepaald moment: “I guess a part of it will always be mine”. Die zin verwijst naar het gevoel van heimwee en het idee dat sommige ervaringen en emoties altijd bij je blijven. Het gaat over het homesick-gevoel zelf en over het je goed voelen bij wat je ervaart. Het is het gevoel dat je heimwee hebt naar de ene plek, terwijl je op een andere bent, en dat je dat gevoel meeneemt naar verschillende plekken in je leven. Je leert ermee omgaan, maar uiteindelijk blijft het een samenvatting van alles wat er gebeurd is. Dat stukje blijft altijd bij mij. Het voelde daarom als een perfect einde voor het album, omdat het alles samenbrengt wat er op de plaat is gebeurd en een soort afsluiting biedt. Het zal altijd een deel van mij blijven.

Je sound is wel heel opvallend. Je wordt een beetje omschreven als een mix tussen rauwe gitaarmuziek, rock en pop met veel ninetiesinvloeden. Vind je dat een correcte omschrijving?

Ik denk dat dat sowieso mijn muziekstijl is. Het rauwe vind ik altijd een compliment, omdat ik het heel belangrijk vind dat mijn muziek puur en oprecht is. Dat is precies wat ik wilde bereiken. Mijn muziekstijl ligt dicht bij wie ik ben en bij hoe ik luister. De muziek moet echt smaken. Ik vind het mooi, als mensen dat ook zo ervaren. Qua invloeden luister ik veel naar artiesten uit de jaren negentig zoals Nirvana en Queens Of The Stone Age. Daarnaast luister ik nu ook veel naar nieuwere muziek zoals Fontaines D.C. Het is moeilijk om specifieke namen te noemen, omdat er zoveel verschillende invloeden in mijn muziek samenkomen.

Je werkt hard aan al je songs. Wanneer is een nummer af? Wanneer kan je dat loslaten?

Ik schrijf nummers, als ik het gevoel heb dat het goed is. Soms ontstaan ze heel snel en kan ik een nummer in slechts een paar uur afmaken. Andere keren schrijf ik een stukje en leg ik het weg. Ik blijf er niet te lang aan sleutelen omdat een nummer dan ook een beetje de "spark" verliest.

Je stond eerder al op Rock Werchter en Sziget en ook op podia in Japan. Moet je je soms in je arm knijpen om te geloven dat het echt waar is?

Dat doe ik heel vaak en ik vind het geweldig dat ik het allemaal mag doen. Ik neem het niet voor vanzelfsprekend en ben er heel blij mee. Soms besef ik echt dat ik dit aan het doen ben en dat het geen hobby meer is, maar veel meer dan dat. Het voelt niet helemaal als een job, hoewel het dat eigenlijk wel is. Het is vooral mijn droom, die werkelijkheid wordt en ik ben dankbaar dat ik die mag beleven.

Hoe anders is het om solo te spelen ten opzichte van met een band rond je?

Het is wel heel verschillend. Ik heb drie jaar solo gespeeld, met gitaar en piano en dan sta je echt alleen in voor wat er gebeurt. Je moet alles zelf oplossen en dat maakt je heel kwetsbaar. Tegelijkertijd is dat soms ook heel leuk, omdat je dan zoveel terugkrijgt van het publiek. Met een band spelen voelt anders. Ik heb nog enkele optredens nodig om daar helemaal achter te komen. Het geeft in elk geval ontzettend veel emotie aan de muziek, omdat je er niet meer alleen voor staat. Het is fijn om een groep achter je te hebben, waarop je kunt rekenen, en om daarmee de baan op te gaan. Dat maakt het optreden op een andere, mooie manier bijzonder.

Je gaat in de AB spelen, maar ook in het buitenland. Hoe cool is dat?

