SYOT

Met debuut-ep 'Flowers In The End' laat de Nederlands-Duitse indie-soulband SYOT een wereld horen waarin liefde, eenzaamheid en vriendschap voortdurend met elkaar verweven zijn. De vier bandleden vonden elkaar in muzikale experimenten die uiteindelijk uitgroeiden tot een verzameling songs over de momenten waarop mensen zichzelf verliezen in anderen, maar juist de kracht vinden in de relaties die overeind blijven.

DaMusic sprak met Oscar Van de Steeg van SYOT over het ontstaan van de ep, de zoektocht naar een gezamenlijk geluid en de verhalen achter de nummers. Hij vertelt over samenwerken als band, de invloed van vriendschap op de muziek en waarom juist de kwetsbare momenten vaak de meest inspirerende blijken te zijn.

Je debuut-ep heet 'Flowers In The End'. Wat betekent die release voor jullie als band en waarom voelt dit als het juiste moment om met dit verhaal naar buiten te komen?

Oscar Van de Steeg: De nummers op deze ep zijn al een tijdje uit, maar ze hebben altijd een beetje gevoeld als een duiveltje op mijn linkerschouder. Ze moesten eruit. Als we deze nummers niet zouden maken, zouden we er waarschijnlijk niet meer van kunnen slapen. We wilden deze vijf nummers graag samenbrengen. De ep voelt als een perfecte combinatie van ons vieren. Iedereen heeft zijn eigen bijdrage geleverd en onze verschillende invloeden komen samen in het geheel. Daardoor hebben we door de jaren heen een sterke band opgebouwd met deze nummers.

Waarom heet de ep eigenlijk 'Flowers In The End'?

De ep zou oorspronkelijk 'Dirt' heten, vernoemd naar onze eerste single, die we een tijdje geleden hebben uitgebracht. Uiteindelijk merkten we dat die titel niet helemaal meer bij ons paste. Onze drummer Tino (Kassubek, nvdr) heeft in zijn notities allerlei inspirerende zinnen verzameld van momenten die hem bijblijven. Op basis van het gevoel dat hij bij deze muziek kreeg, kwam hij met de naam 'Flowers In The End', wat ook één van de nummers op de ep werd, een song die gaat over rouw. We vonden dat uiteindelijk de mooiste titel van alle nummers op de plaat. Daarom hebben we besloten om de hele ep zo te noemen zodat dat nummer ook een beetje de hoofdrol krijgt binnen het geheel.

De nummers zijn ontstaan uit muzikale experimenten. Wanneer merkten jullie dat deze losse ideeën samen een emotionele wereld zouden kunnen vormen?

We proberen het schrijfproces van een nummer altijd serieus te nemen. We willen schrijven over iets dat ons echt emotioneel raakt, in plaats van alleen maar bezig te zijn met wat per se pakkend zou kunnen zijn. We hebben de nummers zo vaak beluisterd en er zoveel verschillende scènes bij geprobeerd te bedenken, dat iedereen op een gegeven moment zijn eigen verhaal bij de songs had. Toen de nummers uiteindelijk af waren en we er opnieuw naar luisterden, hadden we echt zoiets van: wauw, dit zijn eigenlijk best wel emotionele liedjes. Tijdens de productieweek in Maastricht merkten we dat al, maar daarna hebben we er nog een eigen week aan toegevoegd omdat we alle vier onze eigen invloeden en smaken als producers wilden toevoegen. In die periode beseften we pas echt hoe diep en persoonlijk dit project voor ons is. We hopen natuurlijk dat de luisteraar datzelfde gevoel ervaart.

De ep gaat over thema's als liefde, eenzaamheid, jezelf verliezen en vriendschappen. Hoe persoonlijk zijn die verhalen voor jullie?

