Claw Boys Claw

Veteranen kunnen het nog

Jan Vael
Petrol, Antwerpen8 november 2008

Zelf worden we ook stilaan een dagje ouder maar gelukkig voelden we ons zaterdagavond weer wat jonger bij het aanschouwen van twee rasechte veteranenbands op het podium van de Petrolclub. De Brassers en Claw Boys Claw, wie kent ze nog? Indien het een wedstrijd België-Nederland geweest was, dan mocht de thuisploeg wat ons betreft met de morele overwinning op zak terug naar huis. Maar het waren slechts twee optredens.

Het is niet onze gewoonte om het voorprogramma hoger aan te slaan dan de hoofdact, maar dit keer moet het gewoon. De eerlijkheid gebiedt ons daar meteen aan toe te voegen dat we ook en vooral voor De Brassers naar Antwerpen waren afgezakt, want zij vieren in 2008 hun 30-jarig bestaan. Nu ja, bestaan?



In de nasleep van de punkexplosie, waarbij Britse groepen als The Clash en The Damned zowaar de affiche van Jazz Bilzen haalden, werd in het Noord-Limburgse grensdorpje Hamont het coldwavebandje De Brassers opgericht en die stootten met hun tegendraads maar voor die tijd vooruitstrevend geluid in één moeite door naar de finale van Humo’s Rock Rally 1980. Nog hetzelfde jaar sloeg de single En Toen Was Er Niets Meer in als een bom, maar de titel bleek profetisch want al in ’83 legde de groep er na uitgebreide tournees door Vlaanderen het bijltje bij neer.

Claw Boys Claw

In 1987 en 1995 vonden er telkens "eenmalige" reünie-optredens plaats, waaronder een benefiet voor de noodlijdende krant De Morgen. En vanaf hun aantreden op het zwartzakkenfestival Eurorock in '98 werd er terug op iets regelmatiger basis gejamd, met af en toe nog een optreden. In 2005 zagen we hen al zeer overtuigend aan het werk op Pukkelpop, en ook deze zogeheten jubileumtour werd met glans afgetrapt.

Van de originele bezetting resteren Willy Dirkx (gitaar), Marc Haesendonckx (bas) en Marc Poukens (zang), en zij worden live bijgestaan door Erwin Jans (ex-Struggler) op drums en Joachim Cohen (van onder meer Infernal Beauty) op keyboards. Evenals gouwgenoten Siglo XX zijn De Brassers sterk schatplichtig aan Joy Division, maar de kwaliteit van hun songs en de intensiteit waarmee ze een en ander op het podium neerzetten (vooral zanger Poukens leefde zich helemaal in), maakte van hun optreden een meeslepende belevenis.

Ook de Amsterdamse Claw Boys Claw, in de jaren ’80 zowat Nederlands gevaarlijkste garageband, zijn na een pauze van een jaar of acht weer bij elkaar om de Beneluxpodia onveilig te maken. Zanger Peter te Bos en gitarist John Cameron, de enige overblijvers van de oorspronkelijke line-up van de band, verzamelden nieuwe muzikanten rond zich en brachten dit jaar een verse plaat uit onder de titel ‘Pajama Day’. Hun liveshow in de Petrol lokte alleszins flink wat belangstellenden, aangevuld met een handvol trouwe fans van het eerste uur.
 
En die werden getrakteerd op een best vermakelijk concert, met naast nieuw materiaal ook aardig wat oude "hits" op het programma (So Mean, de ballad Rosie, het meegebrulde Superkid, …). De Boys klonken afwisselend eens stevig en funky, dan weer poppy en toegankelijk. Zijn reputatie indachtig waagde te Bos zich ook een paar keer in het publiek om de ambiance aldaar wat aan te zwengelen, iets waar hij overigens moeiteloos in slaagde.

Na een matige start werd het zo toch nog een geslaagd optreden, dat besloten werd met een leuke bisreeks waarin o.a. I Wanna Be Your Dog van The Stooges gecoverd werd.
← Terug naar overzicht