De show in Ancienne Belgique is uitverkocht. Het geeft een bijzonder gevoel om te beseffen dat zoveel mensen naar mijn optreden komen kijken. Verder staat er een Europese tournee gepland met optredens in Londen, Zurich en Parijs. In het buitenland spelen voelt anders dan in België, omdat mensen me daar nog niet kennen. Dat vind ik juist heel leuk, omdat je nieuwe harten kunt veroveren en alles weer vanaf het begin opbouwt, net zoals ik dat hier in België ook heb gedaan. Het is spannend en verrassend tegelijk. Tijdens een tour is er meestal niet veel tijd om steden te bezoeken, maar toen ik solo speelde, kon ik soms wel een paar uur rondwandelen. Nu ik met een band speel en mijn eigen shows geef, zal de focus vooral op de optredens liggen en zal er waarschijnlijk weinig tijd overblijven om de steden te ontdekken.

Je bent pas negentien en toch heb je al heel veel meegemaakt in die korte tijd. Hoe bewaak jij jezelf mentaal? Er komt zoveel op je af en het is niet altijd gemakkelijk om de voetjes op de grond te houden.

Ik heb daar niet echt moeite mee. Iedereen is gewoon een mens en ik zie niet waarom je zou moeten gaan zweven, omdat je iets hebt bereikt. Natuurlijk ben ik wel trots en dat is iets wat mensen soms arrogant vinden, maar ik vind dat fierheid iets is wat je gewoon mag voelen, zowel over jezelf als over anderen. Het is belangrijk dat je kan zeggen: ik ben trots op jou. Ik heb een goed team en een sterke omgeving om mij heen, mensen waarop ik kan steunen en dat is ontzettend belangrijk. Soms gaat het allemaal inderdaad snel en moet ik mezelf even in de arm knijpen om te beseffen wat ik mag doen, maar ik geniet ervan en ga er nu voor de volle honderd procent voor. Voor mij mag dat gewoon: let's go, we gaan ervoor.

Zijn er soms dingen die je leeftijdsgenoten meemaken waarvan je denkt: ik ben nu even oud als zij, maar dat moet ik missen, omdat ik nu alles op de muziek zet?

Ik heb samen met mijn manager Simon een goed evenwicht gevonden. Alles is mooi in balans. Het is belangrijk dat ik nog steeds jong kan zijn en dingen kan doen met mijn vriendinnen. Tegelijkertijd besef ik dat ik een ander leven leid dan de meeste van mijn leeftijdsgenoten, wat het soms moeilijk maakt voor mensen in mijn omgeving om te begrijpen wat ik doe, zeker omdat ik momenteel niet studeer. Veel mensen denken dat ik alleen maar optreed, terwijl daar veel meer bij komt kijken. Toch vind ik het leuk om te doen en mijn vriendinnen steunen me daarin, wat fijn is. Als ik terugkijk naar de ISE van toen die vijftien was, toen ik begon met schrijven en muziek maken, zou ik tegen dat meisje zeggen: geniet ervan en maak je niet te veel zorgen. Soms doe ik dat nog steeds, omdat ik altijd een balans probeer te vinden in mijn leven, maar uiteindelijk komt alles goed.

Toch nog goed dat je deelnam aan 'De Nieuwe Lichting' 2024.

(lacht) Dat was een grote stap, ik dacht eigenlijk dat het nog te vroeg voor mij was. Ik was toen pas zeventien. Toch werd ik geselecteerd en mocht ik voor het eerst naar de VRT, waar ik andere muzikanten leerde kennen. Dat was ontzettend leuk. Uiteindelijk heb ik het gewonnen en vanaf dat moment ging alles aan een hogere versnelling. Er kwamen veel mooie kansen op mijn pad, waar ik nog altijd dankbaar voor ben. Eén ervan was het zingen van een nummer van Gorki op de hommageplaat. Hoewel ik doorgaans in het Engels zing, heb ik ooit een nummer in het Nederlands opgenomen, een cover die goed werd ontvangen. Zelf heb ik niet veel met het Nederlands en luister ik er ook niet snel naar. Er zijn Nederlandse en Belgische artiesten, die ik mooi vind, maar zelf zou ik dat niet snel doen. Voor de Gorki-cover wilde ik het graag proberen. Dus heb ik eenmalig in het Nederlands gezongen. Daar zal waarschijnlijk geen vervolg op komen. Laat me maar volop focussen op mijn eigen plaatje in het Engels.

Op 20 februari speelt ISE in de Brusselse AB.