Sekushi - Wij maken muziek voor het avontuur

De Antwerpse groovemachine Sekushi levert met ‘III’ zijn derde worp af, een plaat die zindert van funky finesse, filmische flair en strak gespannen ritmes die even verleidelijk als compromisloos klinken. De band bouwde de voorbije jaren een stevige reputatie op met instrumentale tracks die zo uit een Tarantino-soundtrack geplukt lijken. Met een releaseshow in De Roma en een tournee door Vlaanderen staat Sekushi klaar om ‘III’ live te laten broeien. Tijd dus om drummer Thomas Deckx aan de tand te voelen over grooves en de kunst van het strak spelen.

Het album heet III, het is ook jullie derde plaat. Hoe verschilt dit album van de eerste twee cd's?

Thomas Deckx: Dit is eigenlijk ons eerste volledige album. Onze eerdere releases, ‘I’ en ‘II’, waren ep's, en dus kan het wat verwarrend zijn dat dit onze eerste full album is. Het grote verschil is dat we deze keer samenwerkten met een aantal speciale gasten zoals Lara Chedraoui en Rudy Trouvé. Verder hebben we geprobeerd hetzelfde elan vast te houden als op onze vorige plaat: stevig, dansbaar en vol energie.

Hoe kwamen jullie bij Lara en Rudy uit voor een samenwerking?

Heel toevallig: ik speel in een band waar Lara ook in zit. Toen we bezig waren met een nieuwe plaat, had Lara al eens laten doorschemeren dat ze onze muziek tof vond. Op een gegeven moment hadden we een nummer gemaakt waarin we normaal gesproken de zang vooral als extra instrument gebruiken. Bij dat nummer voelde het alsof de zang echt een hoofdrol kon spelen. Toen hebben we Lara gevraagd of ze wilde meezingen. Daarnaast zaten we even in een Serge Gainsbourg-fase, en maakten we een nummer waarop we Rudy's stem in het Frans wilden horen. We kenden hem via een andere band en hebben hem gecontacteerd, hij zei meteen ja. Zo kwamen onze speciale gasten op het album terecht.

Jullie staan bekend om jullie ijzersterke live reputatie. Wat maakt een Sekushi-show zo onweerstaanbaar voor het publiek?

Het mooie bij ons is dat we gewoon alles in de muziek gooien. Meestal voelen de mensen dat direct bij optredens. Voor ons draait het echt om de muziek zelf, die zo dansbaar mogelijk moet zijn. Mensen blijven niet stilstaan als wij spelen, dat maakt het voor ons zo fijn. Wij moeten de mensen voelen, de mensen moeten ons voelen, dat is het uitgangspunt. We komen altijd bezweet van het podium, en hopen dat het publiek op dezelfde manier de zaal uitgaat. Dat is een beetje ons doel: muziek laten voelen, beleven en er helemaal in opgaan.

Jullie sound wordt wel eens omschreven als “Altin Gün met ADHD”. Hoe zien jullie zelf jullie muzikale identiteit?

Wij luisteren zelf heel veel naar instrumentale muziek zoals Altin Gün en Khruangbin, maar ook uit oudere funk- of afrobeatdingen halen we inspiratie. Toch proberen we er, omdat we van binnen ook stoere (haha, mopje, hé) rockers zijn, altijd een stevigere vibe aan te geven. Niet gewoon doen wat andere bands al doen, maar het in ons eigen jasje steken. Altin Gün vinden we echt fantastisch. Die oosterse invloeden zoals je die hoort bij een band als Glass Beams vinden we supertof. We willen daar niet zomaar een Belgische variant van maken, we willen er ons eigen ding mee doen. Onze nummers ontstaan gewoon in het repetitiekot, en dat op een heel organische manier. Meestal brengt iemand een idee in, een baslijn, een drumpartijtje of een riff, en dat werken we samen verder uit.

Waarom kozen jullie voor de simpele albumtitel ‘III’? Jullie hadden ook met iets originelers uit de hoek kunnen komen.

Voor ons is het gewoon makkelijk dat we niet keihard hoeven na te denken over hoe we onze plaat gaan noemen. Ik zou het een beetje sneu vinden om ons album te vernoemen naar een bepaalde songtitel. Dus wij vonden ‘III’ wel tof. Het volgende album gaat waarschijnlijk ‘IV’ heten, en het album daarna ‘V’. We hebben dat idee een beetje van The Budos Band. Die spelen instrumentale oldschool seventiesgrooves, en zij nummeren hun albums ook op die manier. Dat vonden we wel tof, dus hebben we dat overgenomen. Het is handig voor ons en het past bij de stijl die we willen uitstralen.

Jullie gaan de plaat voorstellen in De Roma. Wat kunnen fans verwachten van die show?

Hetzelfde als bij al onze andere shows: we gaan ons stinkende best doen om er een lap op te geven. Zeker in De Roma, waar we in de prachtige grote zaal staan, wordt het extra speciaal. We zorgen dat alles op en top in orde is. Gewoon mogen spelen in dat decor is voor ons een enorme eer. Bovendien wonen we allemaal op wandelafstand van De Roma, dus het voelt een beetje als een thuismatch. Ik kan niet ontkennen dat dit voor ons het hoogtepunt wordt.

