Altin Gün - Etnisch feestje
De Roma, 27 februari 2026
We vragen ons al tientallen jaren af welke verrassende muzikale kruisbestuivingen onze wegen nog zullen kruisen dankzij wereldwijde verschuivingen en migratie. Het antwoord zou wel eens Altın Gün kunnen zijn. Nee, we moeten volledig zijn, Altın Gün en Naga Kirana. Want beide veroverden moeiteloos een uitverkochte Roma.
In casu spreken we over twee bands uit Amsterdam, maar dan wel met veel uitheemse wortels. Naga Kirana opende de multiculturele avond met een zevental liedjes voor een al aardig gevulde zaal (al kwamen sommigen vooral vroeger voor een goede zitplaats voor de hoofdact en om schaamteloos de digitale krant te lezen). Centraal gegeven: de Indonesische zang / zangeres Inda Duran met heerlijk bezwerende, hoge en krachtige stem waarrond basgitaar (Jasper Verhulst van Altın Gün), keys, drumpads en soundbank Aziatisch gekruide elektrobeats en grooves drapeerden. Een mooie mix van moderne, hedendaagse beats en traditionele Indo-klanken dus. Beats die bestaan uit live digidrum- of percussiewerk en bijzondere driekwartspartijen dan wel. Alvast goed voor één catchy single Siomay en een debuutplaat die zich nog netjes aan het vormen is. Maar ook swingend als een elfje op een waterlelie. Een elfje dat soms ook stevig kan shaken.
Voor het inmiddels al acht jaar oude Altın Gün mag je zanger en virtuoos multi-instrumentalist Erdinç Ecevit centraal plaatsen (en dus niet meer frontvrouw Merve Daşdemir, die voor de opnames van de nieuwe plaat de band verliet). Ecevit is iemand die er de hand niet voor omdraait om binnen één song tien keer van instrument te wisselen: van saz (Turkse luit) over gitaar en drumpad tot toetsenklavier. Of een man die bezweert met de typische, kronkelende Turkse zanglijnen vol verheven klinkers.
De band kwam in De Roma nieuwe plaat ‘Garip’ voorstellen, gebaseerd op het werk van de legendarische jarenzeventigcomponist Neşet Ertaş, waarbij elk nummer een herinterpretatie is van traditionele Turkse volksliederen. Met extra focus op akoestisch werk meed het vijftal dan ook grotendeels de elektronische injecties van eerdere jaren in de mengeling van Anatolische folkrock met The Doors of Zeppelin gerelateerde, psychedelische bluesrock. En dat werd door het gemengd cultureel publiek zeker gesmaakt én meegezongen. Helaas schoot ons Turks en beetje tekort om te kunnen begrijpen waar Evevit het in godsnaam of die van Allah over had. Maar die leemte vulde de mengelmoes van gezapige alternativo’s, global avonturiers, Khruangbin-o-fielen en muziekverzamelaars graag op.
In elk geval zorgde Altın Gün voor een mooi tegengewicht voor het voorprogramma met die grote focus op live en vintage instrumenten. De band begon rustig en braaf met een downtempo en bluesy Gönül Daği, goed voor wegdromen onder de tropische zon. Opvolger Neredesin Sen, dat mee de nieuwe plaat inzet, stuurde het tempo al meer de hoogte in en schonk een mooi instrumentaal psychedelisch cirkelspel tussen saz en gitaar. Veel bewondering trouwens voor het tonaal klagend, vingervlug gitaarspel van gitarist Thijs Elzinga. En dan was het pas echt tijd voor het verhoopte dansfeest na al heel wat onrustig geschuifel hier en daar. Niğde Bağlari was een toonbeeld van uptempo extase, vingervlug spel en traditionele Turkse passie met rondedans, handgeklap en sierlijk draaiende polsen vanuit het publiek. En veel uitbundig gejuich dat de hele avond niet meer zou afnemen.
Toch gaf de band dit optreden niet cadeau. Drie handenvol liedjes pasten er tussen die uptempo uitbundigheid, extra aangevuurd door Chris Bruinings razendsnelle bongo’s en soms iets meer lome, zweverige en broeiende traditionals. Met die psychedelische kruiding dan. Kiezen tussen dansen en wiegen dus en het was duidelijk dat de ongeduldige menigte grotendeels de dansschoenen droeg. Maar dat was dan misschien even naast de gastsaxofonist gerekend die een traag, sensueel Suçum Nedir naar onvoorstelbare hoogtes bracht.
Na anderhalf uur eindigde de band de trip met uitbundige meezinger Yali Yali in een elektronisch psychedelisch bubbelbad waar zowel Pink Floydiaanse zweverigheid, Can-krautrock als zelfs een flard Turkse dubstep in het geheel paste. Wat een apotheose! En dan mocht het dak er helemaal af in de feestelijke bisronde, waarin vanzelfsprekend ook Süpürgesi Yoncadan een, ereplaats kreeg. Zelden hoorden we zoveel gejuich of zagen we echt heel het middenplein (en delen van het balkon) in deze barokke concertzaal zo uitbundig dansen. De enorm lange rij voor de merch stand na het concert loog er niet om: etnisch feestje meer dan geslaagd.
