De Hop: Check the Rhyme Tour

Een volle Vooruit zag hoe Paris en zijn kompanen de boel op gang probeerden te krijgen. In deze contreien is hij minder bekend, maar zijn staalharde, maatschappijkritische hiphop kon er toch al wat sfeer in brengen. Tussen classics als The Devil Made Me Do It en Guerrilla Funk door bracht hij enkele preken voor meer "unity and peace". Mooie woorden, maar één keer was wel voldoende geweest. Het meest merkwaardige was nog dat de man opkwam met handschoenen en muts.

The Alkaholiks zorgden voor de eerste moshpits. Het publiek werd zot op de funky beats van Likwit en Make Room. Dat er fanatieke fans in de zaal aanwezig waren, werd nu echt duidelijk. Iedereen sprong, duwde, knikkebolde of rapte de teksten mee. The Alkaholiks brachten een wervelende show, pompten iedereen op en de dj toonde vingervlug meesterwerk. Tijdens de nummers door deelden ze zelfs bier uit. Bij een ode aan wijlen Ol’ Dirty Bastard ontplofte de zaal. Vijf minuten lang schreeuwde de zaal zich de longen uit het lijf. Dat één van de rappers maar terug bleef komen, zelfs tijdens de show van de andere groepen, was ronduit hilarisch.

Het publiek was nog niet eens op adem gekomen of daar waren The Lords Of The Underground al. Tic Toc, Funky Child en Here Come The Lords brachten het publiek opnieuw in een oldskool hiphoproes. De twee rappers waren perfect op elkaar ingespeeld en voor hun sterke flow en snoeiharde underground beats kregen ze meerdere moshpits cadeau. Op het einde van de show kreeg een Belgische groep de kans om samen met The Lords een nummer te brengen. Het publiek stelde dat echter maar matig op prijs.

The Beatnuts waren minder overtuigend. Het vuur zat er bij hen wat minder in en ook het publiek was al wat uitgeblust door de voorafgaande, intensieve acts. Het podium werd vrijgemaakt voor breakdancers, ladies en een hardcore rastafari die de tijd van zijn leven beleefde.  Hitjes als No Escapin’ This, Let’s Get Doe en Watch Out Now deden de vermoeidheid in de benen echter vergeten en het publiek ging opnieuw aan het dansen. Tijdens het optreden van Jeru goot één van de rappers nog een fles water leeg over het hoofd van een ettertje in het publiek.

Geen betere afsluiter dan Jeru The Damaja. Kalmere beats, meer interactie, een chille flow en een enorme portie humor. Zijn hiphop blijft van de bovenste plank. En de man zou gerust een stand-upcomedyshow mogen krijgen en kroonde zich tot koning van de oneliners. Een zeurpiet werd vakkundig de mond gesnoerd. Een echte fan, die een stuk tekst op het podium kon meerappen, kreeg een album cadeau en naar het einde toe kwamen alle andere groepen mee feesten op het podium. Opvallend was ook dat Jeru een Aziatische fan toesprak tijdens de show… in het Chinees.

Vijf uur aan een stuk hiphop kruipt in de kleren, zeker als je constant mee de pit induikt en volledig uit de bol gaat. Maar het ging nooit vervelen dankzij de ijzersterke performances van de hiphopformaties. De beats zaten goed, de flows waren er en de interactie met het publiek zat goed. Dj Lefto en Madfingaz maakten de oldskoolavond compleet. Meer van dat.