Crowded House

Brussel-Halle-Vilvoorde mag dan wel een onoverkomelijk communautair probleem zijn bij het vormen van een regering, in Vorst Nationaal bewijzen de Belgen dat muziek de zeden verzacht. Er wordt eensgezind samen gezongen. Vreemd eigenlijk dat er een stel Nieuw-Zeelanders nodig is om aan te tonen dat Belgen wel degelijk op één lijn kunnen zitten.

Elke stad die naam waardig heeft er wel één tegenwoordig: een zangfeest. Zo’n feest waarbij iedereen, ongeacht zijn of haar stemcapaciteiten, zijn muil kan en mag openzetten. Hoe melig dat bij momenten ook mag zijn, even vaak heeft het iets magisch. Noem het een samenhorigheidsgevoel. Het doet rillingen over je lijf lopen als je een liedje dat je nauw aan het hart ligt uit zesduizend kelen hoort klinken. “Six thousand Belgians can’t be wrong”, om een van Elvis Presleys albums maar eens te persifleren.



Voordat Crowded House zou aantonen dat Walen en Vlamingen muzikaal verwant zijn, mocht Cherry Ghost even zijn ding doen. Oorspronkelijk begonnen als een soloproject van zanger/gitarist en songleverancier Simon Aldred, inmiddels uitgegroeid tot een groep. Na massaal succes van zijn huis-, tuin- en keukenwerk op zijn MySpace-pagina werd een album uitgebracht en moest hij een volledige band vormen om de constante stroom aan liveoptredens vol te houden. En die band staat nu dus te pronken als voorprogramma in de Time On Earth-tour. Studio Brussel-luisteraars zullen ongetwijfeld radiohit People Are Like People herkennen. Ook hun andere nummers hebben iets melancholisch, een onvervuld verlangen in zich. Aldred weet dat gevoel mooi over te brengen. Liedjes als First Romance en Roses bekoren het publiek meteen en de groep is gecharmeerd door het applaus dat terecht hun deel wordt. Hier zit toekomst in.



De eeuwige parkeerproblemen rond Vorst Nationaal zorgen ervoor dat heel wat toeschouwers dit uitstekende voorprogramma moeten missen, maar wanneer de lichten voor de tweede keer die avond gedoofd worden, heeft zowat iedereen zijn plaatsje gevonden. Wonderlijk genoeg is de arena voor het podium gevuld met stoeltjes en wordt het publiek door de security bijna gedwongen om het concert gezeten te ondergaan. Dat heeft zijn voordelen (iedereen kan dan ongehinderd alles vrij goed zien), maar zet meteen ook een domper op de sfeer. Wanneer halverwege de show een fan roept dat de mensen de show op hun beide benen willen meemaken, spoort Neil Finn hen aan om toch rechtop te gaan staan, waarop uiteraard meteen enthousiast wordt ingegaan.



Maar we lopen vooruit op de zaken. Intussen heeft Crowded House, gereïncarneerd na zowat tien jaar – u kent het verhaal ongetwijfeld - en om het leven van Paul Hester, een van de oorspronkelijke leden, te vieren, de toon al gezet voor wat een schitterende avond zal worden. Al in Private Universe mogen nieuwe leden Mark Hart en Matt Sherrod hun kunnen tonen, respectievelijk op slidegitaar en donderende drums. Logisch dat enkele nieuwe nummers (Don’t Stop Now, het intieme Pour Le Monde en hoogtepunt van de nieuwe plaat Silent House) voorbijkomen, maar wat het meest opvalt is het feit dat al vanaf het begin gretig wordt meegezongen met elk nummer, hoe “onbekend” ook. In Fall At Your Feet (het derde nummer nota bene) heeft ook Finn dat begrepen en geeft hij het voortouw met plezier aan het publiek, dat daar uiteraard gretig op ingaat.



Geen enkel nummer wordt klakkeloos afgehaspeld. In elk liedje zit wel een nuance, een kort instrumentaal interludium of een stukje improvisatie. Precies dat is de kracht die Neil Finn en zijn groep zo speciaal maakt. Zijn jarenlange ervaring (Split Enz / Crowded House / solo / Crowded House reprise) en zijn steeds onderhuids aanwezige zin voor humor maken van deze concerten een unieke ervaring. Voortdurend laat hij het publiek, dat de nummers tot in de kleinste details kent, meezingen. Ook binnen de groep draagt iedereen zijn steentje bij tot de klankkleur van de groep: allen – ook ad interim-lid en gitarist/pianist Davey Laine - dragen bij tot het volle zanggeluid dat wordt geproduceerd.



Overbodig te zeggen dat, nadat met Distant Sun het reguliere gedeelte van de show wordt afgesloten, nog uitgebreide bisrondes op het menu staan. In het eerste extraatje wordt met Italian Plastic een eerbetoon aan Paul Hester gehouden, naast obligate, maar daarom niet minder gesmaakte versies van World Where You Live en het door het publiek minutenlang aangehouden Weather With You. De tweede encore wordt gevuld met minder bekende nummers als Pineapple Head en Mean To Me, voor ons nog steeds een van de beste Crowded House-nummers. Mark Hart mag daartussen ook nog Fogerty’s Born On The Bayou ten berde brengen, waarna met Better Be Home Soon de spreekwoordelijke kers op de taart wordt gezet.



'Brussel zingt', of hoe popmuziek de zeden kan verzachten en alle (aanwezige) Belgen erop wijst dat schoonheid niet stopt aan de taalgrens.