Bar Italia - We like it hot

Trix, 24 februari 2026

In oktober 2025 bracht Bar Italia het meest recente album 'Some Like It Hot' uit. Ze stelden de plaat al eens voor in Luik, maar Vlaanderen moest wachten tot 25 februari op een show. Zou die het wachten waard zijn of was de opgediende soep ondertussen teveel afgekoeld, ondanks de negentien graden die we vandaag kregen? We trokken naar Trix om dat uit te vogelen. 

Maar eerst maakten we kennis met Orazio. Orazio Vechi was een zestiendeëeuws Italiaans componist, bekend om zijn madrigalen en madrigaalkomedies. Met de gelijknamige Londense Orazio viel minder te lachen. De in Rome geboren artiest bleek een zware en logge sound te hebben, waarin een caleidoscopische mix rondreed van gothic postpunk (de gitaar leek zo weggelopen uit Siouxsie and the Banshees), grunge, shoegaze en slowcore. Live gaat het om een trio dat een hypnotiserende wall of sound optrekt. Hip als funk en potentie te over.

Maar tippen aan Bar Italia is nog iets te hoog gegrepen, ook al is het perfect te begrijpen waarom het Londense trio van Nina Cristante, Jezmi Tarik Fehmi en Sam Fenton hen als support kozen. Zo heel ver ligt de sound van beide acts niet uit elkaar en er is de dubbele connectie Italië / Londen. Het verschil ligt hem in de variatie,  humor en speelsheid.

Bar Italia presteerde het bijvoorbeeld om het podium van Trix te bestijgen op Alors On Dance van Stromae. Het contrast met Itv 2  uit tweede album 'Bedhead' kon niet groter zijn. Meteen legde de band nog een troef op tafel: wat een verrassend heldere stem heeft Crisante, die even blij was om terug in België te zijn als wij dat waren. Hopelijk bezorgden de twee ventilatoren, die haar flankeerden, haar geen verkoudheid.

My Little Tony uit 'The Twits' zette de band in derde versnelling met het gaspedaal tot op de vloer ingedrukt. En de band bleef scheuren met Fundraiser. I Make My Own Dust, bleek niet toevallig één van de titels op de setlist. Helaas dwarrelde na deze song dat stof neer tijdens een iets te lange instrumentenwissel. Maar geen nood: High Five zette de trein terug op de rails. Maar u weet hoe dat gaat met het openbaar vervoer: de trein bleef nog een paar keer iets te lang op het perron. "Thanks for your patience", klonk het, maar de vaart ging er toch een beetje uit en tijdens een rustig moment, zoals de intro van Horse Girl Rider, hoorde je het publiek gewoon verder praten.

Pas met het rockende Rage Quit leek er beterschap te komen. Instrumentarium en band raakten ingesteld op de ongewoon hoge temperatuur en stuwden die eigenhandig nog een tikkeltje hoger met af en toe een rustpunt als Changer en Plastered die dienst deden als opstapje naar de vijfkoppige finale. Die kwam tot een eerste kookpunt met Punkt, een tweede keer met Omni Shambles en nog meer met het punky Eyepatch.

Na een uurtje mocht Cowbella afsluiten, maar de opgehitste fans wilden de band nog niet terug over Het Kanaal sturen. De band zelf? Die kwam graag terug voor een bisronde die zoals alle goede dingen uit drie bestond.En voor één keer werd er met de encore nog iets extra's geboden: met Some Like it Hot toonde de band een folky gezicht. Voor even maar, want Rooster klonk opnieuw als typisch Bar Italia met de drie afwisselende stemmen en potig gitaarwerk. Eigenlijk had de band kunnen stoppen na dit topnummer, maar we bleven nog even aan de bar hangen met Polly Armour dat ons uitwuifde. 

We kregen dus niet alleen bijna elk nummer uit 'Some Like It Hot', maar ook nog eens een mooie bloemlezing van het beste dat Bar Italia in de laatste vijf jaar uitbracht. Daar hadden we vooraf voor getekend. Tot de volgende!