And You Will Know Us By The Trail Of Dead
Wodka, volksmanie en vernieling
Fabian Desmicht
Het Depot, Leuven — 16 april 2009
…And You Will Know Us By The Trail Of Dead slaat al jaren een compromisloze brug tussen noisy indie en progrock. Dat leverde enkele eigenzinnige, licht bombastische meesterwerkjes op. Maar aan de wanderlust van Trail Of Dead komt voorlopig nog geen einde. Nog dagelijks doen we nieuwe ontdekkingen op ‘The Century Of Self' en nu kwam de band eigenhandig meehelpen bij de afbraak van Het Depot in Leuven, dat binnenkort gerenoveerd wordt.
Het Duitse Long Distance Calling mocht de avond aftrappen met hun weinig originele, instrumentale postmetal. Aan getalenteerde muzikanten geen gebrek, aan pakkende composities helaas wel. Sympathiek dat ze mee op toer mochten, maar het effectbejag en de rockclichés lagen er net iets te dik op.
Dan toonde Trail Of Dead zich van een heel ander kaliber. Bij het openingssalvo werden de eerste drie nummers van ‘The Century Of Self’ op het publiek afgevuurd. Dat de band erbij zweert zichzelf nooit te herhalen, werd van meet af aan duidelijk: Na Giant Causeway, een episch kronkelende ouverture, volgden de melodieus verknipte hardcoresong For Pavillions en het filmische Isis Unveiled.
Tijdens Homage was er voor het eerst wat onschuldig geduw en getrek te zien op de voorste rijen, een voorbode voor wat komen zou. Versplinterende, ongewoon snelle versies van Will You Smile Again en Relative Ways – publieksfavorieten, maar zeker geen platte crowdpleasers! – gooiden nog meer olie op het vuur.
Tijdens een uitgesponnen Totally Natural was het hek helemaal van de dam. Het nummer meanderde alle richtingen op en onder het publiek brak een kleine volksmanie los, alsof er ergens vooraan het podium brand was uitgebroken.
Na het minstens even vurige bisnummer Caterwaul, waarbij zanger/gitarist/drummer Jason Reece zich ver in het uitzinnige publiek begaf, gingen de lichten terug aan. De playlists werden uitgedeeld. Hier en daar werden wat kabels opgerold… tot de band ineens terugkwam voor een laatste toegift: Richter Scale Madness. Reece bood het publiek een teug aan van zijn wodka, demonteerde zijn drumstel en gooide – bij wijze van afsluiter – één van zijn cymbalen met een sierlijke boog de lucht in.
Het is er ooit heviger aan toe gegaan, maar het optreden van Trail Of Dead kwam akelig dicht in de buurt van de ideale rockshow, met de heftig molenwiekende zanger-gitarist Conrad Keeley in een glansrol. Naar goede gewoonte werden heel wat nummers door Reece en de ongewoon veelzijdige Aaron Ford op twee drumstellen gespeeld, soms in spiegelbeeld, soms asymmetrisch.
Onwaarschijnlijk wat er zich allemaal op dat podium afspeelde! Trail Of Dead zullen we niet gauw vergeten, hun spoor van vernieling evenmin.
Onwaarschijnlijk wat er zich allemaal op dat podium afspeelde! Trail Of Dead zullen we niet gauw vergeten, hun spoor van vernieling evenmin.