Waar liggen de ambities van de band?

Wij zijn heel ambitieus: we willen spelen, spelen en nog eens spelen. Voor ons maakt het niet uit of dat in een kleine, donkere kroeg is voor vijftig man of op een groot festival; we hebben het allebei al mogen doen en vinden het even geweldig. Het gaat ons puur om de muziek en het podium. Daarnaast werken we ondertussen al aan een nieuw album. Gewoon muziek blijven maken en blijven spelen, dat is het enige wat we willen.

Is het soms niet een beetje jammer dat mensen niet kunnen meezingen met teksten op concerten?

Het voordeel van instrumentale muziek is dat mensen de teksten niet fout kunnen meezingen, wat vaak voorkomt. Het was eigenlijk niet echt een bewuste keuze om instrumentale nummers te maken, het is gewoon zo ontstaan. Er wordt soms wel gezongen in onze nummers, maar dat zijn vaak extra lijntjes, omdat we maar met z'n vieren zijn en voelen dat er een extra laagje bij een nummer hoort. We hebben twee heel goede zangers in de groep en we krijgen vaak de vraag: "Waarom maken jullie niet meer nummers met zang?" Als dat ooit gebeurt, zal het gebeuren. We maken echter geen nummers met zang omdat mensen dat makkelijker vinden, dat is geen reden voor ons. Wij willen gewoon blijven doen wat we nu doen, het lijkt erop dat mensen dat ook heel leuk vinden.

Veel mensen vinden jullie muziek een beetje vunzig en vuil in de positieve zin van het woord. Hoe komt het publiek erbij om die adjectieven te gebruiken voor jullie songs?

Dat komt door de sound die wij produceren. Wij doen echt ons best om strak te spelen, het is niet dat we rammelen, maar we streven wel naar precisie. Vooral onze gitaristen dragen daaraan bij, door het gebruik van effecten en bepaalde technieken om een extra rauwheid toe te voegen, iets wat wij zelf heel leuk vinden bij andere muziek. Soms gooien we er ook bepaalde akkoorden in die voor extra weerhaakjes zorgen. Dat zijn elementen die we zelf tof vinden, en daarom stoppen we ze ook in onze eigen muziek.

Jullie muziek zou evengoed passen in films van Quentin Tarantino. Zijn jullie ooit gevraagd om dat te doen voor soundtracks?

Er is al wat muziek van ons gebruikt in bepaalde tv-programma's, maar voor een film zijn we nog niet gevraagd. Als iemand dat ooit wil, mogen ze ons altijd bellen. We krijgen wel vaak de opmerking dat onze muziek redelijk filmisch klinkt. Dat komt, denk ik, omdat we instrumentale muziek maken waardoor mensen zelf beelden kunnen bedenken bij wat ze horen. Voor veel luisteraars blijkt dat vrij makkelijk te gaan. Soms valt dan ook de naam Tarantino in gesprekken, maar het is geen uitgesproken ambitie van ons om filmmuziek te gaan maken.

Jullie werken met twee gastvocalisten. Stel dat je helemaal carte blanche hebt om iemand te kiezen om mee te zingen op jullie nummers, wie zou dat mogen zijn voor jou?

Er zijn heel veel mensen die ik geweldig vind, maar die helaas al overleden zijn, dus dat wordt moeilijk. Nina Simone had me altijd mogen bellen, maar dat is natuurlijk een open deur. Ook Nancy Sinatra zou perfect passen bij onze sound. In België zijn we superblij dat Lara en Rudy hebben meegewerkt. Ik kan echt niet bedenken wie we liever zouden willen dan hen. Het is zeker geen must dat het vrouwelijke vocalisten zijn. Over het algemeen luister ik naar niet-instrumentale muziek, waarin inderdaad veel vrouwen zingen, maar het gaat er vooral om dat de stem bij onze muziek past. Ik hou van stemmen die echt een hoekje af hebben, die karakter en extra dimensie toevoegen aan wat wij maken.

Jullie hebben een Japanse naam. Dromen jullie ergens van een doorbraak in het oosten?

Japan staat zeker op ons lijstje. Als we daar ooit kunnen spelen, zou dat fantastisch zijn. We hebben zelfs al reacties gehad van Japanse luisteraars die het grappig vinden dat we onze naam hebben gekozen met het Japanse woord voor "sexy". Mocht een Japanner dit ooit lezen: wij willen heel graag naar Japan (lacht). Eigenlijk geldt dat voor alles: we maken muziek voor het avontuur, daar springen we sowieso op. Soms levert onze bandnaam vreemde verwachtingen op (lacht). Misschien hadden we daar beter over moeten nadenken, maar op zich vinden wij de naam goed passen bij wat we maken. Het is een naam die niet altijd makkelijk te onthouden is, we zijn al vergeleken met sushi en andere grappige dingen. We zijn een hechte groep en houden van die tongue-in-cheek insteek. Het leven is al serieus genoeg, we proberen er op onze eigen bescheiden manier iets luchtigs aan toe te voegen.

www.wearesekushi.com

Sekushi stelt zijn debuutalbum voor op 25 maart in De Roma, en speelt verder in Gent (04.03), Tielt (21.03), Aarschot (21.05) en Gompel (30.05).