Het hoofdthema van de ep is natuurlijk liefde. Iedereen krijgt vroeg of laat te maken met de groei van liefde, maar ook het afscheid ervan. We hebben het wiel daarmee niet opnieuw uitgevonden, want liefde is een thema waar al heel veel nummers over gaan. We denken wel dat we er op onze eigen manier een mooi verhaal over vertellen. We hebben er alle vier ervaring mee en weten hoe ingewikkeld liefde kan zijn. Het nummer Flowers In The End is bijvoorbeeld een fictief verhaal binnen de collectie. Het gaat over het loslaten van een goede vriend die er niet meer is. Dat onderwerp voelde zo passend bij de sfeer en de sound van het nummer, dat we wisten: dit moet het verhaal zijn. Ik heb het zelf niet letterlijk meegemaakt, maar door ons inlevingsvermogen en onze creativiteit konden we ons er helemaal in verplaatsen. Daardoor werkt het nummer toch heel persoonlijk.

Jullie omschrijven Syot als een Nederlands-Duitse indie-soul-boyband. Hoe beïnvloeden jullie verschillende achtergronden de muziek die jullie maken?

We zijn alle vier wel opgegroeid met soul. Indie-muziek is iets wat vooral de laatste twintig jaar sterk is gegroeid, met die nieuwe indie-wave. Daarnaast hebben we veel verschillende invloeden en die bepalen de kleur van een nummer. De basis van een song halen we vooral uit de typische soul, terwijl de soundkeuzes en de structuren meer uit indie en zelfs rock komen. Ook in de vocals hoor je verschillende invloeden terug: soms die hoge zanglijnen die ik zing, maar soms ook één van mijn bandgenoten. Dat komt weer meer uit de pop- en indiewereld. Als je dan aan zo'n proces begint, ontstaat die combinatie vanzelf. Het wordt altijd een mooie blend van al die verschillende stijlen en invloeden.

De muziek beweegt tussen disco, soul, indie en psychedelische pop. Hoe vinden jullie de balans tussen experimenteren en een soort van herkenbaar geluid te behouden?

We vinden experimenteren belangrijk, maar ondertussen hebben we ook onze eigen werkwijze gevonden. We weten inmiddels beter wat wel en niet werkt en wat zorgt voor een fijne workflow in de studio. We beginnen altijd met de basis: de structuur van een nummer, een akkoordenschema dat goed voelt. Als die basis staat, ontstaat er ruimte om te experimenteren en gekkere keuzes te maken. Dan kunnen we losgaan met bijzondere geluiden of onverwachte ideeën, altijd vanuit een sterke fundering. Die balans tussen structuur en experiment vinden we belangrijk.

Wat hopen jullie dat mensen meenemen nadat ze jullie live hebben gezien?

Ik hoop vooral dat mensen iets voelen bij onze muziek. Misschien staan er mensen op de eerste rij die elkaar tijdens een nummer een beetje aankijken, elkaar vasthouden of zelfs een traantje laten. Dat zou mooi zijn. Ik hoop dat ze naar huis gaan met een gevoel van nostalgie, alsof ze zich even een paar jaar jonger voelen. Misschien voelen ze zich bij sommige nummers juist dertig jaar ouder op een bepaalde manier. Gewoon dat de muziek herinneringen oproept en iets losmaakt. Daarnaast hopen we dat mensen nieuwsgierig worden naar de verschillende kanten van onze sound. We willen laten zien dat we veelzijdig zijn en dat er binnen onze muziek verschillende emoties en kleuren zitten.

Zijn jullie een ambitieuze band? Hoe ver reiken jullie dromen?

Ik zou zelf vooral willen kijken hoe ver we dit kunnen brengen. Eerst willen we natuurlijk ontdekken wat we kunnen bereiken in Nederland en Duitsland, omdat dat onze thuislanden zijn. De doelgroep voor de muziek, die we maken, zit ook verder weg. We merken dat er veel interesse is in Zuid- en Noord-Amerika. Vooral Zuid-Amerika is interessant, omdat we daar onverwacht veel luisteraars hebben zoals uit Mexico. We hebben het er vaak over dat het gaaf zou zijn om ooit een kleine tour door dat land te doen. Misschien is het een droom, maar ik denk dat het iets is dat binnen vijf jaar zomaar zou kunnen gebeuren.