BRDCST 2026 - Dag 2 - Van ambachtelijke drone tot brute metal

Ancienne Belgique, 3 april 2026 - 6 april 2026

Bij het binnenkomen merkte iemand op dat drone-artiesten het zich tegenwoordig wel erg gemakkelijk maken: met één druk op de knop roepen ze vanuit de laptop moeiteloos het geluid van een zwerm helikopters op.

One Leg One Eye gebruikte ook een laptop, maar een deel van dat drone-geluid kwam wel uit een doedelzak of een draailier. Hoe gaan we het dopen? Slow drone? Ambachtelijke drone? We kenden hen nog van de editie van twee jaar geleden toen we sterk onder de indruk waren, ook van de beelden die bij de muziek werden gepresenteerd. Die waren er deze keer niet bij. Wel bleven de invloeden van Ierse traditionele muziek, de stukken gesproken tekst en de in een onverstaanbare taal gezongen traditionals unieke lappen muziek opleveren. Maar de beelden hadden twee jaar geleden toch net dat extraatje gegeven dat de ervaring compleet en zelfs angstaanjagend had gemaakt.

Er gebeurt zoveel tegelijkertijd tijdens BRDCST dat het soms wat puzzelen is om een parcours uit te stippelen. Maar we namen wat tijd om in de Vanhaerents Art Collection naar de collectie te kijken, en zagen vooral een mooie ruimte, gevuld met interessante stukken, maar ook met grote houten kisten waarin vast nog meer verborgen zat. Het was onvoorstelbaar dat we na vijftien jaar in Brussel te wonen, in deze wijk nog zo'n groot "hidden secret" ontdekten.

Het was in een aparte ruimte, in een geïmproviseerde concertzaal, voor een half opgerold muurtapijt van Elen Braga en tussen enkele kisten in dat we claire rousay zagen. Ze was aangekondigd als heel experimenteel, maar dat bleek goed mee te vallen: uit de laptop haalde ze klanken die een achtergrond vormden voor persoonlijke teksten. In één tekst ging het over hoe ze vorig jaar arm was en toegang zocht tot concerten via Instagram-berichten met artiesten, die haar straal negeerden. In een ander bracht een bevriende vocaliste een lang verhaal over de persoonlijke twijfels en vragen waar rousay mee worstelde, over de relatie tussen haar kunst en haar werk, over een plaats vinden in de maatschappij. Naar het einde toe speelde ze piano en zong ze bijna conventionele popliedjes over haar relatieperikelen. Ze deed denken aan een jonge, muzikale incarnatie van Sophie Calle. We waren in ieder geval onder de indruk van rousays openhartige aanpak.

Voor een vrouwelijk perspectief of plaats voor gevoelens was men bij SUMAC aan het verkeerde adres. Al bleken de paar mensen die echt uit de bol gingen, toch dat handvol vrouwen in het publiek te zijn. Het was uitzonderlijk hoe de brute energie van deze metalband op je inwerkte: een volgehouden strak ritme gecombineerd met het diepe, trage gegrom van de zanger. Op een moment werd ook elektronica toegevoegd. Eén nummer opende met lang aangehouden gitaarfeedback. We zijn benieuwd naar wat dat zal geven in het bijzijn van Moor Mother op rewire volgende week. Dat had net het extra zetje kunnen geven om deze muziek buiten de platgetreden paden van het metalgenre te tillen. Bij het afsluiten refereerde de zanger aan de slogan van het festival: "There is a war going on, but we are sharing love and community here. This is the antidote". De nagel op de kop.

Hoewel we passeerden in de twee vernieuwde zalen was de timing nogal moeilijk om daar effectief concerten mee te pikken. Ook bij Nihiloxica konden we slechts enkele flarden meemaken. In de club was er een zijproject van STUFF. dat ons wel interesseerde. Onder de naam KVR maken Lander Gyselinck en Dries Laheye, beide lid van die band, nieuwe muziek, begeleid door bassist Niels Broos. Ze werden in de folder vergeleken met Thundercat en dat zullen we geweten hebben: net als bij zijn doortocht onlangs in de AB, ging ook deze muziek grotendeels aan ons voorbij. Er was vast een lijn te trekken in de schijnbare kakofonie die werd voorgeschoteld, maar van bij het begin tot het einde waren we grotendeels verloren in improvisaties waarin de muzikanten elkaar niet leken te vinden. Dries Laheye zat achter meer keyboards dan hij kon bestieren, en drukte op een schijnbaar lukrake manier toetsen in. De bassist keek er soms verwonderd naar, Lander zat achter de drums alsof hij ook in een eigen wereld vertoefde. Zelden leidde dat tot iets wat interessanter was dan een dansbaar ritme met enig synthesizergeluid erover. Enkel tijdens een meer ingetogen nummer was er plots een beetje groove in het geheel te bespeuren. Het zal allicht aan ons liggen, de mannen zijn alom gerespecteerd en worden overal enthousiast toegejuicht. Ook hier hield het publiek ervan.

In de club werd zowel zaterdagavond als zondagavond duidelijk dat er een nieuwe verbouwing nodig is: bij de afbouw moet al het materiaal door het publiek tot achter de bar worden gebracht, waardoor het mengpaneel voor de afsluitende dj nogal ongemakkelijk moet binnengebracht worden. Zo moest DJ Haram de set beginnen in een hoek van het podium, terwijl die van KVR nog het materiaal naar buiten droegen door een dansend publiek aan de andere kant. Ze begon met een statement: een ode aan Beiroet van de Libanese legendarische zangeres Fairuz. DJ Haram is van Syrische afkomst, is queer en moslim. Ze heeft de naam gekozen als kwinkslag naar de spreidstand binnen haar identiteit als artieste. Wie dacht dat er eindelijk een DJ enkele slows zou draaien, kwam bedrogen uit. In de rest van de set volgde een mengeling van muziek die niet uitblonk in originaliteit, maar wel de dansvloer deed bewegen. Naast ons stonden heel enthousiast het duo van One Leg One Eye te dansen en iets verderop stond Maya Dhondt, die hier de dag nadien moest optreden met het Klinck Trio. 

De gemeenschap, die voor dat antidote zorgt, was andermaal verenigd op de dansvloer om een mooie dag af te sluiten. Dat deed deugd!