1990s

Toch wel zonde van die lege helft, zo zou na afloop van het concert blijken. Wie 1990s kent, weet dat hij zich niet aan diepgaande teksten over vreemde hersenspinsels moet verwachten. Hetzelfde geldt ook voor hun muziek. 1990s bewijst dat het niet altijd nodig is om een muur van synthesizers en een verzameling gitaren mee te zeulen op een podium. De groep doet aan multitasken: een gitarist die tegelijkertijd leadzanger is, een drummer die naast zijn drumprestatie erin slaagt om af en toe wat backing vocals uit zijn longen te persen en een nieuwe bassist die ook eens zijn stembanden mag schrapen. Meer hebben ze niet nodig om simpele maar leuke songs te brengen over meisjes, liefde en een overvloed aan fijne feestjes. Als dat allemaal nog goed klinkt ook, hebben wij niet meer nodig om ons een avondje aanstekelijk te amuseren.

1990s is zo’n band met een repertoire songs voor elke gelegenheid. Zo wordt A Song For The Holidays opgedragen aan Dino Bardot, hun nieuwe bassist, die er nog een beetje verlegen bij staat. Hoewel de temperatuur buiten nog lang niet op peil is, brengen ze toch de zomer naar binnen. En dat voor een trio uit de regenachtige Schotse hooglanden. Wij verlangen nu al naar festivals en de geur van verschaald bier.

De schamele opkomst in de Rotonde deert 1990s niet. De pret straalt van hun gezichten af. Ze verbazen zich wel over hoe stil en braaf het Belgische publiek is, waarop prompt een paar tienermeisjes bewijzen dat ze wel degelijk kunnen gillen en een koppel Engelsen “Brussels rock'n'roll” roepen. The Box is een schoolvoorbeeld van hoe rock'n'roll moet klinken. Ruw, puur, met hier en daar een stevige gitaarsolo overschreeuwd door een dolle zanger. De single See You At The Lights leunt daar trouwens mooi bij aan. Voor het eerst komt er een golf van beweging door het publiek. 

We moeten toegeven dat de 1990s niet bepaald opvallen door vernieuwing. Toch werkt hun muziek. Dat komt gewoon omdat ze goed zijn in wat ze doen én ze enthousiasme te over hebben. Ze willen met veel plezier een hele avond voor ons spelen, zelfs de hele nacht, maar de arme jongens hebben gewoonweg niet genoeg nummers, laten ze weten. “Make them up then” roept zanger Jackie McKeown naar drummer Michael McGaughrin.

Even later is het dan toch afgelopen. Playlists worden onder de tienermeisjes op de eerste rijen verdeeld terwijl de groep backstage overlegt wat ze in godsnaam nog uit hun mouw kunnen schudden. Ze keren nog een keer terug om het beste van zichzelf te geven. Hun set eindigt in een uitgesponnen klanktapijt dat tussen de betere postrock thuishoort. Waar de zomer zonet nog even binnen kwam glippen, is het nu één en al herfstige duisternis wat de klok slaat. Met deze noten zullen 1990s nog tot ver in de jaren 2000 blijven groeien.