Cactusfestival

Voor wie vlot uit het festivalbed raakte waren er meteen de Velvetachtige dreunen van Joe Gideon & The Shark. Openen om twaalf uur 's middags was ons inziens een ietwat ondankbare afficheplaats voor een band van dit niveau (Selah Sue had zicht op meer volk!). Maar de nogal magere opkomst kon dit tweetal uit Londen duidelijk niks schelen. Ze waren gekomen om te rocken en dat was dan ook wat ze deden. Met Harum Scarum, de titeltrack van hun debuutplaat, werden de legsels van het zandmannetje namelijk efficiënt uit onze ooghoeken geblazen. Chapeau.

Vreemde eend in de bijt op deze tweede dag was 65daysofstatic die begot op klaarlichte dag op een openluchtpodium moesten spelen. Naar eigen zeggen een ietwat vreemde ervaring, maar het maakte het er niet minder intens om. Integendeel, hun bij momenten hyperkinetische en door drum ’n' bass beïnvloedde instrumentale rock ging er als zoete koek in bij het reeds talrijk opgekomen publiek. Het viertal uit Sheffield heeft door de jaren heen duidelijk een uitgebreide en laaiend enthousiaste fanbase uitgebouwd. De hoogtepunten zijn stilaan voorspelbaar, maar daarom niet minder intens, met uiteraard Radio Protector en afsluiter A Failsafe ­– alweer – als uitschieters.

Over een enthousiaste fanbase gesproken. De rockpubers van The Black Box Revelation zitten op z'n zachtst gezegd ook niet echt zonder. Net voor hun optreden was het namelijk drummen geblazen om toch een plaatsje voor het podium te kunnen bemachtigen. Het wachtende publiek werd dan ook beloond met knallende versies van Gravity Blues, I Think I Like You en hun nieuwe single High On A Wire. Akkoord, hun muziek is niet echt origineel en het genre heeft al grotere helden (lees: John Spencer) voortgebracht, maar desalniettemin waren we getuige van een strakke performance.

Over de volgende act kunnen we kort zijn. Joan As Police Woman is in de running voor het zwakste concert van het weekend. Wild gillend baande ze zich een weg door haar, nergens hoge ogen gooiende set. Ze mag dan haar strepen al verdiend hebben in de band van Rufus Wainwright, hier was ze niks meer dan het muzikale liefje van wijlen Jeff Buckley. Een gemiste kans.

Gelukkig konden Cold War Kids de gemaakte brokken lijmen met een fenomenaal optreden. Hun set was vooral gestoeld op hun woeste eersteling “Robbers And Cowards”. De  hoogtepunten volgden elkaar in een razend tempo op. Hang Me Up To Dry, Passing The Hat, ... Ze dreven allemaal op de oneindige adrenalinestoot van Nathan Willett en de zijnen. Het concert kwam tot stilstand met het broeierige St. John. Moeders, als Cold War Kids nog eens ons landje aandoet, hou dan vooral uw dochters niet binnen.

En dan was het tijd voor The Gutter Twins. Greg Dulli en Mark Lanegan hebben in het verleden al genoeg materiaal bij elkaar geschreven om als legendes de geschiedenis in te gaan, maar het lijkt alsof ze die status nog een extra gouden randje willen geven door samen een project uit de grond te stampen. Ze hebben inderdaad al bewezen dat ze, als de sterren goed staan een onoverwinnelijk duo vormen, maar hun vorige doortocht met Stripped Down In The Gutter (trioversie van The Gutter Twins) was niet echt geslaagd. En ook vanavond sprongen de verwachte vonken niet in het rond. God's Children en Lanegans Resurrection Song werden weliswaar knap uitgevoerd, maar de magie bleef spijtig genoeg zoek.

De plaats in het schemerdonker was voorbehouden aan het fantastische Novastar. Sinds 'Almost Bangor' is Joost Zweegers weer helemaal terug. Dat bewijst ook de net uitgekomen dvd met liveregistraties (die bij iedereen in de kast zou moeten staan) van zijn shows in Antwerpen, Tilburg en Amsterdam. En de hoge verwachtingen werden ingelost. Het fenomenale Tunnelvision waarin gitarist par excellence Aram Van Ballaert schitterde, was het onbetwist hoogtepunt van de show. De goed uitgebalanceerde set werd voor de gelegenheid door Isolde Lasoen van drums voorzien. Ze verving de geblesseerde Karel De Backer. En dat was meteen ook het enige minpuntje van het concert. Het was duidelijk dat Isolde de nummers en de wendingen nog niet voldoende kende en ze zette hier en daar dan ook een roffeltje op het foute moment in. Desalniettemin een meesterlijk concert.

De eer was aan Paul Weller om de tweede festivaldag af te sluiten. De modfather was duidelijk goed geluimd, want hij huppelde al de ganse avond van de ene naar de andere kant van de backstage. Zijn concert werd echter met gemengde gevoelens bekeken. Tijdens een zinderend Eton Rifles en een welgemikte portie From The Floorboards Up had de oppermod het publiek in zijn greep, maar die vuist verslapte keer op keer. Weller sloot het podium met een perfecte, maar daardoor soms saaie set.

Ups en downs waren op de tweede dag ons deel. Benieuwd of dat ook voor de derde dag zou gelden.