Red Red - #WeekVanDeBelgischeMuziek26 - Wat je altijd al wilde weten...
Uiteraard konden wij niet zomaar voorbij aan de Week Van De Belgische Muziek. Dus staken wij de koppen bij elkaar en gingen we op zoek naar enkele rake vragen voor een keur aan bekende of minder bekende Belgische bands en artiesten. Klaar voor even onverwachte antwoorden?
Vandaag schotelen we u het pittige Red Red voor. Op het vurige en vinnige debuut ‘The Alabama Kid’ (’24) vermengden deze rootsrockers oude, nieuwe en tijdloze stijlen met elkaar, om zo uit te komen bij iets dat erg eenentwintigste-eeuws, maar vooral heel erg opwindend klinkt. Die eersteling krijgt een vervolg, maar volgens het recept in het kookboek moet alles eerst nog een beetje garen…
Kunnen jullie één nummer in jullie catalogus aanstippen, iets waar jullie heel trots op zijn, maar dat eigenlijk toch een beetje miskend is? Dat kan een B-kantje zijn, een geflopte single, een demo, die nooit werd uitgebracht…
Steve Ceulemans (gitaar): Tijdens de covidperiode, toen we allemaal nog anderhalve meter afstand moesten houden van elkaar, kregen we in GC ’t Blikveld in Bonheiden een plek om creatief te zijn. Daar ontstond uit een jam een geweldig nummer, Y.E.A.H., dat volledig gebaseerd was op een sample. Die vonden we op een zeer oude plaat met traditionele muziek uit Oezbekistan, die achteraf in de verkeerde hoes in DJ Courtasock zijn gigantische vinylcollectie is gesukkeld. We zijn die dus - I kid you not! – nog altijd aan het zoeken. Vaarwel Y.E.A.H., dus…
Here Tonight, de uitsmijter van ons debuutalbum ‘The Alabama Kid’. Waarschijnlijk hebben alle nummers van dat album wel airplay gekregen, zelfs internationaal. Dankjewel dus, radiomensen, we zijn daar erg blij mee, alleen… Here Tonight is dus wat onder de radar gebleven. Het is een iets langer nummer dat langzaam opbouwt en uitdraait op een psychedelische Lynyrd Skynyrd-gitaar “los gehen”-outro. We noemen dat nummer weleens onze hippiesong, en de sample in dat nummer “de Japannerkes”… Die laatste vinden we gelukkig wel nog terug in de vinylcollectie (grijnst).
Wat was jullie vreemdste optreden?
Het is vaak vreemd (lacht). We zijn inderdaad weleens vaker de (muzikaal) vreemde eend in de bijt op de affiche. Een leuk verhaal is dat van onze passage op de Gentse Feesten. Daar konden we als band de zaal niet meer in (lees stampvol), en zijn we langs de bierkelder richting podium “gekropen”. Maar… wat een superavond!
Hoe zijn jullie bij je bandnaam uitgekomen? Was dat meteen jullie keuze?
Red Red leadzanger en slidegitarist Tom Beardslee leefde een tijd in Ghana. Zo’n Amerikaanse maag moet acclimatiseren aan de Afrikaanse keuken. Het enige wat Tom lange tijd kon “verteren” was red red; een Ghanees stoofpotje van bonen, bakbananen en rode palmolie. Die naam bekte gewoon goed. We moeten het dringend eens klaarmaken, red red.
Welke Belgische plaat van voor je geboorte had je graag zelf gemaakt willen hebben? Waarom?
We delen het even op in drie decennia. De sixties: even twijfel hier… We denken aan Violetta van Bobbejaan Schoepen (1962), maar gaan toch voor Seven Horses In The Sky van The Pebbles (1968). Die gasten mochten tenslotte niet zomaar in 1967 het voorprogramma van Jimi Hendrix spelen. (Check zeker ook de originele versies van nummers zoals Dessert Funeral en Some Kind of Joker).
Seventies: ook hier twijfel… Bijna werd het het album ‘Placebo Years’ van Marc Moulin geworden of het debuutalbum van The Kids, want hoe geweldig moet het niet zijn om ooit mee aan de “punkwieg” gestaan te hebben? Maar… We kunnen niet anders dan met volle overtuiging voor de Belpop-parel Linda van Will Tura (1970) te gaan. Dammmn, elke keer weer kiekenvlees als dat nummer voorbijkomt! Play It Loud!!!
Eighties: té veel, té moeilijk…
Hebben jullie een relikwie waar jullie erg aan gehecht zijn (een instrument waar je iets mee hebt, een poster of een ticket van je eerste concert of een ander specifiek optreden...)?
Buiten dat plectrum van Luc Devos niet echt, of nee, wacht… Misschien is onze “relikwie” wel Bruno. Bruno zorgt steeds voor een goed verhaal, voor good vibes, voor een studio om in te repeteren, voor een pintje van de tap en een zwemvijver na die repetitie. Zonder Bruno waren we trouwens nooit van een eerste jam naar een eerste liveshow gegaan. Amper drie weken na die eerste jam speelden we support voor underground-cultfiguur Johnny Dowd. Bruno 4 president!
Is er een primeur - een nieuwe plaat, een nieuwe single, een tournee... – die jullie nu al met ons zouden willen delen?
We hebben samen met Damiën Vanderhasselt (zie ook Millionaire en Glitterpaard) nieuwe Red Red-muziek opgenomen. Alle tracks zijn nog maar pas “op band” gezet. Vervolgens gaan we mixen en samen met platenfirma NAKED/DonorProductions kijken hoe enwanneer we die nieuwe songs juist wereldkundig maken. Keep you guys posted!
Daar houden we jullie aan!
De volgende liveshow van Red Red is in Hasselt, in de MACCA CLUB, op dinsdag 17 februari. Iedereen van harte welkom! (Niet twijfelen, gewoon doén!)